Στη Λουσί Μαλό
Όσο έγραφα τούτο το βιβλίο, εσένα συλλογιόμουν ασταμάτητα, παιδί μου, και τ’ όνομά σου ερχόταν στα χείλη μου κάθε στιγμή. –Θα το νιώσει αυτό η Λουσί; Θα ενδιαφερθεί γι’ αυτό η Λουσί;– Πάντα η Λουσί. Το δικό σου όνομα λοιπόν πρέπει να έχουν για τίτλο οι σελίδες μου, αφού τόσο συχνά το πρόφερα: δεν ξέρω ποια μοίρα τις περιμένει, αλλά όποια και να ’ναι, μου πρόσφεραν μια ευχαρίστηση που αξίζει όσο κάθε επιτυχία – την ευχαρίστηση να σκέφτομαι ότι τις διαβάζεις, τη χαρά ότι σου τις πρόσφερα. ΕΚΤΩΡ ΜΑΛΟ