De solidaire samenleving van Steven van Eijck
‘Autochtonen een
hebben
achterstand’
Na drie jaar sloot het bijzonder invloedrijke projectbureau Operatie Jong afgelopen januari zijn deuren. Jeugdcommissaris Steven van Eijck die het jeugdbeleid drastisch wil hervormen en ontkokeren, laat daarmee een levende erfenis achter, een kompas voor het nieuwe kabinet. Naar aanleiding van zijn laatste advies zegt hij: ‘We moeten echt meer geduld hebben met allochtonen.’ Maar ook: ‘De etnische benadering werkt.’ Een interview. MELLOUKI CADAT
I
n de groene Utrechtse woonwijk waar hij kantoor houdt als voorzitter van de Landelijke Huisartsen Vereniging ontvangt Steven van Eijck – rode das, blauw hemd, geen colbert – zijn gast met een energieke handdruk. Zijn stijl is hartelijk en direct. Na elke vraag neemt de gewezen jeugdcommissaris even de tijd om goed na te denken en geeft daarna, afgewogen, maar rap van tong, antwoord.
Het nieuwe kabinet spreekt ouders meer aan op de opvoeding van hun kinderen. In uw advies lijkt u meer te willen faciliteren. Is er ook een morele kwestie? Van Eijck: ‘Zeker, de morele kwestie, daar kun je niet aan voorbij-
22
gaan. Ik raakte onlangs op straat in gesprek met een Marokkaanse jongen die ongelooflijk goed stond te voetballen. Hij vertelde dat hij niet bij een club zat, en dat hij dat wel graag wilde, maar dat hij in het centrum van de stad woonde en dat de club buiten de stad zat. In zo’n geval wordt van ouders verwacht dat zij om de beurt de kinderen met de auto brengen. Maar de vader van deze jongen kan geen auto betalen. En daarom zit hij niet bij een club. Dit verhaal is exemplarisch. Dat ventje wil integreren, zich bezighouden met onze samenleving, maar wij werpen barrières voor hem op om in zo’n voetbalclub te participeren. En vervolgens gaan we moraliseren over het feit dat hij niet mee-
doet. Een ander voorbeeld. Een moslimmeisje vertelde mij dat haar vader is benaderd om in het verenigingsleven van haar hockeyclub mee te doen. Hij moest achter de bar gaan staan om bier te tappen. Dat doet een moslim dus niet. Dat zijn twee voorbeelden die duidelijk maken dat wij ons veel meer moeten interesseren voor elkaar en onszelf veel diepgaander rekenschap moeten geven van onze fantastische multiculturele samenleving. Als wij dat niet doen, dan kunnen we niet zomaar gaan moraliseren. In mijn laatste advies aan het kabinet zeg ik dat juist wij, autochtonen, een achterstand hebben als het gaat om het bereiken van allochtone medelanders. En dat heb ik hard ge-
TSS • MAART 2007