PAZT DA
MEDEWERKERSMAGAZINE VAN AZ TURNHOUT | JUNI 2026 | JAARGANG 17, NUMMER 2
Plastisch chirurgen Anne-Sophie Vanschoonbeek en Liza Van Kerckhoven vertellen alles over hun werk. zie pagina 12
IN HOUD
Dienst in de kijker
Team plastische chirurgie:
Vraag het aan de personeelsdienst Even
COLOFON
Redactieraad:
Lies Delvaux, Keyne De Backer, Tamara De brouwere, Marijke De Prins, Ingrid Joris, Chris Loodts, Sofie Van Gestel, Hetty Voeten.
Foto’s: medewerkers AZ Turnhout
Verantwoordelijke uitgever:
Keyne De Backer, AZ Turnhout vzw, Steenweg op Merksplas 44, 2300 Turnhout
Gasthuis in’t Groen
Wie komt waar te zitten in het nieuwe ziekenhuis?
De puzzel is gelegd en je vindt alle details op pagina 6 en 7.
Collega’s achter de studieboeken
Resultaten medewerkerstevredenheidsonderzoek Wist je dat er jaarlijks meer dan 100 AZT-medewerkers een langdurige opleiding volgen die relevant is voor hun job? Paztda ging in gesprek met enkele van hen.
Waar vinden jullie dat we goed in zijn in AZT en waar liggen er nog groeikansen? Een overzicht van de belangrijkste resultaten.
Nieuwe vertrouwenspersonen in AZT
We kruisten Ilse Luyten (diensthoofd MKG) en Noa Verboven (psycholoog) net na hun laatste opleidingsdag tot vertrouwenspersoon. Na een intensief traject van zes dagen blikken ze terug op een waardevolle vorming die hen de nodige kennis en vaardigheden gaf voor deze rol.
Vanaf nu versterken zij ons team vertrouwenspersonen, samen met Marjolein Vos, Wouter Maas en Hilde Michiels.
Waarmee kan een vertrouwenspersoon jou helpen?
Een vertrouwenspersoon biedt een luisterend oor wanneer je het moeilijk hebt op het werk en helpt je om je situatie helder te krijgen. Samen bekijken jullie mogelijke oplossingen, en indien nodig kan de vertrouwenspersoon ook bemiddelen of je doorverwijzen naar verdere ondersteuning.
Onze vertrouwenspersonen zijn bereikbaar via (014 40) 68 61 of vertrouwenspersoon@azturnhout.be.
Sandra van Gorp, noodplancoördinator
Zoals je kan verwachten van iemand die met protocollen en plannen werkt, heeft Sandra ons gesprek goed voorbereid. Want ja, wat doet een noodplancoördinator eigenlijk? Heel veel, zo blijkt, en gelukkig bestaat de job van Sandra vooral uit het voorbereiden op mogelijke noodsituaties en slechts uitzonderlijk uit het omgaan met effectieve rampen. Eén ding is zeker: nooit een saaie dag voor een noodplancoördinator!
5.30 u
De wekker gaat. Na het ontbijt maak ik me klaar en vertrek naar het werk, met de auto. Mijn doel is om bij mooi weer met mijn nieuw geleasede fiets te gaan, maar Mol-Wezel is niet bij de deur. Ik bekijk nog welke weg de veiligste zou zijn om te fietsen. Zou dat een beetje beroepsmisvorming zijn?
7.00 u
Mijn werkdag begint met een kop koffie en het nakijken van mijn mails: welke heb ik gevlagd, welke moet ik met prioriteit behandelen, welke deadlines zijn er? Die noteer ik ook in mijn agenda. En dan geef ik voorrang aan wat er eerst moet gebeuren. De voorbije weken was dat vooral het ontwikkelen en onderhouden van het ziekenhuisnoodplan. In zo’n plan ligt de focus op het beperken van risico’s en incidenten bij noodsituaties en vertalen we nationale en internationale richtlijnen naar de realiteit van ons ziekenhuis. Het plan is ondertussen ingediend voor goedkeuring door de overheid. Dit moet elke vijf jaar gebeuren. We streven er uiteraard naar om een A-attest te krijgen.
Daarnaast geef ik ondersteuning aan diensten. Dit betekent bijvoorbeeld samen noodplanoefeningen uitwerken en ervoor zorgen dat iedereen die een rol toebedeeld krijgt in het noodplan weet wat hij of zij moet doen. Ik voer ook risicoanalyses uit om te kijken waar kwetsbaarheden zitten en of we eventueel bijkomende maatregelen moeten definiëren om de situatie te verbeteren.
10.00 u
Voor mijn job is er veel overleg nodig. Het liefst ga ik langs op de diensten om mensen te spreken. Zo heb ik meestal sneller de data of de informatie die ik nodig heb.
Bij elke noodsituatie in het ziekenhuis wordt er een alar-
meringscascade in gang gezet, waarbij eerst de directeur van wacht, de medisch directeur, de algemeen directeur en ik als noodplancoördinator ingelicht worden. Samen overleggen we over de verdere stappen. Een voorbeeld van een noodsituatie is een brand waardoor een afdeling geëvacueerd moet worden. Bij ernstige situaties kan dit betekenen dat er een crisiscel opgericht wordt, waarbij het belangrijk is dat de vijf disciplines (die men ook bij de overheid gebruikt) vertegenwoordigd zijn: brandweer, medisch, politie, logistiek en communicatie. Ook in de
crisiscel van AZ Turnhout zijn de rollen zo verdeeld dat ze een verbinding kunnen vormen met de disciplines van de overheid. Ik zorg voor de coördinatie en bied ondersteuning aan de algemeen directeur, die de voorzitter is van de crisiscel.
13.00 u
Na de middag ga ik verder met mijn werk, dat ook bestaat uit formeel overleg en vergaderingen. In het ziekenhuis heb ik regelmatig overleg met het kerncomité, dat zijn directieleden en mensen van de crisiscel en met het permanent comité in het kader van noodplanning. Extern zit ik in verschillende overlegorganen in het kader van noodplanning, zoals VZN (Vlaams ziekenhuisnetwerk), POZA (Provinciaal overleg voor ziekenhuizen in het Antwerpse), een federale werkgroep rond specifieke wetgeving voor ziekenhuizen en de Intergemeentelijke Veiligheidscel waarin ik zit als vertegenwoordiger van het Ziekenhuisnetwerk Kempen. Daarnaast stem ik regelmatig af met de noodplancoördinatoren van de ziekenhuizen van Herentals en Mol.
Als ik geen overleg heb, werk ik verder aan mijn projecten, bijvoorbeeld het opmaken van evacuatiefiches voor het nieuwe ziekenhuis, samen met Kurt en Wouter van de preventiedienst.
Ik ben 24/7 bereikbaar als centraal aanspreekpunt bij noodsituaties, zowel intern in het ziekenhuis, als voor de gemeentelijke, provinciale en federale noodplanwerking. Zo vond er onlangs op Hemelvaartsdag een dodelijk ver-
keersongeval plaats op de E34 in Lille. Toen werd er door het hulpcentrum 112 een MIP (Medisch Interventieplan) afgekondigd. Dit houdt in dat het hulpcentrum 112 een CP-OPS (dat is een Commandopost Operaties) opricht en beslist welke slachtoffers naar welke ziekenhuizen in de buurt gestuurd worden. Als ziekenhuis worden wij verwittigd dat er slachtoffers naar ons gebracht worden en dan moeten vooral de medewerkers van de dienst Spoedgevallen en de baliemedewerkers klaarstaan om mensen op te vangen. Als het over heel veel slachtoffers zou gaan, waardoor we de spoed zouden moeten vrijmaken, dan wordt er ook intern een crisiscel opgericht. Dan moeten we namelijk extra mensen oproepen om de organisatie binnen het ziekenhuis verder op punt te stellen.
Als noodplancoördinator beheer ik BITS, het registratieproces van de overheid, voor AZ Turnhout en ken ik de nodige rechten toe voor personen in het systeem. Bij een extern MIP zorgen de medewerkers van Balie Spoed voor de registratie en opvolging in BITS. Deze registratie loopt parallel met onze eigen systemen van KWS en Oazis. Daarnaast ben ik voor het ziekenhuis ook beheerder van Paragon, het veiligheidsportaal van de overheid waarin allerlei soorten veiligheidsinformatie wordt verzameld. Bij een noodsituatie waarbij Paragon wordt opgestart en AZ Turnhout betrokken is, geef ik input vanuit de crisiscel in het systeem.
Als er in het ziekenhuis iets serieus voorvalt waardoor we politie en brandweer moeten inschakelen, wordt er door de brandweer of politie een CP-OPS opgericht, waarbij zij de leiding nemen en een ziekenhuisexpertafvaardiging kunnen vragen vanuit het ziekenhuis. Deze persoon wordt door de crisiscel aangeduid.
16.30 u
Ik ga naar huis waar mij nog een gevuld programma wacht met en voor onze drie honden. Met hen neem ik deel aan een gehoorzaamheidswedstrijden en canicross (lopen met honden). We hopen in de toekomst met hen dogsurvivals te kunnen doen, dit zijn parcours met obstakels waarbij je als geleider vasthangt aan je hond en je alle obstakels samen moet overwinnen. Verder ben ik nog instructeur in onze hondenschool. Nooit een saaie dag en nooit een saaie avond!
Vragen over noodsituaties kan je sturen naar noodplan@azturnhout.be. Deze mailbox wordt door Sandra, of in haar afwezigheid door een collega, bekeken, ook ten tijde van een noodsituatie.
Gasthuis in’t Groen
De definitieve inplanting en positionering van alle gebouwen op de site ligt vast. Ook dit maakt deel uit van de omgevingsvergunningsaanvragen.
Weldra volgen er meer gedetailleerde schetsen en 3D beelden. De uitwerking van de gevel is momenteel nog volop in ontwerp.
Dit is een beeld van de maquette. Dat wil zeggen dat dit niet de letterlijke weergave is van hoe de gevel er zal uitzien. Dit is nog in volle ontwikkeling.
Op 30 april werd het voorontwerp van het Gasthuis in ’t Groen afgerond. Dat betekent dat ook de puzzel – waar welke diensten zitten in het gebouw – definitief is. De komende maanden zullen we in de Nieuwsbrief Gasthuis in ’t Groen, die regelmatig bij de Nieuwsflash zit, inzoomen op enkele verdiepingen en diensten. Ook de plaatsen van de diensten die in de Loods zijn gehuisvest liggen vast. Sinds mei werkt het team masterplan volop aan de vergunningsaanvragen die eind dit jaar moeten ingestuurd worden.
Waaghalzen op pediatrie
Op de dienst pediatrie zijn er maar liefst twee collega’s met een passie voor snelheid. Peggy Mariën trapt de longen uit haar lijf op de BMX-piste en Lotte Van Deuren scheurt door de bochten van het rallycircuit. In deze Paztda vertelt Peggy meer over haar hobby, in het nummer van september lees je alles over de rallysport van Lotte.
Peggy, hoe ben jij in de BMX gerold?
Als kind heb ik een jaar of vijf BMX gereden, daarna ben ik ermee gestopt.
Zestien jaar geleden begon mijn zoon met BMX’en. Toen ik langs het parcours stond, begon het te kriebelen om het ook weer te proberen. Zoveel jaren later zijn we allebei nog altijd bezig. We trainen samen en ook onze wedstrijden vallen samen.
Wat houdt zo’n BMX-training in?
Eén keer per week trainen we op ons parcours in Dessel. We hebben een vrij grote club en de trainingen zijn opgedeeld per leeftijd: -12 jaar en +12 jaar.
We oefenen hoe je de bergen het beste aanpakt, waar je je bocht moet nemen, hoe je goed start, …
Waarom doe je het zo graag?
BMX’en is heel kort, maar explosief. In mijn leeftijdsklasse zijn er niet veel dames die de sport beoefenen, daarom rijd ik bij de meisjes. Ik kan nog altijd mee met die jonge meisjes en dat motiveert me.
Kruipt er veel tijd in je hobby?
Ik ga één keer per week trainen. Daarnaast zijn er van maart tot eind oktober bijna elk weekend wedstrijden. Op zaterdag train je op het parcours waar de wedstrijd doorgaat, op zondag is er dan de wedstrijd.
In de winter ga ik op de wielerpiste binnen trainen om mijn conditie op peil te houden en ik ga spinnen en naar de fitness. Op mijn leeftijd moet je bezig blijven, anders kan ik niet meer volgen.
Elke keer op een ander parcours fietsen lijkt heel uitdagend?
Die afwisseling is leuk, al rijd ik niet op elk parcours even graag. Als volwassene denk je veel meer na en ben je voorzichtiger. Daardoor zijn er een aantal parcours waarop ik minder goed rijd. Andere parcours liggen me dan weer beter.
Is het een blessuregevoelige sport?
Zeker. Het parcours is van dolomiet en in de bochten liggen klinkers of asfalt. Als je valt, is dat geen zachte landing.
Bij mij valt het aantal incidenten nog mee: ik heb één keer mijn sleutelbeen gebroken en op mijn arm heb ik wel een aantal hechtingen gehad. Mijn zoon heeft al zeven keer iets gebroken.
Is er iets wat mensen onderschatten aan BMX’en?
Het is een heel explosieve sport. We moeten maar één toer rijden, maar in nog geen minuut ben je rond. Na die ene toer hangt mijn tong op mijn tenen.
Het parcours gaat over bergen, dus je moet echt werken met je hele lichaam. Het zijn niet alleen je benen die het werk doen, je hebt je armen ook nodig om je over die bergen te trekken. Een rit duurt dus niet lang, maar ze is wel heel intensief.
Heb je veel parcours in de buurt?
Er zijn er zeker een aantal in de buurt, maar eigenlijk rijden wij heel België rond om aan wedstrijden deel te nemen. Soms doen we ook mee aan internationale kampioenschappen.
Vorig jaar zijn we naar Letland geweest voor het EK en hebben we deelgenomen aan het WK in Denemarken. Dit jaar is het in Australië, daar gaan we niet naartoe ☺ Aan het EK in Frankrijk doen we wel mee.
Het leuke aan die grote kampioenschappen is dat daar meer dames van mijn leeftijd meedoen. Dat zijn de enige wedstrijden waar ik in een 40+-categorie kan meerijden en me kan meten met leeftijdsgenoten.
Is er een land dat eruit springt in het BMX’en?
Frankrijk doet het goed. Daar heb je veel parcours en er zijn veel goede BMX’ers.
Vindt je zoon het leuk om samen te BMX’en?
Mijn zoon is 21 en nu vindt hij het weer leuk. Hij heeft wel een periode gehad waarin ik niet naast hem moest gaan rijden, maar we zijn nu in de fase dat dat weer mag ☺
Zie je jezelf nog lang BMX’en?
Ik heb altijd gezegd: zodra mijn zoon stopt, stop ik ook. Mijn man is onlangs manager geworden van een BMXteam, waardoor we sowieso in het BMX-wereldje blijven. Zolang ik het nog leuk vind en mee kan, blijf ik rijden.
Samen nog één keer
knallen als AZ Turnhout !
Vrijdag 18 september 2026 van 19.30 tot 1.30u Zalen Wimec in Turnhout
Thema: een sprankeltje wit
Schrijf je in voor 1 september via de uitnodigingsmail van 29/5 in je mailbox of via de eventwebsite (scan de QR code)
Duik je met ons mee de koffer in?
Hopelijk hebben jullie op je dienst al uitgebreid kennis kunnen maken met de BIOS-Catalogus met tal van oefeningen. Samen met een feedbackformulier zijn ze te vinden op Intrazet. Vul zeker het formulier met reviews in als je met je team een oefening hebt gedaan, zodat ook de andere diensten weten wat je goed of minder goed vond!
Om je nog meer goesting te doen krijgen, zetten we in de Paztda telkens een oefening in de kijker. Deze editie: Goede zorg begint met een naam
Goede zorg begint met een naam
Doelstelling
“Rarara, rikke tikke tik , rarara wie zenne kik?”
Medewerkers sensibiliseren om zich voor te stellen aan patiënten
Informatie
Verdeel de medewerkers in groepjes van maximaal 5 personen. Elke medewerker krijgt een post-it. Hierop noteert hij of zij, in het geheim, een functie binnen het ziekenhuis (bijvoorbeeld: verpleegkundige, gastro-enteroloog, PIT-medewerker, schoonmaker, boekhouder, medewerker sociale dienst …). De telefoonlijst kan eventueel als inspiratie dienen. De post-it wordt vervolgens op het voorhoofd geplakt van de collega links, zonder dat diegene mag zien wat erop staat. De persoon in kwestie weet dus niet welke functie hem of haar is toebedeeld. Alle groepsleden proberen nu, door om de beurt ja/nee-vragen te stellen, te achterhalen welke functie ze hebben gekregen.
Nabespreking
• Het is niet vanzelfsprekend om als patiënt te weten wie elke medewerker is en wat diens rol inhoudt.
• Waarom is het belangrijk om jezelf voor te stellen aan patiënten?
- Vertrouwen opbouwen: Een patiënt voelt zich veiliger en meer op zijn gemak als hij weet met wie hij te maken heeft.
- Patiëntgerichte zorg: Door jezelf voor te stellen, toon je respect en erkenning voor de patiënt als individu, in plaats van als ‘casus’ of ‘nummer’.
- Duidelijkheid en communicatie: Patiënten weten wie je bent, wat je rol is en waarvoor ze bij jou terechtkunnen. Dit voorkomt verwarring, zeker in een ziekenhuis met veel verschillende zorgverleners.
- Vermindering van angst en stress: Ziekenhuisopnames kunnen spannend of stressvol zijn. Een vriendelijke en duidelijke introductie helpt patiënten zich meer op hun gemak te voelen.
Benodigdheden
• Post-its en balpennen
Soms heeft een oefening extra attributen nodig. Die kan je vinden in de ‘echte’ koffer’ in de ruimtes waar de BLS-pop ligt: op campus SE is dat route B61, op campus SJ is dat route E23. Probeer het uit. We zijn zeker dat er iets voor jou en je collega’s tussen zit.
De oefening heeft als doel om medewerkers in elke functie te sensibiliseren om zichzelf voor te stellen aan de patiënt als ze een kamer of een onderzoeksof consultatieruimte binnen komen.
• Verdeel de medewerkers in groepjes van maximaal 5 personen.
• Elke medewerker krijgt een postit. Hierop noteert hij of zij, in het geheim, een functie binnen het ziekenhuis (bijvoorbeeld: verpleegkundige, gastro-enteroloog, PIT-medewerker, schoonmaker, boekhouder, medewerker sociale dienst …). De telefoonlijst kan eventueel als inspiratie dienen.
• Plak de post-it op het voorhoofd van de collega links van jou, zonder dat die mag zien wat erop staat. De persoon in kwestie weet dus niet welke functie hem of haar is toebedeeld.
• Alle groepsleden proberen nu, door om de beurt ja/nee-vragen te stellen, te achterhalen welke functie ze hebben gekregen.
Nabespreking
• Patiënten weten niet altijd wie elke medewerker is die in zijn kamer binnenkomt.
• Waarom is het belangrijk om je telkens opnieuw voor te stellen en te zeggen wat je komt doen?
> Vertrouwen opbouwen
> Respect voor de privacy van de patiënt
> Duidelijkheid en bevordert de communicatie tussen patiënt en zorgverlener
> Vermindering van angst en stress
Meer info over jezelf voorstellen en de campagne ‘Goede zorg begint met een naam’ op Intrazet > projecten/beleid (Goede zorg begint met een naam)
Heb je nog suggesties voor oefeningen of andere BIOS-acties?
Laat ze zeker weten aan iemand van de BIOS werkgroep: Sofie Van Gestel, Katrien Docx, Els Van de Perre, Lies Delvaux, Liesbeth Grimon, Ilyas Caluwé, Lutgard Willems
Team plastische chirurgie: twee chirurgen, één visie
Plastische chirurgie wordt vaak geassocieerd met schoonheid en esthetiek, maar het vak gaat veel verder dan dat. Bij Anne Sophie Vanschoonbeek en Liza Van Kerckhoven draait plastische chirurgie evenzeer om functionaliteit, herstel en kwaliteit van leven. In dit interview vertellen ze over hun hechte samenwerking en hoe zij elke dag proberen het verschil te maken voor hun patiënten.
Over elke dienst zullen mensen wel een bepaald beeld hebben, waaronder soms ook foute ideeën. Voor we dieper ingaan op jullie werk: welke misvatting over plastische chirurgie willen jullie graag meteen rechtzetten?
Liza: Dat plastische chirurgie onnatuurlijke resultaten geeft. Dat kan, maar is zeker niet altijd het geval. Wij vinden het belangrijk om plastische ingrepen op de juiste manier uit te voeren zodat je een heel natuurlijk, zacht resultaat krijgt.
Anne-Sophie: Het idee leeft ook dat plastische chirurgie heel zichtbaar is. Maar soms kan je net met kleine dingen iets heel betekenisvols voor iemand veranderen.
Wie denkt aan plastische chirurgie denkt aan esthetiek of schoonheid. Zijn er ook andere kanten aan jullie vak die jullie ook belangrijk vinden?
Anne-Sophie: Absoluut. Veel mensen associëren plastische chirurgie spontaan met esthetische ingrepen maar ons vakgebied is veel breder. In essentie draait het om herstel van vorm én functie.
Een belangrijk deel van ons werk bestaat uit reconstructieve chirurgie. Daarbij proberen we niet alleen het uiterlijk te herstellen, maar vooral ook de levenskwaliteit en het zelfvertrouwen van patiënten te verbeteren.
“Plastische chirurgie geeft niet per definitie onnatuurlijke resultaten. Wij streven net naar een natuurlijk en zacht resultaat.”
Liza: Wat plastische chirurgie uniek maakt, is de combinatie van technische precisie, medische kennis en aandacht voor het menselijke aspect. Achter elke ingreep zit een persoonlijk verhaal. Soms betekent een reconstructie dat iemand opnieuw zonder schaamte buitenkomt, opnieuw kan werken of zich opnieuw zichzelf voelt.
Ook binnen de esthetische chirurgie gaat het trouwens vaak niet louter om schoonheid. Voor veel patiënten draait het om zich beter voelen in hun lichaam, bijvoorbeeld na grote vermagering, zwangerschap, veroudering of een langdurige onzekerheid. Een goede plastisch chirurg kijkt daarom niet alleen naar het esthetische resultaat, maar ook naar verwachtingen, welzijn en veiligheid.
Anne-Sophie: Ons vak is dus veel meer dan “mooier maken”: het gaat over herstellen, ondersteunen en mensen opnieuw comfort en vertrouwen geven in hun dagelijks leven.
Voor de ingrepen die de patiënt voornamelijk doet vanuit esthetische redenen, bekijken we hoe we iets mooier kunnen maken. Daarbij is het belangrijk om te beginnen vanuit de anatomie, zodat we zeker geen problemen veroorzaken met de functionaliteit.
Wat heeft jullie aangetrokken in de plastische chirurgie? Wanneer hebben jullie de beslissing genomen dat dit jullie specialisatie zou worden?
Anne-Sophie: Bij mij is plastische chirurgie de reden geweest om geneeskunde te gaan studeren. Iemand in mijn omgeving was plastisch chirurg en ik vond dat fascinerend. Ik wist al op jonge leeftijd dat ik dit wou gaan doen en ik had ook geen plan B.
Liza: Tijdens mijn stage is duidelijk geworden dat ik chirurg wou worden. Ik werk graag in het operatiekwartier en het is fijn om meteen resultaat te zien van je werk. Tijdens mijn stage in Nieuw-Zeeland heb ik voor de eerste keer meegedraaid op plastische chirurgie en daar is een wereld voor mij open gegaan. Esthetiek en functionaliteit kwamen mooi samen bij het assisteren bij verwijderen van huidtumoren en reconstructies hiervan. Dat heeft mij toen helemaal overtuigd voor dit vak.
Jullie zijn met twee. Hebben jullie elk eigen specialisaties of doen jullie allebei hetzelfde werk?
Anne-Sophie: Wij hebben een heel gelijkaardig profiel. We doen dezelfde dingen en we hebben ook een heel
DIENST IN DE KIJKER
gelijkaardige manier van werken. Dat maakt dat ik even graag voor Liza’s patiënten zorg als omgekeerd. Er zijn geen dingen die maar één van ons beiden kan of doet.
Eén keer in de maand opereren we ook samen. Dat doen we bij de dubbelzijdige borstreconstructies. We starten daar ’s morgens aan en het kan zijn dat de reconstructie om 18 uur gedaan is, maar evengoed pas om 20 uur. Doordat je met twee aan de operatietafel staat om voor
de patiënt te zorgen, kunnen we elkaar door technisch moeilijke fases van de ingreep loodsen. Het feit dat we deze ingrepen samen kunnen doen maakt echt een wereld van verschil. Het is een lange, technisch complexe ingreep, waardoor het ook kan gebeuren dat er in de dagen nadien nog iets mis loopt. Nadien zijn we er dan ook samen voor die patiënt.
“We kunnen onze patiënten met een gerust hart aan elkaar toevertrouwen.”
Liza: Dat samenwerken doet heel veel: op vlak van gemoedsrust en duur van de ingreep voor de patiënt. Doordat we met twee zijn duurt de ingreep korter, wat beter is voor het herstel van de patiënt.
Met welke patiënten komen jullie het meest in contact? Wie zien jullie hier vooral op de raadpleging?
Liza: We zien enerzijds patiënten die komen voor esthetiek. Dat zijn vaak vrouwen, maar toch ook meer en meer mannen. Onze patiënten kunnen alle leeftijden hebben. Iedereen die op een punt staat in het leven waarop ze iets wensen te veranderen of verbeteren, is welkom.
Anderzijds zien we ook veel patiënten met de vraag naar reconstructies, waarvan borstreconstructies na borstkanker een grote groep vormen.
We zien ook veel mensen die een ingreep moeten ondergaan omwille van een huidtumor. Daar kijken we hoe we de wonde weer zo mooi mogelijk kunnen sluiten.
Ons werk is dus heel uiteenlopend, wat de raadplegingen ook interessant maakt. We zien niet gemakkelijk twee of drie patiënten na elkaar met dezelfde vraag.
Hebben jullie een favoriete ingreep?
Anne-Sophie: We halen heel veel voldoening uit borstreconstructies, maar tegelijk vergen die operaties ook enorm veel energie. Het zijn lange en technisch complexe ingrepen, waarbij nadien nog intensieve opvolging nodig is.
Daarom houd ik ook van de “kleine” ingrepen zoals een ooglidcorrectie of borstvergroting. Voor ons zijn dit kleine handelingen, maar voor de patiënt zijn ze wel enorm betekenisvol.
Liza: We bieden bewust een breed arsenaal aan ingrepen, omdat ons vak meer is dan één techniek of één type patiënt. Deze afwisseling is voor mij een grote meerwaarde en houdt dit vak inhoudelijk uitdagend en technisch verfijnd.
“De patiënt die met meer zelfvertrouwen de postoperatieve raadpleging binnenstapt is het mooiste compliment.”
Ik haal veel voldoening uit aangezichtschirurgie en body contouring zoals borstoperaties of liposuctie. De patiënt die met meer zelfvertrouwen de postoperatieve raadpleging binnenstapt is het mooiste compliment.
Zijn er bepaalde ingrepen die jullie weigeren te doen?
Liza: Ja, zeker. Als arts zoeken we samen met de patiënt naar de meest geschikte oplossing. Soms is dit chirurgisch, soms minder invasief, en soms zelfs door af te raden om iets te doen. Een belangrijke reden voor mij om te weigeren, is een onrealistisch verwachtingspatroon van de patiënt. Zo heb ik onlangs iemand gezien die iets aan haar gezicht wou laten veranderen omdat dat lichaamsdeel volgens haar de reden was waarom ze geen relatie had. Ik vind het dan belangrijk om dit open te trekken en hierover te praten. Een plastische correctie gaat niet ineens al je problemen oplossen.
Een belangrijk onderdeel van ons werk is juist het bewaken van wat medisch verantwoord en realistisch is. We voeren daarom niet zomaar elke gevraagde ingreep uit.
Anne-Sophie: Wanneer iemand onrealistische verwachtingen heeft, proberen we eerst in gesprek te gaan. Plastische chirurgie kan veel betekenen, maar het is geen garantie op geluk of perfectie.
We weigeren ook ingrepen wanneer de risico’s groter zijn dan de mogelijke voordelen, of wanneer een behandeling medisch niet verantwoord is. Veiligheid staat altijd voorop. Daarnaast vinden we het belangrijk dat een patiënt een weloverwogen beslissing neemt, zonder druk van sociale media, trends of verwachtingen van anderen. Een goede behandeling begint dus niet in het operatiekwartier, maar met een open en eerlijk gesprek. Soms is het beste advies net om géén ingreep uit te voeren.
Jullie zijn hier verbonden aan een ziekenhuis, terwijl er ook heel wat privépraktijken zijn. Is er een verschil?
Anne-Sophie: Er is vooral een verschil tussen plastisch chirurgen en cosmetische artsen. Die laatste term is niet beschermd, er is geen wetgeving rond. Dit wil zeggen dat elke arts botox en fillers mag zetten.
Ook bij esthetische ingrepen waar de mutualiteit niet tussenkomt is er geen wetgeving rond welke artsen deze ingrepen mogen doen. Elke neuroloog, anesthesist of orthopedist mag dus bij wijze van spreken borstvergrotingen of ooglidcorrecties uitvoeren. De meesten van deze artsen zullen zich daar niet comfortabel bij voelen, maar er zijn artsen die deze zaken wel aanbieden in hun privépraktijk. In een ziekenhuis ga je dit niet zo gemakkelijk tegenkomen, hier is de bekwaamheid voor plastisch chirurg wel vereist.
Hiermee willen we zeker en vast niet zeggen dat er in privépraktijken geen gespecialiseerde artsen werken. Zelf werken Liza en ik ook één dag per week in een privékliniek in Diest, waar alleen maar plastisch chirurgen werken.
Liza: Er is inderdaad een duidelijk verschil in het type zorg dat we aanbieden. Grotere en meer complexe ingrepen gebeuren uiteraard in het ziekenhuis. Denk daarbij aan reconstructieve chirurgie, uitgebreide operaties of ingrepen waarbij een multidisciplinaire aanpak en inten-
DIENST IN DE KIJKER
sieve medische omkadering belangrijk zijn. De infrastructuur en ondersteuning van een ziekenhuis bieden daarbij extra veiligheid en mogelijkheden.
Kleinere, zuiver esthetische ingrepen voeren we vaker uit in de praktijk in Diest. Dat gaat bijvoorbeeld om behandelingen of operaties die minder belastend zijn en geen opname in het ziekenhuis vereisen. Veel patiënten kiezen daar ook bewust voor, omdat de setting vaak kleinschaliger en discreter aanvoelt.
“Een goede behandeling begint met een open en eerlijk gesprek. Soms is het beste advies net om géén ingreep uit te voeren.”
Beide omgevingen vullen elkaar dus goed aan. Zo kunnen we voor elke patiënt de meest geschikte en veilige context aanbieden, afhankelijk van de aard van de behandeling en de verwachtingen van de patiënt.
Hoe ziet een week op jullie dienst eruit?
Liza: Op maandag doen we een grote reconstructie, meestal is dat een borstreconstructie. Dubbelzijdige borstreconstructies doen we samen, de enkelzijdige doen we apart.
Op dinsdag staat Anne-Sophie opnieuw heel de dag in het OK voor de geplande esthetische chirurgie zoals borstlifts, -vergrotingen, -verkleiningen, facelifts, … . Ik doe die dag raadplegingen of ik werk in de privépraktijk in Diest. Op donderdag doen we dit omgekeerd, dan heb ik mijn esthetisch programma op OK en houdt Anne-Sophie raadpleging of is ze in Diest.
Op woensdag en vrijdag doen we meestal kleine ingrepen zoals ooglidcorrecties, schaamlipcorrecties, … Alles wat kan onder lokale verdoving. Die ingrepen gaan door op de poli heelkunde op Sint-Jozef.
Werken jullie regelmatig samen met andere diensten in het ziekenhuis?
Anne-Sophie: We werken heel nauw samen met verschillende disciplines binnen het ziekenhuis. Zo is er een intensieve samenwerking met de borstkliniek. Samen met de oncologen en borstchirurgen bekijken we welke reconstructieve aanpak het meest geschikt is voor de patiënt: een onmiddellijke reconstructie tijdens dezelfde operatie als de amputatie, of een reconstructie in een latere fase. Wanneer dit onmiddellijk gebeurt, staan we samen in de operatiezaal. Ook bij bepaalde borstsparende ingrepen werken we soms samen in kader van een oncoplastische reconstructie. Daarnaast is er een sterke samenwerking met de dermatologen, onder andere bij Mohs-chirurgie. Daarbij verwijderen zij huidtumoren zeer nauwkeurig, waarna wij instaan voor de reconstructie van het ontstane defect. Dat gebeurt meerdere keren per week.
Ook andere diensten doen soms beroep op ons. Die multidisciplinaire samenwerking is voor ons een heel belangrijk onderdeel van het vak en laat toe om patiënten de best mogelijke zorg te bieden.
Zijn er veel evoluties in het vak?
Hoe blijf je daarmee bij? En welke voordelen hebben ze voor de patiënt?
Anne-Sophie: Geneeskunde staat nooit stil. We proberen dus zeker mee te gaan met nieuwe technologieën, zowel in de esthetiek als in de reconstructie. We gaan niet blindelings alle trends volgen maar we houden onze ogen open en proberen nieuwe dingen. Dat is nodig in elk specialisme.
Liza: We zetten sterk in op zo weinig mogelijk invasief te werken, bijvoorbeeld op vlak van redons. Alles wat niet nodig is, doen we niet, terwijl dat vroeger zekerheidshalve wel gedaan werd. Dat maakt een groot verschil voor de patiënt.
We proberen ook zoveel mogelijk te laten verlopen via dagopname. Dan wordt de dag nadien de wondzorg uitgevoerd door de thuisverpleegkundige. Zo hoeven we mensen die zich goed voelen niet één of twee nachten in het ziekenhuis te houden. Dat loopt heel goed en patiënten zijn daar eveneens erg dankbaar voor. Vaak zijn onze patiënten niet “ziek” en kunnen ze op hun eigen ritme comfortabel thuis herstellen.
Als jullie vooruitkijken, is er een bepaalde richting waar jullie samen naartoe willen?
Liza: We zijn heel tevreden over de manier waarop de samenwerkingen vandaag verlopen. Binnen de borstkliniek bijvoorbeeld is het een grote meerwaarde dat patiënten rechtstreeks bij ons terechtkunnen voor reconstructieve chirurgie. Zij hoeven niet zelf op zoek te gaan naar de juiste arts of aanpak; alles verloopt heel geïntegreerd. Ook onder collega’s is er een heel open en vlotte communicatie, wat de zorg voor patiënten alleen maar ten goede komt.
Daarnaast zijn we ook erg tevreden over onze samenwerking onderling. We overleggen voortdurend, ook wanneer we elkaar niet fysiek zien, en we weten dat we elkaars patiënten met een gerust hart kunnen opvolgen.
Anne-Sophie: Onze samenwerking gaat eigenlijk al jaren terug. Toen ik assistent was in Leuven, was Liza co-assistent, later heeft zij ook haar assistentschap in Turnhout gedaan. Na haar opleiding is ze meteen hier gestart.
Ondertussen werken we al vijf jaar samen en voelen we echt aan als één team. De zorg die we aanbieden is heel
“We zien onszelf als één geheel: twee chirurgen met één visie.”
erg afgestemd op elkaar en verloopt erg consistent. We vinden het allebei belangrijk om erg bereikbaar te zijn voor onze patiënten, maar tegelijk willen we dat ook kunnen combineren met een gezinsleven. Dan is het een enorme meerwaarde om een collega te hebben in wie je volledig vertrouwen hebt. Dat geeft veel rust, zowel professioneel als persoonlijk.
Liza: Dat vertrouwen is volledig wederzijds. We hopen vooral om samen verder te bouwen op de manier waarop we vandaag werken: met veel overleg, toegankelijkheid en aandacht voor kwalitatieve zorg.
Een deel van de foto’s bij dit artikel werden genomen in de privékliniek Belgian Beauty Clinic in Diest, waar beide artsen ook werkzaam zijn.
Even pauze in je loopbaan? Ontdek je opties!
Soms vraagt het leven even iets anders van ons. Meer tijd voor je gezin, zorgen voor een dierbare, een opleiding volgen of gewoon even gas terugnemen … Goed om te weten: er bestaan verschillende mogelijkheden om je loopbaan tijdelijk te onderbreken of te verminderen.
Jouw loopbaan, jouw tempo
Loopbaanonderbreking is geen ‘alles of niets’-verhaal. Je kan kiezen uit verschillende formules, afhankelijk van je situatie. In veel gevallen kan je rekenen op een uitkering via de RVA.
Thematische verloven
Voor specifieke situaties, zoals:
• zorgen voor een ziek familielid
• ouderschapsverlof
• palliatieve zorg
• hospitalisatie van je kind
Tijdskrediet
Voor een bredere invulling, bijvoorbeeld:
• extra tijd voor je gezin
• een opleiding volgen
• geleidelijk afbouwen richting pensioen (landingsbaan)
Niet voor even tussendoor
Loopbaanonderbreking vraagt wel een zekere planning.
• Tijdskrediet neem je meestal voor minstens 3 maanden
> Met uitzondering van palliatief verlof of medische bijstand
> Minstens 6 maanden bij een 1/5 regeling
• Thematische verloven starten doorgaans vanaf 1 maand
In AZ Turnhout is tijdskrediet bovendien beperkt tot maximum 12 maanden. Hierna kan je eventueel een verlenging aanvragen.
Wanneer kan je starten?
In ons ziekenhuis werken we met vaste instapmomenten:
• 1 januari
• 1 april
• 1 oktober
In sommige situaties kan je ook aansluiten op een vorige periode of starten na een geboorte- of adoptieverlof.
Tijdig starten = goed starten
Denk je eraan om loopbaanonderbreking op te nemen?
Dan is dit belangrijk:
• Je moet minstens 3 maanden op voorhand je aanvraag indienen.
• Bespreek je plannen altijd eerst met je leidinggevende.
• Check vooraf je rechten via Break@Work.
• Bekijk ook de infopagina inclusief stappenplannen op Intrazet > HR > Loopbaanonderbreking
Zo vermijd je verrassingen en kan alles vlot verlopen.
Belangrijk nieuws: volledig digitaal vanaf 1 juli 2026
Vanaf 1 juli 2026 verandert de aanvraagprocedure: alle aanvragen gebeuren dan nog uitsluitend elektronisch via de website MyBreak@Work.
Er is slechts één uitzondering, namelijk de aanvragen voor één week voltijds thematisch verlof (palliatief verlof, medische bijstand of ouderschapsverlof). Die kunnen nog via de klassieke weg (papieren aanvraag) gebeuren.
Denk ook hier even aan Loopbaanonderbreking heeft ook impact op je situatie:
• Bij volledige onderbreking bouw je geen anciënniteit op (bijvoorbeeld voor loon of verlof).
• Je mag niet meer uren werken dan je toegelaten regime.
• Combineer je dit met een andere activiteit?
Informeer je eerst bij de RVA.
Twijfel je? De personeelsdienst helpt je graag verder.
Veelgestelde vragen
Kan ik zomaar 1/5 loopbaanonderbreking aanvragen?
Niet altijd. Dit kan enkel als je voltijds werkt.
Werk je deeltijds, dan is deze formule niet mogelijk.
Moet ik al lang in dienst zijn?
Ja.
• Je moet vooraf een periode voltijds gewerkt hebben
• Voor tijdskrediet is dat zelfs minstens 12 maanden 100% tewerkstelling
Wat als ik vroeger wil stoppen?
Dat kan, maar enkel met akkoord van je werkgever. Het aanvraagformulier en procedure is te raadplegen op Intrazet > HR > Loopbaanonderbreking.
Krijgt AZ Turnhout automatisch mijn beslissing?
Nee. De beslissing van de RVA komt in je persoonlijke e-Box. Bezorg altijd een kopie aan de personeelsdienst.
Kan ik extra werken tijdens mijn loopbaanonderbreking?
Nee. Je mag niet boven je toegelaten arbeidsbreuk werken.
Nog vragen?
Elke situatie is anders. Twijfel je wat voor jou mogelijk is? Neem gerust contact op met de personeelsdienst.
Tip
Denk je eraan om loopbaanonderbreking op te nemen?
Start op tijd met plannen: zo heb je voldoende ruimte om alles correct aan te vragen én met je team/leidinggevende af te stemmen.
KOMEN EN GAAN
Wat deed je hiervoor?
Ik was ombudsvrouw bij ZAS, het Ziekenhuis aan de Stroom, in Antwerpen. In 2021 ben ik gestart als ombudsvrouw bij de GZA, de Gasthuiszusters Antwerpen, die enkele jaren later opgenomen werden in het fusieziekenhuis ZAS.
Waarom heb je gesolliciteerd voor de job van ombudsvrouw bij AZ Turnhout?
In de eerste plaats omdat ik het ombudswerk heel graag doe en zeker in een ziekenhuissetting. Toen er hier een plaats vrijkwam, heb ik niet geaarzeld om te solliciteren. Via Laura, de vorige ombudsvrouw die ik kende via de beroepsvereniging, wist ik hoe men in AZ Turnhout omgaat met de ombudspersoon en dit deed me vermoeden dat ik hier wel zou passen. Voor mij zijn de waarden van de organisatie en de organisatiecultuur heel erg belangrijk en ik voelde tijdens de sollicitatiegesprekken meteen dat er een klik was.
Wat waren je eerste indrukken van AZ Turnhout?
Mijn eerste indruk was dat iedereen heel vriendelijk is. Iedereen die ik ontmoette wenste me meteen veel succes en gaf me het gevoel dat ik welkom ben. De gastvrijheid heb ik echt gevoeld. De BIOS-waarden worden hier uitgedragen op alle niveaus. Het is niet zomaar een stempel.
Komen…
Katleen Stinkens Ombudsvrouw
In dienst sinds 12 januari 2026
Wat is de grootste uitdaging in je job?
Als ombudspersoon heb je een specifieke positie in het ziekenhuis. Je moet onafhankelijk en neutraal werken en tegelijk betrokken zijn. Het is niet zo dat ik per definitie het ziekenhuis verdedig of andersomzoals men soms denkt - een soort vakbond van de patiënt zou zijn.
“Vanaf de eerste dag voelde ik me heel erg welkom. Gastvrijheid en BIOS-waarden leven echt in AZ Turnhout.”
Ik zeg altijd “ik ben neutraal op het onderwerp”. Mij zal je dus niet horen zeggen dat een bepaalde handeling fout gebeurd is - ik ben ook geen arts - of een oordeel horen vellen. Wat ik wel doe, is in gesprek gaan en betrokken zijn op beide partijen. Ik luister en toon begrip, zowel voor de patiënt als voor de zorgverlener. Iedereen is maar een mens. Het is mijn taak om begrip te creëren bij de patiënt voor de zorgverlener en andersom en om de blik bij beide partijen te verbreden.
Verder kijk ik mee hoe het ziekenhuis in de toekomst eventueel anders kan omgaan met bepaalde situaties, bijvoorbeeld agressief gedrag bij patiënten. Of hoe kunnen we informatie eventueel op een andere manier geven, zodat er
voldoende tijd is én de patiënt krijgt waar hij recht op heeft?
Wat is jouw vooropleiding?
Ik heb marketing gestudeerd. In wezen heeft dat niets te maken met wat ik nu doe, maar in mijn vorige jobs ben ik wel in de klachtenbehandeling gerold. Ik heb dus altijd mensen geholpen met zaken waar ze ontevreden over waren en dat deed ik graag. Zo ben ik op de ombudsdienst in de energiesector terechtgekomen, wat op zich relatief droge kost was. Toen ik op een dag in een ziekenhuis langs de ombudsdienst stapte, begon het te kriebelen. Dat leek me pas echt interessant en dat bleek het ook te zijn! Daarnaast heb ik een opleiding bemiddeling gevolgd en ben ik een erkend bemiddelaar.
Is het niet moeilijk om steeds met negativiteit en zware verhalen om te gaan? Krijgen jullie ook positieve verhalen te horen?
We krijgen ook positieve verhalen, maar iets minder. Het is uiteraard ook gewoon heel fijn dat tevreden patiënten dit gewoon rechtstreeks aan de dienst zeggen. Ook in conflictsituaties of moeilijkere klachten kan je iets positiefs vinden, door de manier waarop er achteraf mee omgegaan wordt of door het verschil dat je kan maken. Ook al kan je niet iedereen gelijk geven of kom je niet altijd tot een oplossing, het minste dat ik kan doen is uitleg geven en wederzijds begrip mogelijk maken.
Ik haal echt voldoening uit mijn werk, ook in moeilijke dossiers zoals bijvoorbeeld een overlijden van een patiënt. Als je het gesprek hebt kunnen begeleiden en je merkt dat beide partijen hebben kunnen horen wat ze moesten horen en kunnen zeggen wat ze wilden zeggen, dan biedt dat in het beste geval een puzzelstukje dat op lange termijn mogelijk kan helpen bij het verwerkingsproces.
Ook in andere thema’s, zoals twijfels over een behandeling of het gevoel dat je als patiënt niet goed bejegend bent, kan een goed gesprek ervoor zorgen dat alles wat kan zakken. Er is naar hen geluisterd, eventueel hebben ze informatie gekregen waar ze iets mee zijn en weten ze dat er in de toekomst mogelijk anders mee omgegaan zal worden. Uit zo’n gesprekken haal ik echt veel voldoening.
Knap werk Katleen! Welkom en veel succes nog!
Kwamen
Tussen 1 februari 2026 en 31 april 2026
Astrid Aerts verpleegkundige
Joni Bastiaansen ergotherapeut
Luna Bauweraerts verpleegkundige
Julie Belmans centrale sterilisatieassistent
Vicky Belmans medewerker schoonmaak
Youssef Benali verpleegkundige
Maria del Rosario Berreyesa medewerker schoonmaak
Luka Bocklandt administratief medewerker
Magalie Cabanier verpleegkundige
Bjarne Catteeuw stafmedewerker medisch departement
Diana Catarina Da Silva Costa medewerker schoonmaak
Lieve De Kinderen bewegingstherapeut
Eline De Peuter medewerker schoonmaak
Jasmin De Prins medewerker schoonmaak
Deborah De Winter algemeen apotheekassistent
Yannice Del’haye verpleegkundige
Dana Dens algemeen apotheekassistent
Diet Geboers verpleegkundige
Sanne Geerts medewerker schoonmaak
Yara Geudens verpleegkundige
Charlotte Goovaerts kinderarts
Dorien Goris verpleegkundige
Souadou Kamara zorgkundige
Annelies Kerckhofs arts anatomopathologie
Peter Kralt arts medische beeldvorming
Jorn Lemmens diensthoofd technische dienst SE
Suzanne Martens medewerker schoonmaak
Bieke Miechielsen sociaal administratief medewerker
Dorine Misiedjan medewerker schoonmaak
Jana Moonen verpleegkundige
Ali Nakhosteen arts medische beeldvorming
Arrezina Peeters vroedvrouw
Annelies Peeters administratief medewerker
Sanne Sommen zorgkundige
Stien Urkens verpleegkundige
Yasmin Van de Peer verpleegkundige
Nan Van Den Bulck zorgkundige
Xante Van Der Weyen centrale sterilisatieassistent
Nicky Van Deun zorgkundige
Karen Van Driessche spoedarts
Carla Van Eyndt administratief medewerker
Annick van Riel Coördinator pijncentrum
Karin Vandeperre verpleegkundige
Inge Vermierdt verpleegkundige
Loes Verstijnen verpleegkundige
Katrien Willemse verpleegkundige
Elayna Williams verpleegkundige
KOMEN EN GAAN
Gingen
Tussen 1 februari 2026 en 31 april 2026
An Adams administratief medewerker
Reem Al Anani medewerker schoonmaak
Diana Boogaerts verpleegkundige
Annick Borghs zorgkundige
Kristel Bruurs administratief medewerker
Nancy Buuron medewerker schoonmaak
Morel Carolus zorgkundige
Nina Daniels medewerker schoonmaak
Liesbeth Das datamanager
Jessica De Beuckelaer logistiek assistent
Ilse Demessemaeker medisch secretariaatsmedewerker
Ingrid De Meyer centrale sterilisatieassistent
Peter Devocht stafmedewerker aankoop
Ivo Driesen verpleegkundige
Sanne Goossens medewerker schoonmaak
Cindy Gryp verpleegkundige
Elisabeth Horsten keukenhulp
Ynske Igodt psycholoog
Cindy Jurion medisch secretariaatsmedewerker
Kiona Kox medewerker schoonmaak
Anneleen Lammens hoofdverpleegkundige
Lore Leemans verpleegkundige
Els Leys medewerker schoonmaak
Claudia Loomans medewerker schoonmaak
Marc Martens Arts oncologie
Gwenn Meeuwssen centrale sterilisatieassistent
Caroline Mermans verpleegkundige
Florina Alina Mihai medewerker schoonmaak
Evelien Nijs verpleegkundige
Liesbeth Pelckmans verpleegkundige
Emmy Puts medewerker schoonmaak
Els Raeymaekers verpleegkundige
Lorena Rosca medewerker schoonmaak
Leen Sannen verpleegkundige
Peter Sas technieker
Chiara Schenkels verpleegkundige
Mathilda Smets keukenhulp
Dorien Stijmans medisch secretariaatsmedewerker
Lena Van Ackerbroeck keukenhulp
Sofie Van den Troost opleiding project
Anne-Marie Van Duppen administratief medewerker
Christel Van Erwegen administratief medewerker
Wim Van Eyck verpleegkundige
Sonja Vangeldorp administratief medewerker
Lydia Van Gestel kinesist
Hanne Van Ginkel audioloog
Kaat Van Hoye opleiding project
Marina Van Laer medewerker schoonmaak
Godelieva Van Loco vroedvrouw
Sharona Van Nijnatten verpleegkundige
Els Van Veldhoven verpleegkundige
Els Verhaeren verpleegkundige
Liliane Verhoeven verpleegkundige
Marc Verhoeven coördinator polikliniek
Christa Vermeren logistiek assistent
Bii-Yazhe Willebrords medewerker schoonmaak
Kiko gaat naar het ziekenhuis
Een website op maat van onze kleinste patiëntjes
Sinds eind april kunnen ouders samen met hun kind terecht op een website op maat van hun zoon of dochter : www.azturnhout.be/kinderwebsite. Vanuit de pagina’s voor de volwassenen op www.azturnhout.be, kunnen ze bij sommige onderwerpen doorklikken op Kiko en komen ze rechtstreeks uit op de kinderwebsite. Met veel visueel materiaal, filmpjes en foto’s kunnen ouders hun kind voorbereiden op een bezoekje aan de dokter, een onderzoek of opname in het ziekenhuis.
Kiko op Instagram
Wist je dat onze kinderafdeling een eigen Instagram pagina heeft? Volg deze pagina ‘Kindergeneeskunde_AZT’ en blijf op de hoogte van het reilen en zeilen op onze kinderafdeling.
Een zorgpaspoort als voorbereiding op een behandeling of narcose
Een kind dat naar het ziekenhuis moet komen voor een onderzoek of ingreep heeft veel vragen en is vaak bang en onzeker. Met het zorgpaspoort kunnen de ouders vooraf samen met hun kind zich beter voorbereiden op de ingreep, narcose, onderzoek of bloedname. Het is een praktisch boekje waarin ze thuis al bepaalde wensen kunnen schrijven. Als het kind naar het ziekenhuis komt, kan hij of zij aan elke zorgverlener het paspoort laten lezen. Zo kunnen artsen en verpleegkundigen maximaal rekening houden met de wensen van kind en de ouders.
Ben je ook benieuwd? Surf naar www.azturnhout.be/ kinderwebsite. Suggesties mag je steeds doormailen naar communicatie@azturnhout.be.
Er zijn 2 soorten zorgpaspoorten: eentje voor kinderen die onder narcose gaan (blauw), en eentje voor kinderen die een geplande bloedname of ander onderzoek krijgen (groen).
Met dank aan Bo Van Herck (Studio Bo) van raadpleging pediatrie voor de animatiebeelden van Kiko.
NIE UWS
Collega’s achter de studieboeken
De examens zitten er bijna op en de vakantie staat voor de deur. Iets waar ook heel wat collega’s blij om zijn! Wist je dat er jaarlijks meer dan 100 AZT-medewerkers een langdurige opleiding volgen die relevant is voor hun job? Paztda ging in gesprek met enkele van hen.
Als je in het zorgdepartement werkt, heb je waarschijnlijk al wel eens gehoord van de zorgladder. Het is een soort opleidings- of carrièrepad dat aangeeft welke mogelijkheden er allemaal zijn als je in de zorg wil werken.
Sta jij graag dichtbij de patiënt of ambieer je op termijn een leidinggevende functie? Wil je over alles iets weten of wil je je verdiepen in één specifiek thema in de zorg? Op basis van jouw wensen kan je bekijken welke functie in de zorg het beste bij jou past, afgestemd op je eigen levensfase. Op elk moment van je carrière kan je naar links of rechts op de zorgladder bewegen, afhankelijk van waar jij op dat moment behoefte aan hebt.
Maar goed ook dat niet iedereen steeds hetzelfde wil: iedereen in het zorgteam heeft een bepaalde focus, samen gaan jullie voor goede zorg.
Hanne Van Breda
• Medewerker schoonmaak op OK
• Volgt een opleiding zorgkunde via LBC volwassenenonderwijs
Hanne wou graag aan de slag in de zorg. Na wat aftasten welke job het best bij haar past, is ze nu bijna afgestudeerd als zorgkundige.
Voor ik in AZT aan de slag ging, heb ik altijd als kok gewerkt. Ik had toen al een tijdje interesse om me om te scholen tot logistiek assistent. Helaas was de combinatie horeca en avondonderwijs niet mogelijk. Daarom besloot ik om in de schoonmaak te gaan werken: een job die ik ook heel graag gedaan heb. Tegelijkertijd kon ik beginnen aan mijn studies ‘logistiek assistent in de zorg’.
Na een logistieke stage in een woonzorgcentrum voelde ik dat de taken van de zorgkundigen toch dichter lagen bij wat ik wilde gaan doen. Vroeger had ik een verkeerd beeld van die job: ik ging er bijvoorbeeld van uit dat je vooral bezig was met het wassen van mensen. Maar op de werkvloer zag ik dat het werk veel meer omvat.
Ik heb de knoop doorgehakt en ben zorgkunde gaan studeren via het Project 600. Ondertussen heb ik al veel stages achter de rug en ben ik nog steeds heel blij met mijn beslissing. Normaal gezien studeer ik nu in juni af.
Combineer je je studie met werken in het ziekenhuis?
Omdat logistiek assistent geen knelpuntberoep is, ben ik tijdens die opleiding blijven werken. Ik kreeg toen wel Vlaams opleidingsverlof (VOV).
Toen ik aan de opleiding zorgkunde begon, kon ik instappen in het Project 600. Hierdoor kan ik voltijds betaald studeren. Zo kon ik me volledig focussen op de studies en de stages. Het is een fantastisch project dat je een extra push geeft om door te zetten.
Voel je je tijdens je studie ondersteund door je team of het ziekenhuis?
Toch wel. Je moet heel wat administratie in orde brengen om met het Project 600 te kunnen starten en het ziekenhuis heeft me daarin goed ondersteund.
In de schoonmaak zijn er trouwens nog collega’s die aan het studeren zijn, waaronder ook voor verpleegkunde. Ik kan verder studeren alleen maar aanraden. Laat je leeftijd geen struikelblok zijn. In het volwassenonderwijs kom je alle leeftijden tegen!
Tessa Van Laer
• Zorgkundige op neurologie
• Volgt een opleiding basisverpleegkunde aan Hivset
Toen haar zoon meer ondersteuning nodig had, besloot Tessa de stap te zetten naar een job in de zorg. Na een opleiding zorgkunde koos ze vrij snel voor een vervolgopleiding naar verpleegkundige.
Ik werkte vroeger als verkoopster, met lange dagen en geen vrije weekends. De carrièreswitch naar de zorg maakte ik voor mijn gezin, maar ook omdat ik nood had aan een job waarin ik er meer mezelf kon zijn. Ik voelde dat ik afwisseling nodig had, ik houd niet van telkens hetzelfde ritme. Ik ben in 2020 voor de opleiding zorgkunde gegaan, in combinatie werken-leren. Hierin kon ik doen wat ik graag doe: zorgen voor anderen.
Na het afstuderen begon ik te werken in WZC De Witte Bergen. Na een tijdje daar begon het toch te kriebelen: ik wou graag meer doen. Twee jaar later ben ik aan de opleiding verpleegkunde begonnen, in combinatie met werken bij het woonzorgcentrum.
Tijdens de opleiding verpleegkunde heb ik hier stage gelopen, op neurologie. Ik was hier heel graag en de pathologie interesseerde me ook. Daarom besloot ik om mijn kans te wagen en hier te solliciteren.
Je kan dus zelfs tijdens je opleiding wisselen van werkgever?
Ja, dat kan. Er waren wel een paar nadelen aan verbonden, maar ik was gemotiveerd genoeg om hier te starten ☺
Momenteel ben je zorgkundige op neurologie. Kan je na het afstuderen op neurologie blijven?“In februari 2027 studeer ik normaal gezien af en dan kan ik als basisverpleegkundige beginnen op onze afdeling. Ik had bij mijn sollicitatie aangegeven dat ik heel graag op neuro zou willen blijven.
Kan je het aanraden, studeren in combinatie met werken?
Ik doe de opleiding niet via Project 600 maar via een GOZO-traject (leren en werken). Hierbij raden ze aan om halftijds te werken, zodat de studie zeker haalbaar is in combinatie met werk en gezin. Bij Project 600 stop je met werken en ga je voltijds studeren (met behoud van loon). GOZO past beter bij mij. Ik vind het fijn om ook nog te blijven werken ondertussen.
Ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen evident is om het zo te doen. Ik ben ofwel aan het werk, ofwel stage aan het doen. Hier en daar zijn er dan nog schoolopdrachten en elke week één of twee lesdagen. Maar voor mij werkt dit wel.
Voel je je tijdens je studie ondersteund door je team of het ziekenhuis?
Ja, heel erg. Vanuit de personeelsdienst krijg ik regelmatig de vraag of alles oké is, of alles lukt. Ook mijn collega’s en mijn leidinggevenden, Jef en Eva, vragen regelmatig hoe het gaat.
Steffen Verbist
• Verpleegkundige op pneumologie
• Volgt een bachelor verpleegkunde aan Thomas More Hogeschool
Steffen heeft er zijn eerste jaar in de bachelor verpleegkunde bijna op zitten. Hij is super gemotiveerd
NIE UWS
om aan de slag te gaan op spoedgevallen en wie weet, later op neonatologie.
Vorige zomer sloot pneumologie tijdens de zomervakantie en kreeg ik de kans om een maand op spoedgevallen te werken. Die acute setting is mij zo goed bevallen dat ik heel graag vast op spoed aan de slag wou gaan. Vooral het nadenken over wat er aan de hand kan zijn en wat ik al kon doen voor de arts bij de patiënt komt, vond ik een heel fijn aspect aan het werk daar.
Gelukkig waren de medewerkers op de spoeddienst ook positief over mijn werk. Het enige struikelblok bleek mijn diploma. Helaas kan ik met mijn HBO5-diploma niet vast in dienst komen op spoed. Daarom ben ik in september gestart met de bachelor verpleegkunde.
Had je vier jaar geleden, na je afstuderen, verwacht dat je al zo snel terug achter de studieboeken zou zitten?
Op de middelbare school was ik schoolmoe, omdat ik niet goed wist wat ik wou gaan doen. Op mijn 18e ben ik als logistieke beginnen werken in een ziekenhuis en die omgeving vond ik heel interessant. Daarom ben ik na enige tijd gestart met de HBO5-opleiding verpleegkunde.
Ik heb altijd wel geweten dat ik ooit nog de bachelor wou halen, maar eerder om bij neonatologie te gaan werken. Dat is ook een droom... Maar eerst ga ik dus een tussenstop doen op spoed ☺
Je combineert dit met fulltime werken, vanwaar die keuze?
De keuze om voltijds te blijven werken is vooral een financieel gegeven. We hebben net een huis gekocht en in november verwachten we ons eerste kindje. Helaas kwam ik niet in aanmerking voor financiële onder-
steuning vanuit het ziekenhuis. Het inschrijvingsgeld en het volledige financiële plaatje rondom de opleiding moet ik dus zelf bekostigen.
Dinsdag is mijn lesdag, mijn leidinggevende plant mij op die dagen niet in op de dienst. Mijn overige schooltaken plan ik dan rond mijn werkdagen.
Voel je je tijdens je studie ondersteund door je team of het ziekenhuis?
Mijn collega’s hebben zeker begrip voor mijn situatie. Als ik in moeilijkheden kom met een shift, doordat er eens een les op een andere weekdag valt, dan vind ik steeds wel iemand om te wisselen.
Gwen Van Loon
• Verpleegkundige op OHO
• Volgt een postgraduaat oncologie aan Thomas More Hogeschool
Gwen is bijna één jaar van de schoolbanken, maar besloot al snel om zich deeltijds verder te specialiseren in de oncologie.
Het postgraduaat behalen is geen vereiste op onze dienst, maar het is zeker wel een meerwaarde. Ik leer bijvoorbeeld heel veel bij over chemobehandelingen en dat is op OHO natuurlijk mooi meegenomen. Zo kunnen patiënten en families ook bij mij terecht met vragen.
Andere thema’s die aan bod komen zijn leven met en naast kanker (palliatieve zorgen, kinderoncologie, …), bijwerkingen bij verschillende therapieën, …
De opleiding geeft me meer expertise en ik pik er ook ideeën op om uit te gaan werken op onze dienst. Zo zou ik graag een brochure rond seksualiteit en kanker ontwikkelen voor onze patiënten.
Hoe ziet jouw studie er praktisch uit Gwen?
Ik combineer een opleiding postgraduaat oncologie met 80% werken op de Oncologische Hospitalisatie afdeling (OHO). De opleiding duurt één jaar en bestaat uit verschillende modules. Elke maandag heb ik les. Na vijf à zes lesdagen is een module afgerond en volgt er een examen.
Voel je je tijdens je studie ondersteund door je team of het ziekenhuis?
Zeker! Mijn opleiding wordt betaald door het ziekenhuis en ik heb ook Vlaams opleidingsverlof (VOV) gekregen. Ik werk 80% tijdens de opleiding maar ik kan per module wel enkele VOV-dagen inzetten, dit zijn extra verlofdagen om te studeren.
Mijn collega’s leven ook mee, ze polsen regelmatig of het studeren lukt en zijn ook benieuwd naar mijn punten.
Carina Martins Ferreira
• Verpleegkundige op intensieve zorgen
• Volgt een postgraduaat kritische zorgen
Carina Martins Ferreira begon recent op intensieve zorgen. Een postgraduaat kritische zorgen is daar aangewezen. Carina vertelt over haar traject. Twee jaar geleden maakte ik een reanimatie mee tijdens mijn shift
op Cardiologie. Ik weet nog hoe hard dat binnenkwam. Niet alleen de situatie zelf, maar vooral hoe de IZA-collega’s samenwerkten, ze waren perfect op elkaar afgestemd. Dat moment heeft iets geprikkeld bij mij en is blijven hangen. Dit wou ik ook kunnen.
Later kwamen de relance uren en kreeg ik de kans om enkele dagen op IZA te werken. Toen wist ik: dit is mijn volgende stap, en maakte ik de overstap van Cardiologie naar Intensieve Zorgen.
Is de postgraduaat kritische zorgen een vereiste om op IZA te kunnen werken?
Je hebt je postgraduaat nodig om bepaalde handelingen te mogen uitvoeren. De opleiding is wat mij betreft ook echt een meerwaarde. Het helpt me om situaties beter te begrijpen en om kritischer na te denken. In mijn bachelor heb ik al een goede basis gekregen, maar hier ga je tijdens het postgraduaat echt veel dieper op in. Hierdoor voel ik me meer zelfzeker bij de verantwoordelijkheden die ik krijg. In het begin stel je jezelf toch vaak de vraag: doe ik het wel goed?
Dankzij de opleiding en de begeleiding groeit dat vertrouwen.
Je loopt ook stage tijdens je postgraduaat?
Ja, tijdens het tweede jaar van het postgraduaat is er een stageblok. Onder bepaalde voorwaarden kan ik een deel van mijn stage doen tijdens mijn werktijd op intensieve zorgen. Als je al voldoende uren op Intensieve Zorgen hebt gewerkt, kunnen ze je wel beoordelen op het werk dat je daar al gedaan hebt. Een stage op spoed moet ik sowieso nog wel doen.
Hoeveel tijd vraagt de opleiding van je?
Het vraagt best wel wat organisatie. De ene week ga ik drie dagen naar Thomas More, de andere week twee dagen. Sommige lessen zijn in Turnhout, andere in Mechelen of Lier. Daarom koos ik om tijdens het postgraduaat aan 80% te gaan werken. Dat kan dankzij het VOV.
Tijdens mijn vorige postgraduaat op Cardio ben ik 100% blijven werken. Dat ging, maar het was pittig. Nu voelt het meer in balans. Ik heb wat meer ruimte om alles te verwerken en ook even op adem te komen.
Voel je je tijdens je studie ondersteund door je team of het ziekenhuis?
Ja, zeker wel! De collega’s maken een groot verschil. Je staat er niet alleen voor. Als ik ergens mee zit of iets niet goed begrijp, kan ik altijd bij hen terecht, ook bij de artsen. Er is veel bereidheid om te helpen en dat geeft rust. Zeker in een omgeving die toch best intens kan zijn.
Een steuntje in de rug als je gaat studeren
In ons ziekenhuis vinden we het belangrijk dat medewerkers kansen krijgen om zich verder te ontwikkelen. We moedigen persoonlijke groei graag aan, zeker wanneer dit ook een meerwaarde is voor de patiënt. Daarom ondersteunt AZ Turnhout jaarlijks heel wat zorgmedewerkers die een functierelevante, langdurige, opleiding willen volgen. Als er een link is met het werkveld en de opleiding een meerwaarde is voor de dienst, kan je een tussenkomst aanvragen. Dit kan bijvoorbeeld bestaan uit dienstvrijstelling of uit het betalen van inschrijvingsgeld en/of verplaatsingsonkosten.
Vlaams opleidingsverlof (VOV) aanvragen
Wil jij volgend schooljaar (2026 – 2027) ook gaan studeren? Weet dat je misschien recht hebt op Vlaams opleidingsverlof (VOV). Met het VOV heb je het recht om afwezig te zijn op het werk voor het volgen van een opleiding, en dat met behoud van loon (eventueel beperkt tot een bepaald maximum).
Wanneer kom ik in aanmerking?
• Voor langdurige opleidingen (> 32 uren)
• Je moet je voldoen aan enkele voorwaarden. Meer info hierover kan je vinden op www.vlaanderen.be/vlaamse-opleidingsincentives
• Check of de opleiding geregistreerd is in de opleidingsdatabank op www.vlaanderen.be/ opleidingsdatabank?order_publicationdate=desc
of vraag het na bij de school waar je de opleiding wil gaan volgen.
• Met de Simulator Vlaams opleidingsverlof op www.vlaanderen.be kan je al het aantal uren VOV berekenen waarop je recht hebt. Let wel, dit is het persoonlijk maximum voor het academiejaar. Het exact aantal uren waarop je recht hebt, hangt af van het aantal contacturen of het aantal studiepunten dat je opneemt én of je een volledig of een partieel akkoord van je werkgever hebt gekregen.
Hoe dien ik een aanvraag in?
• Breng je leidinggevende op de hoogte.
• Aanvragen voor het schooljaar 2026-2027 dien je zelf in via VTO2. Dit kan tot 31 juli 2026. In het VTO2 platform doe je een ‘aanvraag externe training’.
• Bij inschrijving in de school geef je door dat je VOV aanvraagt bij jouw werkgever zodat het juiste bewijs van inschrijving aangeleverd wordt.
• Formeel kan je VOV-aanvraag pas bevestigd worden na de ondernemingsraad van september.
> Zij bekijken alle VOV-aanvragen die in AZ Turnhout zijn gedaan en hakken de knopen door.
> Hierna kan je een antwoord verwachten (via mail naar je persoonlijke AZT-mailbox) of je aanvraag al dan niet wordt goedgekeurd.
• Wens je je al in te schrijven in de school? Dat kan!
> Ga in gesprek met je leidinggevende. Hij/zij kan je al een idee geven of er veel aanvragen zijn op je dienst en/of welke eventuele tussenkomsten wel of niet voorzien kunnen worden.
> Laat de school weten dat je VOV hebt aangevraagd bij je werkgever zodat ze je het juiste attest hiervoor kunnen aanleveren. Tip: in de meeste scholen kan je dit attest downloaden uit het digitaal platform van de school. Dit bewijs bezorg je onmiddellijk na ontvangst aan de VTO2-dienst.
Wat wordt er nadien nog van jou verwacht?
• Bewijs van inschrijving voor Vlaams opleidingsverlof van alle modules zo snel mogelijk aanleveren bij VTO2.
• Spreidingsregels bij inplannen VOV respecteren, altijd in overleg metje leidinggevende.
• Om je VOV recht te behouden, moet je, afhankelijk van het type opleiding:
> Lessen bijwonen
> Deelnemen aan de eindbeoordeling
• Na de opleiding diploma of attest van slagen aan de VTO2 dienst bezorgen.
Meer info: VTO2 dienst: Ingrid Blockx - 6827, Heidi Mertens - 6981, Marjolein Vos – 6810 of via mail vto2@azturnhout.be. Check ook zeker Intrazet > HR > Vorming > Vlaams Opleidingsverlof (VOV).
Molly gaat viraal
Jullie kennen ondertussen Molly al? Dat is de therapiehond van de palliatieve eenheid. Molly biedt patiënten afleiding en troost.
Wil je de verhalen van Molly volgen op Instagram? Je vindt haar terug op ‘mollybiedttroost_ azt
Deel jouw leukste vakantiekiekje
Voor onze volgende Paztda zijn wij weer benieuwd naar jullie leuke vakantieherinneringen. Foto’s insturen kan tot 1 september. De leukste foto wint een plaatsje op de cover en een cadeaubon van 35 euro.
AZ Turnhout wint de LEAN -award 2026
Proficiat! AZ Turnhout heeft de LEAN-award 2026 van de vakjury gewonnen! Met deze award zet de vzw Zorgondersteuning organisaties in de bloemetjes die zich sterk inzetten op de verbetering van hun zorgondersteunende processen.
Ons LEAN-team had hiervoor een video ingediend waarin de nadruk werd gelegd op de verankering van LEAN op alle niveaus van het ziekenhuis. Dit viel duidelijk in de smaak van de vakjury.
Onze ambitie: LEAN als een vanzelfsprekende manier van samenwerken, die energie geeft en in het DNA van de organisatie zit. Dankjewel aan iedereen die hier zijn schouders mee heeft onder gezet.
Proficiat dr. Vinke!
Met veel trots feliciteert het team neurologie hun collega dokter Vinke, met het behalen van haar doctoraatstitel aan de Universiteit Maastricht.
Proficiat dokter Vinke, namens ons team van AZ Turnhout, met deze prachtige mijlpaal - we zijn ongelooflijk trots op jou! Jouw jarenlange inzet en passie voor onderzoek zijn een inspiratie.
BIOS COOP
Herdenkingsviering voor overleden AZ Turnhout
In maart organiseerde onze pastorale en spirituele dienst een herdenkingsmoment voor onze overleden patiënten, overleden familieleden van medewerkers en overleden collega’s.
Met bijna 100 aanwezigen werd het een prachtig moment van stilte en herdenking. Met veel dank aan tal van medewerkers die in stonden voor de omkadering en zo samen ervoor gezorgd hebben dat dit een mooi moment werd voor zowel eigen medewerkers als familie van patiënten die hier overleden zijn.
Op Intrazet > Plezant > Foto’s vind je alle foto’s van de herdenkingsviering terug.
Mooie woorden voor spoed
Ik ben op een woensdagavond in mei langs de spoedgevallen moeten passeren owv een sportongeval. Ik ben geholpen door Dr. Moonen Pieter - Jan en wil laten weten dat ik echt heel tevreden was over de manier waarop ik geholpen ben. Heel zorgzaam, attent, medelevend, ...
Ik kreeg een heel goede uitleg en deze arts was echt oprecht heel begaan. De diagnose die ik op dat moment kreeg had een grote impact op mij maar door de manier hoe de arts het bracht en met de situatie omging maakte toch een verschil voor mij.
Dankjewel voor de goede zorgen.
Knuffels voor geriatrie
Ons mam, de bomma van Nathalie m.a.w. Maddy, had heel graag dat jullie op gepaste wijze zouden bedankt worden. Voor alles, elke seconde die jullie hier allemaal voor haar gezorgd hebben. Hoe kan ik dat beter doen dan met een dankjewel knuffel, want ja jullie hebben die verdiend.
Wij hebben jullie altijd toppers gevonden tot de
Ontroerend kaartje
Op geriatrie krijgen ze veel lieve kaartjes. Dit gedicht van familie van een patiënt was extra bijzonder voor het team, het ontroerde hen diep.
Hun patiënt heeft verschillende lange periodes op geriatrie gelegen. Uiteindelijk is ze ook op de afdeling gestorven.
In kamers
waar tijd trager ademt en stappen voorzichtiger worden zijn jullie daar. Tussen rollators en herinneringen die soms verdwalen, blijven jullie rustig bij elke naam, elk verhaal dat opnieuw vertelt wordt.
Jullie handen kennen de broosheid van dunne huid en vermoeide dagen.
Maar nog meer kennen ze de waardigheid: in het helpen rechtstaan in het wassen met zachtheid in het blijven luisteren ook wanneer woorden haperen. Waar het lichaam loslaat houden jullie vast. Niet krampachtig maar warm.
Voor de zorg die verder reikt dan het medische voor het geduld dat nooit luid hoeft te zijn.
Dankjewel
Pluim voor team nefrologie
Ik wil mijn oprechte waardering uitspreken voor de dokters van de nefrologie en het volledige verpleegkundig team. De zorg die ik heb ontvangen was uitzonderlijk goed, professioneel én bijzonder vriendelijk. Daarvoor wil ik hen echt een welverdiende pluim geven.
Een compliment dat blijft plakken
De eerste week van maart werden er talloze complimentjes rond gestrooid in ons ziekenhuis. Op enkele diensten werden ze gebundeld tot een heuse complimentenmuur
Vergeet niet af en toe je collega een compliment te geven. Je kunt hiervoor de leuke kaarten gebruiken die je vindt in de folderrekjes aan de tikklokken. Op Intrazet > AZT Plezant kan je de verschillende versies terugvinden. Contacteer de dienst communicatie als er geen kaartjes meer te vinden zijn op jouw campus.
Wat jullie ons vertelden
Resultaten van het medewerkerstevredenheidsonderzoek 2025
Responsgraad
In oktober 2025 namen heel wat collega’s deel aan het medewerkerstevredenheidsonderzoek, kortweg het MTO.
Wat loopt goed?
De resultaten tonen een sterke basis van engagement en werkplezier binnen ons ziekenhuis. Maar liefst 93% geeft aan plezier te beleven aan het werk.
71,6% responsgraad
Met een respons van maar liefst 71,6% kregen we een breed en betrouwbaar beeld van hoe het is om in AZ Turnhout te werken.
Bijna 3 op 4 medewerkers vulden de bevraging in
93% beleeft plezier in het werk
De intentie om de organisatie te verlaten blijft met 10% beperkt.
Ook de algemene tevredenheid ligt hoog: 84% voelt zich een tevreden medewerker en 3 op 4 zouden AZ Turnhout aanraden als werkgever aan vrienden of familie.
75% beveelt AZ Turnhout aan als werkgever
10%
denkt eraan om binnen het jaar te vertrekken als de gelegenheid zich voodoet
“Cijfers om trots op te zijn. Ze tonen aan dat veel collega’s zich graag inzetten voor onze organisatie en zich verbonden voelen met AZ Turnhout.”
84% voelt zich een tevreden medewerker
Onze sterktes op de werkvloer
Naast algemene tevredenheid komen ook duidelijke sterktes naar voren in hoe we samenwerken.
Uit de bevraging blijkt dat ondernemingszin sterk leeft binnen ons ziekenhuis. Onze medewerkers geven aan verantwoordelijkheid op te nemen, mee te denken over verbeteringen en oplossingen te zoeken wanneer iets fout loopt. Dit getuigt van betrokkenheid en eigenaarschap.
Discretie en respect
We streven respect en discretie na in onze dagelijkse werking met blijvende aandacht voor gevoelige informatie.
Daarnaast tonen de resultaten een sterk inlevingsvermogen naar collega’s toe.
Nieuwe medewerkers ervaren ondersteuning van bij hun opstart en collega’s staan voor elkaar klaar wanneer het nodig is.
Al deze elementen vormen samen een belangrijke basis van onze dagelijkse samenwerking en sluiten nauw aan bij onze BIOS-waarden.
Ondernemingszin
Medewerkers nemen verantwoordelijkheid en denken actief mee over oplossingen.
Het is positief om vast te stellen dat onze medewerkers aangeven weinig tot geen grensoverschrijdend gedrag te ervaren. In onze dagelijkse werking streven we respect en discretie na. Attent zijn voor gevoelige informatie, blijft hierin onze aandacht vragen.
Inlevingsvermogen
We kunnen rekenen op onderlinge steun, en nieuwe medewerkers ervaren die steun vanaf hun start.
“Dit wijst op een respectvolle werkomgeving en op gezamenlijke inspanningen van onze medewerkers en onze leidinggevenden om grenzen te bewaken en elkaar aan te spreken.”
Groeikansen
Draagvlak en communicatie Iedereen op de hoogte houden van het reilen en zeilen in de organisatie blijft een uitdagende oefening.
Autonomie en inspraak
Het mee richting geven aan het eigen werk en feedback ontvangen over het geleverde werk worden als belangrijk ervaren
Werktempo, emotionele belasting en herstelbehoefte
De zorg blijft intens en vraagt blijvende aandacht voor herstel en ondersteuning
Duidelijkheid en veiligheid
We werken in een duidelijke, veilige en respectvolle context
90,6% weet wat er verwacht wordt op het werk
95,8% ervaart geen taakconflicten
98,3% ervaart geen grensoverschrijdend gedrag
Autonomie en inspraak
Meer ruimte om mee richting te geven wordt als belangrijk ervaren.
73,6% ervaart een gebrek aan inspraak
Werktempo, emotionele belasting en herstelbehoefte
Werktempo, emotionele belasting en herstelbehoefte blijven aandachtspunten.
52,1% vindt het werktempo hoog
73,8% ervaart hier weinig invloed op
19,5% wordt emotioneel geraakt in zijn werk
28,0% ook na corona blijft de herstelbehoefte groot
Waar willen we samen in groeien?
De resultaten van onze bevraging vormen geen eindpunt, maar een vertrekpunt. De resultaten zullen op ziekenhuisniveau en binnen onze teams worden vertaald naar concrete acties, met blijvende aandacht voor werkbaarheid, welzijn en samenwerking.
Samen verder
Door te blijven luisteren, in gesprek te gaan en samen keuzes te maken, bouwen we verder aan een werkomgeving waar mensen zich gehoord voelen en met goesting aan de slag blijven.
“We willen samen blijven bouwen aan een werkomgeving waar zorgdragen voor patiënten hand in hand gaat met zorg dragen voor elkaar.”
Communicatie en afstemming
Feedback en duidelijkheid blijven belangrijk in het dagelijkse werk.
58,1% twijfelt of geleverd werk voldoet
De resultaten geven aan dat er sprake is van sterke samenwerking binnen onze teams. Hier ligt ook een duidelijke groeikans: door deze sterktes nog meer in te zetten, over de grenzen van afdelingen heen te kijken en kennis en ervaring te delen kunnen we de samenwerking tussen teams, diensten en artsen verder versterken.
Dankjewel aan iedereen die zijn stem liet horen.
Jullie feedback helpt ons om gericht bij te sturen en samen te blijven groeien als organisatie.
Samen maken we het verschil.
HET KOFFIE MACHIEN
Jan Sprangers is al twee jaar vrijwilliger aan het onthaal van campus Sint-Jozef. Elke dinsdag ontvangt hij met veel enthousiasme onze patiënten en bezoekers en wijst hen de weg doorheen de gangen het ziekenhuis. “Onvoorstelbaar hoe dankbaar mensen zijn voor de hulp die je hen biedt!”
Jan benadrukt hoe behulpzaam en open de collega’s zijn. Hij is trotse vader van dochter Annelies, die bij ons op het OK werkt, en zoon Mil. Jan heeft vier kleinkinderen.
Welke hobby’s beoefen je?
Ik ben een fervente fitnesser. Drie keer per week vind je me in de BodyFit in Turnhout, vaak vergezeld door mijn kleinzoon Lars, waar we aan krachttraining doen. Op mijn 62 werd ik nog Belgisch kampioen powerlifting, waar ik best trots op ben!
Welk boek ligt er op je nachtkastje?
Ik ben eigenlijk niet echt een lezer, dus op mijn nachtkastje ga je geen boek vinden. Alhoewel ik in de zomer in het zonnetje al wel eens een boek durf vastnemen. Ik ben bezig in de biografie van Toon Hermans, maar vermits lezen me snel verveelt, ga ik daar jaren over doen ☺
Welke serie heb je gebingewatcht of welke film kan je aanraden?
Lupin op Netflix. Ik ben nu bezig aan het derde seizoen. En de film ‘Léon’ van Luc Besson met Natalie Portman en Jean Reno is zeker de moeite waard!
Wat is je favoriete vakantiebestemming?
De Belgische kust: sinds mijn 20 jaar ga ik meerdere keren per jaar naar zee. Tegenwoordig is dat vooral Westende. Ik heb vroeger ook wat verdere reizen gemaakt, maar de kust blijft toch een beetje mijn tweede thuis.
Wat is je meest gebruikte applicatie op je smartphone?
Instagram, ik post daar vooral filmpjes van mijn kleinzoon en mezelf die aan het fitnessen zijn, zodat vrienden ze kunnen zien. Verder doe ik daar niet zoveel mee.
Wat wou je als kind worden?
Rond mijn 15e wilde ik rijkswachter worden. Ik heb er zelfs de korte opleiding voor gedaan. Omwille van een oogafwijking mocht ik echter niet starten als rijkswachter. Op mijn 19 jaar ben ik als zorgkundige beginnen werken in het toenmalig Sint-Elisabethziekenhuis.
Als welk dier zou je op de wereld willen terugkomen?
Als een leeuw. Ik heb altijd keihard gewerkt, maar op tijd en stond kan ik ook wel eens lui zijn zoals een leeuw. Mijn sterrenbeeld is trouwens een leeuw.
Heb je een tip voor een leuk uitadresje in onze regio?
Ik ga na al die jaren nog steeds graag een koffieke drinken in de Ranonkel in Turnhout. Dat is een echte bruine kroeg waar alles nog hetzelfde is gebleven als 50 jaar geleden. Ik kom er altijd wel iemand bekend tegen, al merk ik wel dat mijn leeftijdsgenoten stilaan beginnen af te haken.
15 september 2026
Nocturne endometriose
Meer info: http://www.azturnhout.be/agenda
18 september 2026
Personeelsfeest
Meer info: Intrazet > kalender
27 september 2026
AZT loopt mee… Vansweevelt halve marathon
Meer info: Intrazet > kalender
10 november 2026
Quiz (personeelsvereniging)
Meer info: Intrazet > kalender
2 januari 2027
Fusiefeest in de Winterfabrik (Kasterlee)
Meer info volgt in het najaar
LEUK IDEE
Heb je leuke ideeën voor de volgende Paztda?
Meer info over activiteiten en vormingen vind je op Intrazet > kalender
Mail ze dan naar paztda@azturnhout.be! Of noteer ze hieronder en bezorg ze aan de redactie.