Issuu

Kiem

Warme verhalen uit onze ziekenhuizen

Inhoud

03. Eerst & vooral

Een woordje vooraf van een trots en enthousiast redactiecomité.

04. Samen sterk

Warme, inspirerende getuigenissen en verhalen over samenwerking.

08. Goe volk

Dr. Gilles Tourlamain en Olena Kharlamova vertellen over hun passie en gedrevenheid.

11. Vowadienta

De buizenpost onder de loep: een stille maar onmisbare schakel in het ziekenhuis.

12. Kleine gelukjes

Over kleine gelukjes die ons even doen stilstaan en glimlachen.

14. Da's straf

Samen naar slimme spoedzorg met de MUG van de toekomst.

17. Cijfers & letters

Tot de verbeelding sprekende feiten en cijfers over de dagelijke werking in AZG en SJKI.

18. Mijn mijlpaal

Ann Herman en Lusinete Maria Da Conceiçao over een belangrijk moment in hun loopbaan.

Colofon

Redactie: Leander Depypere, Silke Remmery, Barbara Desmet • Fotografie: Fort 07, Stijn Roels, Silke Remmery

Vormgeving: Ogenbliksem • Druk: Drukkerij Arijs • Verantwoordelijk Uitgever: Inge Buyse, az groeninge, President Kennedylaan 4, 8500 Kortrijk 18 14

Lees je het volgende magazine liever enkel digitaal? Laat het weten via de QR-code.

Beste lezer

Wat een eer en wat een bijzonder moment: de eerste bladzijde mogen vullen van de allereerste uitgave van ons nieuwe magazine Kiem. Een magazine dat we bewust op papier brengen. Want in een tijd waarin alles snel voorbijflitst of in de vergetelheid wordt weggescrold, lijkt het ons waardevol om even stil te staan bij onze manier van zorgen en samenwerken, en voeling te houden met wat leeft en beweegt in en rond ons ziekenhuis.

De naam Kiem werd bedacht door het team van Neuropsychiatrie A2 in de Sint-Jozefskliniek en door jullie verkozen tot favoriet. Het is een acroniem voor de ziekenhuizen in Kortrijk en Izegem, waar met empathie, engagement en energie mensgericht en multidisciplinair wordt samengewerkt aan de zorg van morgen. Tegelijk verwijst Kiem naar het prille begin van iets nieuws, dat we samen laten uitgroeien tot iets moois.

Deze eerste editie van Kiem brengen we uit met de komst van de zomer. Ideaal dus om mee te nemen in je bagage richting vertraging of rustig te doorbladeren in de zon, op een terrasje of op het strand. Want dit is geen klassiek infozine met droge cijfers en weetjes, maar een bundeling van warme verhalen uit een zorgomgeving in beweging.

Die beweging voelen we allemaal. We bevinden ons samen in een periode van verandering, waarin we stap voor stap verder bouwen aan de zorg van morgen. Twee ziekenhuizen, elk met hun eigen sterktes, die dichter naar elkaar toegroeien in een zorgwereld die nooit stilstaat en ons allemaal uitdaagt om mee te bewegen. Uiteraard brengt dat vragen en soms ook onzekerheid met zich mee. Maar één ding blijft overeind: we doen het samen. Want samen zorgen we beter. Dat voel je in de vele warme verhalen in dit magazine. Stuk voor stuk eerlijke en herkenbare getuigenissen, met veel warmte gebracht door medewerkers uit az groeninge en de Sint-Jozefskliniek.

Tijdens de voorbereiding van dit magazine hebben we dat samenhorigheidsgevoel sterk ervaren. De goesting om iets samen te maken was groot en het enthousiasme werkte aanstekelijk. In geen tijd kwamen er tal van sterke, verbindende verhalen naar boven, genoeg voor meer dan één editie.

We hopen dat je even de tijd neemt om in ons magazine te duiken en dat het je doet glimlachen of wegdromen. Misschien vind je er ook (h)erkenning of inspiratie in voor je werk en je toekomst hier binnen ons ziekenhuis.

Om je op weg te helpen met wat ligstoeltherapie en intensief zorgeloos ontspannen, krijg je van ons een reeks leuke stickers mee. Zo kan je vakantiegevoel lekker lang blijven plakken.

Fijne zomer gewenst en vooral een deugddoende pauze.

Een trots en enthousiast redactiecomité

Wouter Blondeel, Liesbeth De Pauw, Ann Depreitere, Leander Depypere, Patricia Desmet, Liesbeth De Vriese, Annelies Feys, Ann Herman, Greet Hoedt, Stefaan Lammertyn, Lien Lapiere, Julie Lemeire, Silke Remmery, Charlotte Ulin, Ann Uyttenhove, Sem Vanhessche

De kracht van samenwerken

Een tijd geleden beslisten we met az groeninge & Sint-Jozefskliniek om de handen in elkaar te slaan. Sindsdien groeien onze organisaties stap voor stap naar elkaar toe. Door krachten, mensen, middelen en expertise te bundelen, bouwen we aan één sterke en veerkrachtige organisatie, klaar voor de toekomst, met kwaliteitsvolle en toegankelijke zorg als kompas. In deze editie van Samen Sterk laten we niet alleen onze directie aan het woord. We delen ook warme en inspirerende verhalen uit de praktijk. Verhalen van collega's over samenwerking, vertrouwen en verbinding in het dagelijks werk.

Inge Buyse CEO

Zorg in verandering

Het ziekenhuislandschap is in volle verandering. De overheid kondigt veel initiatieven tot wijziging aan, mede door de stijgende kost van de gezondheidszorg. Tegelijk willen we mee bewaken dat ons unieke gezondheidssysteem in België kan blijven bestaan. Deze evolutie heeft impact op alle zorginstellingen en dus ook op onze toekomst.

Eerlijk en transparant

Het is belangrijk dat we respectvol en transparant communiceren en iedereen eerlijke informatie geven. Door onze krachten te bundelen, kunnen we in de regio Izegem-Kortrijk een ruim aanbod van warme en deskundige zorg blijven aanbieden. We zijn complementair en versterken elkaar. Nabijheid en een familiale, persoonlijke aanpak blijven de standaard.

Petra Archie Directeur Patiëntenzorg

Waarden die verbinden

Door de samenwerking van de voorbije jaren merk ik hoe sterk de waarden van onze ziekenhuizen op elkaar aansluiten. We versterken elkaar in ons streven naar warmmenselijke en professionele zorg. Door steeds nauwer samen te werken, groeit het vertrouwen dat we samen nog betere totaalzorg kunnen bieden.

Van samenwerken naar samen zijn

De keuze om de zorggroepen overkoepelend te organiseren, versterkt ons ‘samen’-verhaal. Zorgmanagers nemen vandaag in beide ziekenhuizen dezelfde verantwoordelijkheid op. Afdelingshoofden vinden elkaar steeds beter en inspireren elkaar. Wat ooit startte als overleg, is intussen uitgegroeid tot een echt ‘wij’-verhaal. Heel fijn om die verbondenheid te mogen ervaren.

Van contact naar connectie in de borstkliniek

Borstverpleegkundigen Lies Deltour (Sint-Jozefskliniek), Corine Duyck en Kathleen Denauw (az groeninge) en hun collega's kruisen elkaar al jaren op bijscholingen, in stuurgroepen en bij de organisatie van symposia. Wat begon als een vertrouwd professioneel contact, groeide uit tot een hechte samenwerking.

Binnen az groeninge zijn de borstverpleegkundigen de motor achter de uitbouw en optimalisatie van de zorg voor borstkankerpatiënten. Begin 2025 kreeg die samenwerking een nieuwe impuls. Lies ondersteunde de collega's in Kortrijk bij de opstart van een nieuwe werkflow en nam tijdelijk taken over tijdens een zwangerschapsverlof. Wat startte als tijdelijke ondersteuning werd een waardevolle uitwisseling van expertise.

Op initiatief van een werkgroep van artsen, apothekers en borstverpleegkundigen werd mee werk gemaakt van een nieuwe aanpak voor borstkankerpatiënten met orale antikankertherapie. Waar opvolging vroeger alleen via het dagziekenhuis verliep, gebeurt dit nu via ambulante consultaties, zoals in Izegem al langer het geval was. Met de ervaring van Lies kreeg dit in Kortrijk vorm. De nieuwe aanpak zorgt voor meer privacy, gerichte begeleiding en minder tijd in het ziekenhuis. Tegelijk ontlast dit het dagziekenhuis. Ook externe regelgeving versterkt de samenwerking: sinds januari 2026 vinden borstkankeroperaties alleen nog plaats in een coördinerende borstkliniek, zoals az groeninge. Dat vraagt een duidelijk en uniform zorgpad in Izegem en Kortrijk.

“Wat opvalt is het vertrouwen,” klinkt het. “We kennen elkaar al langer en vinden elkaar snel om samen oplossingen te zoeken. Uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde doel: de best mogelijke zorg voor onze borstpatiënten in Izegem en in Kortrijk.”

Zorgzame zussen in de ziekenhuisapotheek

Vanaf 2027 vormen az groeninge en de Sint-Jozefskliniek samen één ziekenhuis. Op sommige plekken voelen we die verbondenheid vandaag al heel sterk. Zoals bij Sylvie en Stéphanie Martens: twee zussen met dezelfde passie, die elk als ziekenhuisapotheker op een andere campus werken.

Ook achter de schermen werken onze ziekenhuisapotheken vandaag al nauw samen. Voor de zussen Sylvie en Stéphanie gaat dat vanzelfsprekend nog net iets verder. “We overleggen regelmatig,” vertelt Sylvie. “Zo voerde ik ooit de externe controle van het medicatieproces uit in het ziekenhuis waar Stéphanie werkt. Binnenkort nemen we ook samen de verantwoordelijkheid op voor medicatie-incidenten binnen beide ziekenhuizen.”

De passie voor zorg en apotheek zit duidelijk in de familie. Hun mama werkte als ziekenhuisapotheker, hun papa als klinisch bioloog in az groeninge. “Via vakantiejobs in de apotheek groeide ook bij ons de interesse voor het vak,” vertelt Sylvie. Na haar studies startte Sylvie in az groeninge. Stéphanie volgde haar later richting Kortrijk om haar tijdelijk te vervangen tijdens een zwangerschap. Uiteindelijk kwam ze terecht in de Sint-Jozefskliniek.

“Ik voel mij hier echt thuis,” vertelt Stéphanie. “We werken heel nauw samen en de communicatielijnen zijn kort. Tegelijk kijk ik ernaar uit om straks nog meer samen te werken met mijn zus en haar collega’s.”

Sarah Boone Directeur Technologie

Toekomst in beweging

Ik kijk met overtuiging naar de toekomst van ons ziekenhuis in een steeds veranderend zorglandschap. Door onze schaalgrootte en nabijheid bij de patiënt beschikken we over sterke troeven om samen de zorg van morgen te bouwen. Dat betekent warme en kwalitatieve zorg voor onze patiënten, die ook onze familie en vrienden zijn. Tegelijk vraagt dit flexibiliteit en veerkracht van onze teams.

Kennis verbinden

'Samen sterk' betekent mensen en expertise verbinden over locaties, disciplines en functies heen. Medisch, zorg, technologie, facilitair of HR: onze diversiteit is onze kracht. Door onze schaal kunnen we binnen domeinen verder specialiseren. De wereld staat niet stil, de hoeveelheid aan kennis neemt toe en technologie biedt nieuwe mogelijkheden. Door kennis en inzichten te bundelen, maken we samen het verschil.

Bart Loncke HR-Directeur

Kijken naar morgen

Ik kijk met veel vertrouwen naar de toekomst van ons ziekenhuis. Door ruimte om te leren, slimme technologie en sterke samenwerking kunnen we onze medewerkers nog beter ondersteunen. Tegelijk blijft het essentieel dat we warm, menselijk en toegankelijk blijven, met de intrinsieke motivatie en passie van onze mensen als fundament. Als we onze waarden elke dag blijven waarmaken, bouwen we samen aan een ziekenhuis dat klaar is voor morgen.

Samen sterk

'Samen sterk' betekent dat we elkaar versterken vanuit ieders talent en expertise, met één gedeelde focus: de best mogelijke zorg. Ik voel die kracht het meest wanneer mensen over teams en ziekenhuizen heen spontaan verantwoordelijkheid opnemen, kennis delen en elkaar vooruithelpen. Net dat maakt samenwerken in zorg zo bijzonder: door verbinding, vertrouwen en wederzijdse steun maken we samen het verschil voor patiënten en collega’s.

Serge Vanderschueren Medisch Directeur

Zorg van topniveau

Ons fusieziekenhuis moet in onze regio de evidente keuze zijn voor de patiënt. Wij bieden samen de unieke combinatie van patiëntvriendelijkheid met zorg van absoluut topniveau. Zelf wil ik bijdragen tot het smeden van campusoverschrijdende teams, met respect voor elkaars kwaliteiten, om zo een gezamenlijke toekomst uit te bouwen.

Meer dan de som van delen

Veranderingen in de gezondheidszorg en technologie volgen elkaar steeds sneller op. Het omarmen van deze veranderingen en kiezen voor de vlucht vooruit is volgens mij altijd de beste keuze. Ik krijg energie wanneer teams elkaar vinden, elkaars sterke punten ontdekken en zoeken naar creatieve formules, waarbij de som meer is dan de optelling van de delen. Ons toekomstige ziekenhuis zal sterker zijn dan elk van beide ziekenhuizen apart.

Tino Gabriel Directeur Financiën, Administratie & Hoteldiensten

Nood aan schaalvergroting en samenwerking

Ik geloof sterk in het fusieziekenhuis. Schaalvergroting is vandaag noodzakelijk om kwalitatieve en betaalbare zorg te blijven garanderen. De zorg staat onder druk door stijgende kosten, personeelstekorten en investeringen in technologie en infrastructuur. Door krachten te bundelen, kunnen we beter samenwerken en middelen efficiënter inzetten.

Duurzaam en toekomstgericht

Een fusie biedt meer financiële stabiliteit. Door gezamenlijke aankopen, gedeelde diensten en efficiëntere processen kunnen we kosten beheersen zonder in te boeten op kwaliteit. Zo kunnen we duurzaam investeren in moderne zorg, digitale toepassingen en de groei van medewerkers. Bovenal komt dit de patiënt ten goede: meer expertise, een breder zorgaanbod en betere continuiteit van zorg. Vertrouwen is voor mij gebaseerd op een gedeelde visie met eerlijkheid, transparantie en warme zorg als fundament. “Want alleen rijdt ge rap, maar samen geraakt ge verder.”

Medische beeldvorming op dezelfde golflengte

Een fusie vraagt tijd, vertrouwen en overleg. Maar soms merk je al snel hoeveel kracht er zit in samenwerken. Dat voelen ze ook bij medische beeldvorming in AZG en SJKI, waar men steeds meer op dezelfde golflengte samenwerkt.

Sinds 1 januari 2024 vormen beide diensten één financiële en operationele eenheid onder leiding van dr. Frederik Vanrietvelde. “We zijn al sterk naar elkaar toegegroeid en goed gestroomlijnd, al blijft het een proces van voortschrijdend inzicht,” vertelt dr. Vanrietvelde. “Veranderingen vragen tijd en er is nog ruimte voor verbetering, maar we zijn op de goede weg.”

De samenwerking levert vandaag al mooie resultaten op. Onderzoeken kunnen sneller ingepland worden en wachttijden voor patiënten dalen. “We hebben niet alleen meer capaciteit, ook de knowhow, technologie en manier van werken zijn versterkt,” verduidelijkt dr. Vanrietvelde. “Die kruisbestuiving is een meerwaarde voor beide campussen,” vult dr. Olivier Soenen (SJKI) aan.

Een mooi voorbeeld is de mammografie. Die evolueerde van bij het begin snel van twee aparte units naar één sterke gezamenlijke werking. Radiologen en medewerkers bouwden samen aan een verhaal dat ook andere diensten inspireert. “Een echt pioniersverhaal dat toont hoe samenwerking groeit via overleg en afstemming,” klinkt het.

Ook de komende jaren blijven beide campussen investeren in groei en capaciteit. In Izegem kwam extra personeel en werd intussen meer dan de helft van het technologisch platform vernieuwd. “Als de voordelen zichtbaar worden, groeit het vertrouwen,” besluit dr. Vanrietvelde.

Samen naar één digitaal patiëntendossier

Ook achter de schermen bouwen we stap voor stap aan één ziekenhuis. Een belangrijke stap is de overgang naar één elektronisch patiëntendossier (EPD).

Vandaag werken beide ziekenhuizen nog met een eigen versie van het systeem. Daarom bekijken onze teams van het Klinisch Werkstation (KWS) momenteel alle onderdelen van het dossier: van verpleegkundige formulieren en medicatie tot afspraken en verslaggeving.

“Het is een beetje zoals twee systemen die moeten samensmelten tot één geheel,” vertelt Els Vandamme van het KWS-team. “We maken samen keuzes over wat we behouden en hoe we straks op dezelfde manier kunnen werken.”

Dat gezamenlijke systeem moet het werk eenvoudiger maken voor collega’s die in beide ziekenhuizen werken. Iedereen krijgt hetzelfde overzicht en werkt met dezelfde afspraken en documenten.

De verschillen tussen beide systemen worden stap voor stap besproken met de betrokken diensten. “Dat vraagt veel overleg en afstemming,” zegt Ian. “Maar zo groeien we samen naar één uniforme werking tegen 2027.”

Achter de schermen werken heel wat collega’s mee aan dit traject. Samen zorgen we ervoor dat we straks nog vlotter kunnen samenwerken en onze patiënten de best mogelijke zorg blijven bieden.

Andere verhalen over de samenwerking lees je elke 2 weken op Viva Engage via azg.site/fusieverhalen

Goe volk

In deze rubriek leren we enkele medewerkers wat beter kennen. Want achter elk gezicht schuilt een bijzonder verhaal. Een moment om even stil te staan en terug te blikken op hun parcours, dat zoals bij de meesten onder ons soms onverwachte of noodgedwongen wendingen kent. Wat hen verbindt, is hoe ze elke dag samenwerken. Met passie, enthousiasme en aandacht voor de mensen rondom hen geven ze het beste van zichzelf. Goe volk dus.

Van kindpatiënt tot kinderarts

Vandaag is dr. Gilles Tourlamain een bevlogen kinderarts in az groeninge. Maar als kind stond hij door een chronische nieraandoening noodgedwongen aan de andere kant van de zorg. Hij neemt ons mee in zijn verhaal en vertelt open over zijn traject van kindpatiënt naar kinderarts.

Een hobbelig parcours

Als kind moest dr. Tourlamain met de regelmaat van de klok op doktersbezoek of voor onderzoek en ingrepen naar het ziekenhuis. “Als baby ben ik meerdere keren geopereerd aan mijn nieren,” vertelt hij. “En op mijn twaalfde kreeg ik na een snelle achteruitgang een eerste niertransplantatie.” Het ziekenhuis Gasthuisberg in Leuven werd tegen wil en dank een gekende en vertrouwde plek. “De lange autoritten ernaartoe staan nog in mijn geheugen gegrift. Alsof het gisteren was. En dat vele weg- en weergeloop voor zorg en gezondheid heeft mijn jeugd wel getekend.”

Toch klinkt er geen bitterheid bij dr. Tourlamain. Integendeel. Een zekere rust lijkt over hem te zijn gevallen. En een gevoel van dankbaarheid. Want ondanks het hobbelige parcours tijdens zijn kindertijd is hij vandaag op een plek die voor hem logisch en vertrouwd voelt. Zijn ervaringen als kind gebruikt hij nu in zijn job en in de manier van omgaan met jonge patiënten en hun ouders.

Van patiënt naar pediater

Sommige kinderen roepen wel eens onbezonnen dat ze voetballer, youtuber of brandweerman willen worden. Maar bij dr. Tourlamain was het als kind geen uitgesproken droom om kinderarts te worden. “Ik heb nooit als kind gezegd: ik wil kinderarts worden.” Maar achteraf voelt het wel logisch. “Misschien is het er onbewust ingeslopen. De vele doktersbezoeken, lange ziekenhuisdagen, ingrepen en behandelingen hebben zich misschien stiekem in mijn hoofd genesteld en iets in gang gezet.”

Op latere leeftijd – bij zijn studiekeuze –vielen de puzzelstukjes wel in elkaar. De keuze voor geneeskunde leek plots heel logisch en duidelijk. Alsof het toch een beetje voorbestemd was. “Ik heb eigenlijk nooit serieus overwogen om iets anders te doen. Dit was het. Ik moest en zou kinderarts worden.” Wat eerst onbewust groeide, werd uiteindelijk een bewuste keuze. Vandaag laat dr. Tourlamain zelfs het woord 'roeping' van zijn tong rollen. “Ik heb op één of andere manier toch het gevoel dat ik iets kan terugdoen. En dat ik effectief iets kan betekenen. Mijn eigen ervaringen helpen me om kinderen en ouders beter te begrijpen.”

Ervaringsdeskundige

En die kennis door ervaring maakt wel degelijk een verschil. “Ik weet hoe ingrijpend een extra dag in het ziekenhuis kan zijn voor kinderen en ouders. Of welke

impact onderzoeken en behandelingen kunnen hebben. Dus als het niet nodig is om langer te blijven of om nog een extra bloedonderzoek te doen, dan doen we het liever niet. Want het welzijn van de patiënt primeert altijd.”

De ervaringen als kind typeren ook hoe dr. Tourlamain vandaag naar zorg kijkt. Die moet warm en mensgericht zijn. Met aandacht voor lichaam, geest en omge ving. “In de pediatrie kijken we niet enkel naar het kind, maar ook naar het gezin, de school, de omgeving. Iets waar we in andere domeinen van de geneeskunde mis schien nog stappen kunnen in zetten. We proberen daarin pioniers te zijn en kun nen anderen inspireren met onze aanpak.”

Zorg die mee evolueert

Als dr. Tourlamain zijn eigen jeugd vergelijkt met die van vandaag, ziet hij duidelijke verschillen. Er is veel veranderd sinds zijn kindertijd. “Vroeger was er veel minder aandacht voor omkadering en uitleg. Vandaag zetten we daar sterk op in.” Kinderen worden zo goed mogelijk begeleid, met aandacht voor comfort en beleving. En technologie helpt ons daarbij. Zo zorgen VR-brillen voor afleiding tijdens onderzoeken of wachttijden, waardoor angst en spanning verminderen. Ze geven kinderen rust en halen ze even weg uit de realiteit.

Ook de ouders zijn anders dan vroeger. “Ze zijn een pak mondiger en vaak ook beter

en dialoog zijn een goede zaak, al brengt het soms ook uitdagingen met zich mee.”

De tijd van ‘Meneer doktoor’ ligt al even achter ons en heeft plaatsgemaakt voor een samenwerking, waarin vertrouwen en respect centraal staan.

Opnieuw patiënt

Vandaag staat dr. Tourlamain opnieuw voor een moeilijke periode. Na achttien goede jaren lijkt de getransplanteerde nier tegen te pruttelen. Door complicaties en afstootverschijnselen moet hij noodgedwongen opnieuw wachten op een nieuwe transplantatie. “Dat brengt onzekerheid met zich mee en ook fysieke klachten zoals grote vermoeidheid. Maar het geeft opnieuw een bijzondere kijk op mijn werk.

Ik heb

veel vertrouwen in de zorg en in de mensen rondom mij. Al ben ik me misschien ook bewuster van wat er allemaal kan gebeuren.”

Samen sterk

Dr. Tourlamain vond in az groeninge een omgeving waar hij zich ondersteund voelt. “Ik ben hier heel warm onthaald. Collega’s tonen veel begrip en denken of ondersteunen mee waar nodig. Dat maakt een groot verschil, zeker in een periode waarin werk en gezondheid samenkomen.” En ook het ziekenhuis zelf zorgde voor kansen. Na een stage tijdens zijn studies kreeg dr. Tourlamain de vraag om er als

aan de slag te gaan. Vandaag werkt hij er in een sterk en betrokken team. Samen zetten ze zich elke dag in voor kwaliteitsvolle zorg, met aandacht voor patiënten en voor elkaar.

“Ik heb geen moment getwijfeld en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.” Aan kinderen en jongeren die dromen van een carrière in de zorg, heeft hij een eenvoudige boodschap: “Volg wat goed voelt. En wees niet bang voor je eigen verhaal.” Want ook al is de weg op voorhand niet helemaal duidelijk, onderweg krijg je vast en zeker aanwijzingen of richting.

Van vlucht naar warme zorg

Wat begon als een tijdelijke vlucht voor de oorlog, groeide uit tot een nieuw leven. Olena Kharlamova (52) werkt vandaag al 3 jaar als schoonmaakmedewerker in de Sint-Jozefskliniek, maar legde tot daar al een heel parcours af. “De steun van mijn collega’s betekent heel veel. Dankzij hen voel ik me minder alleen.”

In maart 2022 kwam Olena samen met haar man en drie zonen vanuit Kiev naar Izegem. Ze dachten na een paar maanden terug te keren. “Maar de situatie in Kiev werd niet beter. We beseften dat we in België moesten integreren.”

Olena volgde Nederlandse lessen, integratiecursussen en ging op zoek naar een job, liefst in een ziekenhuis.

“In Oekraïne werkte ik als veiligheidsingenieur, eerst in een psychiatrische kliniek en later bij de gemeentelijke gezondheidsdienst.”

Sinds drieënhalf jaar werkt Olena als schoonmaakmedewerker op de afdelingen spoedopname, intensieve zorg en de dagchirurgie in de Sint-Jozefskliniek. Op alle afdelingen voelt ze zich goed dankzij haar warme collega's, maar met de spoedopname heeft ze een bijzondere band. Niet alleen omdat haar mama op een spoeddienst in Kiev werkte en haar papa ambulancier was, maar ook door wat ze zelf meemaakte: “Twee jaar geleden kreeg mijn man thuis een hartaanval. Ik belde de MUG, maar omdat ik slechts op drie minuten van het ziekenhuis woon, liep ik spontaan naar mijn spoedcollega's in de Sint-Jozefskliniek om hulp te vragen. Ondertussen reanimeerden mijn twee oudste zonen

thuiskwam, was de MUG er intussen ook. Jammer genoeg is mijn man toen overleden.”

De periode nadien was zwaar voor het gezin. Een lichtpunt in die moeilijke tijd was de steun die Olena voelde. “Na het overlijden van mijn man kwamen collega's van de spoeddienst samen met het afdelingshoofd bij mij thuis om te kijken hoe het mij ging. Ze brachten ook eten mee. Dat gebaar vergeet ik nooit.We waren hier nieuw, in een onbekend land, en we spraken de taal nog niet goed. Dankzij hen voelde ik mij minder alleen.”

Ook de collega's van andere afdelingen stonden voor haar klaar: “Vele collega's zijn intussen echte vrienden geworden. Ze vragen hoe het met mij gaat en knuffelen mij als ik dat nodig heb.”

Tussen die collega's zit zelfs een bekende: haar oudste zoon van 17. Als jobstudent werkt hij tijdens de vakanties ook als schoonmaakmedewerker bij ons. “In de middagpauze eet hij bij mij en mijn collega's. Ik ben heel trots op mijn drie zonen. Mijn jongste zoon zit in het eerste middelbaar in een STEM-richting, mijn tweede zoon volgt Latijn en mijn oudste zoon gaat volgend jaar Handelswetenschappen aan de UGent studeren. Ze volgen ook online onderwijs aan een Oekraïense school en voetballen bij Mandel United.”

Die trots voelt ze ook voor haar werk en het ziekenhuis. “Ik heb een Oekraïens diploma als ingenieur. Een van mijn diploma’s is hier al erkend als bachelor, maar ik wacht nog op Belgische erkenning van mijn tweede masterdiploma. Intussen volg ik nog Nederlandse lessen bij. Maar als ik ooit een nieuwe job zoek, dan zal het ook in dit ziekenhuis zijn. Hier voel ik mij thuis. Hier wil ik blijven.”

Vowadienta?

Op het eerste gezicht lijkt het ziekenhuis misschien wel een bonte verzameling van instrumenten en toestellen. Toch heeft elk voorwerp zijn eigen nut en draagt het bij aan goede zorg. Sommige herken je meteen, andere doen je even fronsen: waar dient dit precies voor? In deze rubriek lichten we telkens één voorwerp uit en leggen we uit wat het is, hoe het werkt en waarom het gebruikt wordt. Zo maken we onze zorg stap voor stap een beetje begrijpelijker en toegankelijker voor iedereen.

Buizenpost: de stille kracht achter onze zorg

In ons ziekenhuis gebeurt elke dag heel wat achter de schermen, vaak bijna geruisloos. Terwijl artsen, verpleegkundigen en medewerkers samenwerken aan warme en kwaliteitsvolle zorg, leggen kleine kokers een indrukwekkend parcours af door het ziekenhuis.

Via het buizenpostsysteem raken bloedstalen, documenten, medicatie en klein materiaal snel en veilig op hun bestemming. Het is een slimme vorm van transport die onze zorg vlotter laat verlopen.

Een kleine reis door het ziekenhuis

Medewerkers plaatsen materiaal in een stevige koker, kiezen de bestemming en sturen die op weg. Daarna neemt het systeem het over. Met luchtdruk verplaatsen de kokers zich door een netwerk van buizen, automatisch gestuurd via wissels en knooppunten. Glijringen zorgen ervoor dat ze veilig en zacht door het systeem bewegen.

Elke koker heeft een chip met identiek adres en hoort bij een specifieke afdeling. Sommige kokers van kritieke diensten zijn uitgerust met Track & Trace. Het systeem krijgt jaarlijks onderhoud.

Snel waar nodig, zorgvuldig waar het telt

Buizenpost zorgt ervoor dat stalen sneller in het labo aankomen en dringende medicatie of documenten vlugger op hun bestemming geraken. Dat helpt collega’s om vlotter beslissingen te nemen en geeft patiënten sneller duidelijkheid.

We versturen onder andere labo-aanvragen, dringende geneesmiddelen, klein technisch materiaal en verpakte voedingswaren. Bloedtransfusies, biopten en kwetsbare stalen worden bewust niet via het systeem vervoerd. Veiligheid en kwaliteit komen altijd eerst.

Zelf een Vowadienta?-vraag?

Heb je je ooit zelf afgevraagd waar een bepaald toestel of instrument voor dient? Of stuit je in het ziekenhuis op een vreemd object waarvan je geen idee hebt wat het doet? Geef een seintje aan communicatie@azgroeninge.be en en misschien nemen we het in een volgende editie wel onder de loep.

Buizenpost in cijfers

Sint-Jozefskliniek

• Netwerk: 22 stations

Totale lengte: 985 m buisleiding

Snelheid: tot 30 km/u, in de praktijk ±11 km/u voor veilig transport van bloed- en urinestalen

• Dagelijks volume: 300 tot 400 zendingen (inclusief retourbewegingen)

az groeninge

Netwerk: 12 lijnen, 114 stations, 64 wissels en 2 lineaire koppelingen

• Totale lengte: ongeveer 5 km buisleiding

• Dagelijks volume: tot 4.000 zendingen op weekdagen (incl. lege retouren), gemiddeld ±1.900 in het weekend

Met dank aan Benoit Vyncke en Wouter Blondeel voor hun input.

Kleine gelukjes

Ze zeggen wel eens dat geluk in een klein hoekje zit. En dat klopt. Ook hier, tussen alle werk en zorgen door. Kleine gelukjes die ons even doen stilstaan. Een tekening aan de muur. Een deugddoend gesprek dat blijft nazinderen. Een bloemetje, een regenboog of dat ene dessertje waar je stiekem extra van geniet. Het zijn kleine momenten die je doen glimlachen, je energie geven en je dag net dat tikkeltje lichter maken. In ‘Kleine gelukjes’ verzamelen we die momenten.

Tilly Vandommele vrijwilliger op geriatrie in SJKI

“Een dame zat wat neerslachtig in haar zetel en keek afwezig naar buiten. Ik kon haar voorzichtig overtuigen om haar haren te laten wassen en föhnen. Terwijl ik bezig was, luisterde ik naar haar verhaal. Over het verlies van haar man en zoon. Over de onzekerheid of ze naar een woonzorgcentrum zou moeten verhuizen. Maar ook over de vreugde die haar kleinzoon haar brengt.”

“Daarna liet ik haar in de handspiegel kijken naar haar opgeknapte coupe. Ze nam mijn hand vast en zei met zachte stem dank je wel. Haar blik vol dankbaarheid vergeet ik nooit meer. Het geluksmomentje dat ik haar had gegeven, werd ook mijn geluksmoment.”

Wil je ook een klein gelukje delen?

Deel het via communicatie@azgroeninge.be en misschien verschijnt het in het volgende magazine.

Nachtteam spoed in

AZG

“Bijna elke ochtend na onze nachtshift op spoed kruisen we een keukenmedewerker in de gang van de kleedkamers of de keuken. We kennen zijn naam niet, het contact duurt amper enkele seconden, maar zijn luide, enthousiaste 'Goedemorgen!' doet zo'n deugd! Hij wenst iedereen die hij tegenkomt een fijne dag, zoals alleen hij dat kan.”

“Deze man maakt alle nachtcollega's van spoed spontaan goedgezind. Collega’s die aan de andere kant van het ziekenhuis hun kleedkamer hebben, doen speciaal een ommetje om hem te zien. Na een lastige, vermoeide, hectische nacht, tovert hij een spontane glimlach op ons gezicht, zodat wij goedgeluimd vertrekken naar huis en naar ons bed.”

De keukenmedewerker is intussen bekend: Dridi begroet elke ochtend zijn collega’s.

Emma Vandenberghe logopedist in SJKI

“Mijn klein gelukje ervaar ik elke werkdag: samenwerken met mijn papa Nico. Hij is hoofdverpleegkundige op de afdeling neuropsychiatrie van de Sint-Jozefskliniek, ik werk er als logopediste.”

“Het geluk zit vooral in de kleine momenten. Elkaar plagen tijdens een drukke dag, samen lachen of frietjes eten in de bistro. Ook weten dat er altijd een luisterend oor is wanneer ik even moet ventileren, maakt het bijzonder.”

“Werken op een acute afdeling vraagt nauwe samenwerking en vertrouwen. Dat wij elkaar niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk door en door kennen, versterkt die samenwerking.”

“Wat onze band voor mij extra waardevol maakt, is dat mijn papa het belang van logopedie echt ziet en erkent. Dat wederzijdse respect voor elkaars werk geeft mij een fijn gevoel als dochter én als collega.”

De MUG van de toekomst: samen naar slimme spoedzorg

Wanneer een MUG (Mobiele Urgentiegroep) uitrukt, telt elke seconde. Tegelijk evolueert de spoedzorg snel: teams rijden verder, krijgen vaak meerdere oproepen na elkaar, zijn langer onderweg en moeten ook op moeilijk bereikbare plaatsen kunnen rekenen op betrouwbare communicatie en medische informatie.

Az groeninge en Sint-Jozefskliniek Izegem slaan de handen in elkaar, samen met kennispartners en met financiële steun van FOD Volksgezondheid, om de MUG van de toekomst vorm te geven. Een project dat vertrekt vanuit de praktijk, met als hamvraag: “Hoe kunnen we acute zorg nog beter ondersteunen met slimme technologieën?”

Innovatie en zorgpraktijk vinden elkaar uitstekend in dit project. Brian Desplinter (projectleider Innovatie bij The Greenhouse) en Karel Decaluwé (hoofdverpleegkundige spoedopname van az groeninge) brengen hun expertise samen in een verhaal van praktijk, co-creatie en innovatie.

Minibus voor de zorgpraktijk

Tijdens inspirerende en richtinggevende co-creatiesessies, mee ondersteund door The Greenhouse, werden experten uit heel België samengebracht rond één centrale vraag: wat heeft de MUG van de toekomst echt nodig en hoe kan dat vorm krijgen?

Samen werd gekeken naar de huidige praktijk. Wat werkt goed en wat kan beter? Niet alles wat vandaag standaard aanwezig is, blijkt nog even relevant of bruikbaar in het veld. Tegelijk kwamen ook nieuwe noden duidelijk naar boven.

Zo blijkt dat wat vandaag gangbaar is, onderweg niet altijd het meest efficiënt is. Sommige materialen worden weinig gebruikt, zijn niet ergonomisch of moeilijk hanteerbaar, terwijl andere net essentieel zijn geworden.

Dat inzicht vertaalde zich in gerichte en doordachte keuzes. Zware metalen koffers maakten plaats voor ergonomische rugzakken die het comfort en de mobiliteit verhogen. Veiligheid krijgt extra aandacht met de introductie van steek- en kogelwerende jassen, die standaard aan boord aanwezig zullen zijn. Ook het materiaalbeheer werd efficiënter georganiseerd via RFID-tags (Radio Frequency Identification) en gestandaardiseerde kits, waardoor materiaal sneller teruggevonden en aangevuld kan worden.

Opvallend is ook de keuze voor een ruimer voertuigtype. De nieuwe MUG wordt geen klassieke personenwagen meer, maar een busje met meer werken opslagruimte. Dat geeft meer comfort en ergonomie tijdens lange interventies, zonder in te boeten op snelheid of flexibiliteit.

5G als ruggengraat van verbonden zorg

De nieuwe MUG maakt gebruik van geïntegreerde 5G-technologie, waardoor het voertuig altijd beschikt over een sterke en stabiele verbinding, ook op afgelegen locaties of tijdens rampsituaties. Dankzij de ingebouwde 5G-antennes fungeert de MUG als een mobiel netwerkpunt. Als dat nodig is, kan hij zelfs een lokaal netwerk voorzien voor andere hulpdiensten. Bovendien zorgt de integratie van deze technologie voor een efficiënter ruimtegebruik in het voertuig en een nog performanter netwerk tijdens interventies.

Zo blijft het interventieteam altijd verbonden met het ziekenhuis en met andere hulpdiensten. Livebeelden kunnen in realtime worden gedeeld en patiëntendossiers zijn onmiddellijk toegankelijk. 5G vormt zo de ruggengraat van de werking: snelle data-uitwisseling, ondersteuning op afstand en betere afstemming in het veld.

Technologie als slimme assistent

De MUG van de toekomst wordt een mini-ziekenhuis op wielen, met onder andere een mini-labo voor point-of-care testing. Daarmee kunnen we onder meer bloedgassen, ontstekingswaarden, hartenzymes en andere urgente parameters onmiddellijk meten. Dat helpt om sneller en beter onderbouwde beslissingen te nemen ter plaatse.

Ook bloedtransfusies worden onderweg mogelijk, met gekoelde opslag, een bloedverwarmer en – een Europese primeur – gevriesdroogd bloedplasma.

“Innovatie draait niet alleen om technologie op zich, maar vooral om wat ze mogelijk maakt in het veld. Net die visie zit sterk vervat in de MUG van de toekomst.”

— Brian Desplinter

Daarnaast ondersteunt technologie het team in het veld: 360°-camera’s, slimme zoeklichten, koppelingen met navigatiesystemen en automatische waarschuwingen voor weggebruikers via onder meer Waze, Google Maps en Flitsmeister bij een naderende MUG. Ook slimme verkeerssturing moet ervoor zorgen dat de MUG sneller en veiliger kruispunten kan passeren.

Het voertuig is ook voorbereid op drone-integratie om situaties bij incidenten en rampen beter in te schatten. Via beveiligde videostreaming kunnen aanrijdende MUG-teams bovendien al vóór aankomst live meekijken met de ambulance ter plaatse. In plaats van louter telefonische communicatie ontstaat zo sneller een duidelijker beeld van de situatie, wat de samenwerking, inschatting en voorbereiding onderweg aanzienlijk versterkt.

Zorg dragen voor wie zorgt

Naast technologie en efficiëntie is er vooral aandacht voor de mensen in het voertuig. MUG-teams werken vaak lange en intense shifts, soms met meerdere interventies na elkaar. Daarom krijgt de nieuwe MUG meer ruimte, ergonomische aanpassingen zoals verstelbare zetels met persoonlijke instellingen via badge, en basiscomfort zoals opslag en koeling voor voeding en drank onderweg.

Ook de bescherming van hulpverleners krijgt extra aandacht, met aangepaste veiligheidsuitrusting voor uitdagende interventies. De MUG van de toekomst is geen klassieke interventiewagen meer, maar een slim en verbonden zorgplatform, gebouwd vanuit samenwerking en praktijkervaring, met één doel: sneller en beter zorg bieden waar die het hardst nodig is.

De ervaring spreekt: van onderweg naar ontwerp

Vanuit zijn dagelijkse werk als hoofdverpleegkundige op de spoeddienst kent Karel Decaluwé als geen ander de uitdagingen van het terreinwerk. “Wie met de MUG rijdt, voelt snel waar de grenzen en mogelijkheden liggen. Ruimte is vaak een aandachtspunt, maar ook connectiviteit, veiligheid en medicatiebeheer spelen een steeds grotere rol,” vertelt hij.

Sommige ervaringen staan nog altijd scherp op het netvlies. “Zo werd onze MUG-wagen ooit gestolen en later teruggevonden in Noord-Frankrijk. Een andere keer troffen we mensen in dronken toestand aan in de wagen. Zulke situaties tonen hoe belangrijk beveiliging en veiligheid vandaag zijn.”

Die ervaringen vormen mee de basis voor het ontwerp van de nieuwe MUG. “Van bij de start werden de spoeddiensten van beide ziekenhuizen nauw betrok ken bij het project, met ondersteuning van The Greenhouse. Zo vertrekken we echt vanuit wat we elke dag meemaken.”

Ook kleine ingrepen maken in de praktijk een groot verschil. “We besteden onder meer extra aandacht aan medicatie veiligheid, automatische instellingen van zetels en spiegels via persoonlijke badges en de mogelijkheid om links of rechts uit te stappen, afhankelijk van de veiligheid ter plaatse.”

Samenwerking speelt daarin een belangrijke rol. “Izegem beschikt bijvoorbeeld over een PIT (Paramedisch Interventieteam). Wanneer zij assistentie vragen, kan de PIT-verpleegkundige via videostream rechtstreeks overleggen met de aanrijdende MUG-arts,” legt Karel uit.

Maar ondanks alle technologische innovaties blijft voor Karel en het team één ding centraal staan: “Technologie ondersteunt dan wel ons werk, maar neemt nooit de menselijke aanpak over. Het helpt ons vooral om beter voorbereid aan te komen en patiënten sneller de juiste zorg te geven.”

De nieuwe MUG nemen we deze zomer in gebruik.

Cijfers & letters

Om elke dag warme en kwaliteitsvolle zorg te kunnen bieden, zijn heel wat mensen, middelen en materialen nodig. Achter elke consultatie, opname, maaltijd of behandeling schuilt een hele organisatie die dag en nacht op volle toeren draait. Om je een idee te geven van de omvang, impact en het engagement van az groeninge en Sint-Jozefskliniek, laten we een aantal cijfers van 2025 op je los. Zo wordt onze werking net dat tikkeltje bevattelijker.

Werkvloer van de wereld

Beide ziekenhuizen tellen samen maar liefst 47 nationaliteiten onder hun medewerkers.

Van Colombia tot Kirgizië, van Indonesië tot Portugal: onze zorg brengt mensen van overal ter wereld samen.

3.310 MWh

Zonnekloppers

Onze 9.119 zonnepanelen produceren samen 3.310 MWh energie per jaar. Dat is genoeg stroom voor ongeveer 889 gezinnen per jaar.

314.851

Monden gevoed

De bistro’s serveerden samen 314.851 warme maaltijden aan medewerkers en bezoekers. Dat zijn er evenveel als alle inwoners van Gent en Kortrijk samen.

2.463.049 km

Het zorgpeloton

In totaal fietsten onze medewerkers 2.463.049 kilometer van en naar het werk. Dat is ongeveer 61 keer rond de aarde of 3 keer heen en terug naar de maan!

8.850 l

Propere handen

Beide ziekenhuizen verbruikten samen 8.850 liter handalcohol. Dat komt overeen met ongeveer 59 volle badkuipen (uitgaande van een standaard ligbad van 150 liter).

In de zorg is geen enkele dag hetzelfde en sommige momenten blijven je altijd bij. Je eerste shift met klamme handen, een nieuwe functie, een langverwachte terugkeer of een welverdiende uitzwaai. Geen grote heldenverhalen, wel memorabele mijlpalen in de loopbaan van collega’s.

Ann blikt terug op 42 jaar SJKI

Eind september neemt Ann Herman (63) afscheid van het ziekenhuis. Daarmee sluit ze een loopbaan af van 42 jaar, waarin ze op verschillende diensten een blijvende stempel drukte.

2 januari 1984: Ann herinnert zich nog precies haar eerste werkdag op de sociale dienst. “Iedereen was nog in feeststemming door het nieuwe jaar. Ik kwam als maatschappelijk werker terecht op interne geneeskunde en de afdeling voor hartpatiënten. Mijn eerste opdracht vergeet ik nooit: patiënten die hier al een jaar verbleven, begeleiden richting ontslag. De arts stond sceptisch tegenover mij als beginner, dus dat was meteen een pittig overleg.”

Gelukkig hield Ann wel van uitdaging. Net die afwisseling maakte dat ze haar hele carrière met enthousiasme bleef werken. Zo stond ze mee aan de wieg van de ombudsdienst, vanuit haar ervaring met ontslagmanagement en patiëntenbegeleiding. In 2015 kwam ze terecht op de communicatiedienst, na haar betrokkenheid bij de opening van de nieuwe spoeddienst. “Die combinatie van diensten was pittig, maar ik hou van variatie,” vertelt Ann. “In elke rol kon ik bijdragen aan wat ik belangrijk vind: patiënten én medewerkers goed informeren over wat mogelijk is in ons ziekenhuis.”

Met de meeste trots kijkt Ann terug op de uitbouw van de palliatieve zorg. In 1992 nam de Sint-Jozefskliniek deel aan een nationaal pilootproject, toen palliatieve zorg in België nog in de kinderschoenen stond. Ann nam de coördinatie op zich en hielp later ook mee aan de uitbouw van palliatieve netwerken in de regio. Ze bleef vijftien jaar coördinator van het Palliatief Support Team en is vandaag nog actief in de Raad van Bestuur van Palliatief Netwerk De Mantel.

Die jaren leerden haar hoe belangrijk samenwerking is, binnen en buiten het ziekenhuis. Ann geeft haar collega’s dan ook graag mee: “Netwerken is cruciaal. Ga naar overlegmomenten of nodig externen uit: zorg dat mensen weten wie je bent. Zo kan je sneller hulp inschakelen voor je patiënten.”

Werken in het ziekenhuis veranderde Ann ook als mens. “Het leven kan plots gedwarsboomd worden door een ernstige ziekte. Dan zijn de kleine dingen cruciaal. Ik zag patiënten opfleuren door bezoek, muziek of een toertje buiten. Ik ben me daar nu veel bewuster van. Dat heb ik geleerd van mijn patiënten en collega’s.”

Lusinete fietst enthousiast richting

nieuwe job

Na negen jaar als logistiek medewerker in az groeninge zet Lusinete Maria Da Conceiçao (52) een nieuwe stap in haar carrière. Op 22 juni startte ze met veel enthousiasme in de Sint-Jozefskliniek.

Lusinete werkte bijna tien jaar in het operatiekwartier van az groeninge. Daar kwam ze terecht via een jobbeurs, na een opleiding tot logistiek assistent in het volwassenonderwijs. Ze herinnert zich nog hoe uitdagend het begin was.

“Mijn Nederlands was nog niet zo uitgebreid. Ik moest materialen aanvullen in operatiezalen of artsen en verpleegkundigen snel helpen aan instrumenten, maar ik kende de woorden nog onvoldoende. Het begin was niet gemakkelijk, maar ik heb het wel geleerd. Ik voelde me er goed: iedereen spreekt er met iedereen, gelijk welke functie je hebt. Ik vind het ook fijn dat artsen je bedanken als je iets brengt. Ik zal mijn collega’s dus missen. We lachten veel, zeker wanneer ze me vroegen om te dansen zoals Shakira.”

Toen Lusinete hoorde over de samenwerking tussen onze ziekenhuizen, keek ze uit naar een overstap richting Izegem. “In de SintJozefskliniek deed ik ooit stage en ik herinner me nog hoe vriendelijk ze er ook waren. Ik verander van werk omdat dit ziekenhuis veel dichter bij mijn huis ligt. Door met de fiets naar het werk te gaan, spaar ik flink wat autokosten uit. En op vijf minuuutjes sta ik er al.”

Klein detail: tot kort geleden kon Lusinete nog niet fietsen. “Dus toen ik hoorde dat ik de job had, was mijn eerste gedacht: nu moet ik leren fietsen! Op mijn leeftijd was dat niet evident, maar op korte tijd is het wel gelukt. Mijn kinderen leerden het mij, op de oude fiets van mijn schoonmoeder. De eerste keer viel ik om als ik stilstond, stopte ik met mijn voeten in plaats van met remmen en stapte ik af om een bocht te nemen. Mijn vier kinderen vonden mij een zotte vrouw toen ze me bezig zagen. Maar door elke dag te oefenen, is het wel gelukt. De bochten zijn nog niet perfect, maar ik ben heel trots op mezelf.”

Diezelfde motivatie om nieuwe dingen te leren, neemt ze mee naar haar nieuwe functie als logistiek medewerker sterilisatie. “Het is een andere job, dus ik voel wat spanning en kriebels,” zegt ze. “Maar ik ben niet bang om bij te leren. Kijk maar naar het fietsen. Toen ik in az groeninge startte, leerde ik ook veel bij. Dus ik vertrouw erop dat het goedkomt. Want ik heb er heel veel zin in!”