Master Plan of Evangelism - Kurdish Version

Master Plan of Evangelism Kurdish Version

Master Plan of Evangelism Kurdish-kurmanji

BY Robert E. Coleman

ISBN: 9781648174445

Master plan of evangelism – Kurdish version

Robert E. Coleman

First Fruits Press, ©2026

Digital version at http://place.asburyseminary.edu/firstfruitsheritagematerial5/

First Fruits Press is a digital imprint of the Asbury Theological Seminary, B.L. Fisher Library. Asbury Theological Seminary is the legal owner of the material previously published by the Pentecostal Publishing Co. and reserves the right to release new editions of this material as well as new material produced by Asbury Theological Seminary. Its publications are available for noncommercial and educational uses, such as research, teaching and private study. First Fruits Press has licensed the digital version of this work under the Creative Commons Attribution Noncommercial 3.0 United States License. To view a copy of this license, visit http://creativecommons.org/licenses/by-nc/3.0/us/.

For all other uses, contact:

First Fruits Press

B.L. Fisher Library

Asbury Theological Seminary

204 N. Lexington Ave. Wilmore, KY 40390

http://place.asburyseminary.edu/firstfruits

Coleman, Robert E., 1928-

Master plan of evangelism [electronic resource]/ by Robert E. Coleman. –Kurdish version. – Wilmore, Kentucky : First Fruits Press, ©2026.

Reprint. Previously published: ©2026.

1 online resource 142 pages ; port.) : digital

ISBN: 9781648174445 (uPDF)

ISBN: 9781648174452 (Mobi)

OCLC: 1586873903

1. Coleman, Robert E., 1928- 2. Evangelistic work. I. Title.

BT590.E8 C61655 2026eb 269/.2

Cover design by Amanda Kessinger

First Fruits Press

Te Academic Open Press of Asbury Teological Seminary 204 N. Lexington Ave., Wilmore, KY 40390 859-858-2236

frst.fruits@asburyseminary.edu asbury.to/frstfruits

Master Plan of Evangelizm

Mizgîndariya bernema bingehî

Pirtûkên Robert E. Coleman

Established by the Word

Introducing the Prayer Cell

Life in the Living Word

The Spirit and the Word

Dry Bones Can Live Again

One Divine Moment (editor)

Written in Blood

Evangelism in Perspective

They Meet the Master

The Mind of the Master

Songs of Heaven

Growing in the Word

The New Covet

The Heartbeat of Evangelism

Evangelism on the Cutting Edge (editor)

The Master Plan of Discipleship

The Spark That Ignites

Nothing to Do but to Save Souls

The Great Commission Lifestyle

The Coming World Revival

Singing with the Angels

The Master’s Way of Personal Evangelism

Let the Fire Fall

Çapa yekem, bi kurt

Mizgîndariya bernema bingehî

Robert E. Coleman

Destpêk Billy Graham

Pêşgotin Paul S. Rees

Copyring 1963, 1964, 1993 by, Robert E. Coleman

Originally published in English under the title

The Master Plan of Evangelism by Revell a division of Baker Publishing Group, Grand Rapids, Michigan 49516, U. S. A.

All rights reserved

Bi îzna nivîskariyê 1963, 1993 Robert E. Coleman

Destpêka nivîsara înglîzî.

"Mizgîndariya biryar bingehî" bi navkirinê.

Aliyê "Rêvêl" da.

Para "Baker Publishing Group"

Grand Rapids, Michigan 49516, U. S. A.

Hemû îzindarî xweyîkirîn e. www.revellbooks.com

ISBN 978-0-8007-8808-7

Neşirkirna evlin – 2026 s

Pêşkêşî Lîmanê û Margarêtê, kîjan bi mêrkîmî meşyan pey bernama bingehî.

"Mizgîndariya bernema bingehî".

Bi hûr gilî enenekirina dor-berê mizgîndariyê, kîjan eyan dike meremêd Mesîh û ew karanîna şervaniya wî. Robert E. Coleman, dîna xwe dida ser pirsê eses kîjan didine kifşê, ku Îsa yê çawa wan dereca da rabuya-runişta. Pey mînaka çûyîna Wî, hûnê hazirbin qulix kin bi hewcetiya tabyetî wan mariva ra, kîjana Xwedê tîne jiyana we. Bi alîkariya "Mizgîniya bernema bingehî" hûnê bên razîkirinê, ku karanîna kirêd we. Layîqî vê tesmîliya mezin kirina şêwira Xwedê ye. Ew Xwedênas kîjan dicedîne pey Îsa hera, gere gelekî ferz vê pirtûkê bixwînin. Xeberêd paydariyê.

Eyantiyêd mezin her tim jî zelel dibin "Mizgîndariya şêwira esesî" nav xweda qebûl dike eyantiyêd usa. Vê pirtûkêda Robert Coleman dide kifşê dilşawatiya Îsa, himberî mervêd qîmetlû û me teglîf dike xût emjî usa bin.

Rîçard C. Fostêr "Celebration of Discipline" nivîskarên pirtûkê.

"Mizgîndariya şêwra bingehî" pirtûk nişkêva min dît gelek sal pêjda, hîngê çawa mîsiyonêr-mizgîndar qulix dikir LatînEmirkanêda. Kengê ser zimanê Îspanî hate neşirkirnê, bona min hurmeteke mezin bû binvîsiya pêşgotina pirtûkê bona seda-mîliyona Xwedênasê Îspanî, kîjan dijîn nêzîkaya bîstpênc dewletada. Ez tevgirêday tevî hezara rêberêd Xwedênas dibim, kîjana reberkirina "Mizgîndariya şêwra dersdar (mamosta)" ji vê kar dîtina û dîtine rezêd şêwira dersdarê peymana nû xût hema ji Dersdar.

Lûîs Palaû, rêberê hevaltiya mizgîndariyê. "High Definition Life" nivîskarê pirtûkê.

Serecem

(The page numbers in the book (but they may be different in the Kurdish translation). Therefore, it is necessary to know exactly which page it is).

Serecem Paul S. Rees

Pêşgotin

Dewrana me da dinyayê ra mizgînî bikaranîn gelek pirtûk kêm hene ku hukum hiştine, çawa hiştiya pirtûka Robert Coleman "Mizgîndariya şêwra mamostatiyê". Gelek salan ev lêkolînan, klasîkên meydan xwezî gazî kiriye û kiriye bêhejmara merivan, kîjan digîjine dinyayê bona Îsa. Ez şame ku çapkirina wê berdewam dibe. Ne zehmet e ku sura vê pirtûkê eyankin. Li şûna ku ji modaya herî dawî, an teknolojiya herî dawî li kar werdigire, Coleman vegeriya ser Pirtûka Pîroz û pirsek pir girîng pirsî, stratejiya Mesih ji boy Mizgîniyê çi bû?

Bi vê yekê, wî ya ne guhartî û zelal nîşanî me da (hemû deman da kûr) prinsîpên Pirtûka Pîroz, bi kîjanê gere were pêçandinê mizgîndariya bawer e hêja. Ji ber vê yekê, kalîteya vê pirtûkê li dema ra maye ne guhartî û çawa dehan sala xeber daye gele mêra ra û jinara. Niha jî dîsa hêja ye bê eyankirinê aliyê demana xwedênasiya nû da, kîjanê dîtye lêdana dilê Xudanê xwe ji bo Mizgîniyê. Bira Xwedê vê pirtûkê bi kar bîne û bala her kesî bikşîne ser wê pêşniyarê, ya ku Xwedê dide cimeta Xwe.

Wê pêşniyarê bi kîjanê dikare îzin be bi hiskirin ê bigêjî duniya xalifî û mirî bi baxşandina Xwedê, edlayê (aştî) û gumana mizgîniya navçêtiya Îsa Mesîh.

Neverok

"Fîlozofên, - Karl Marks nivîsandiye, - “tenê bi awayên cûda jiyan şirove kirin, lê armanc ev e, ku wê biguherînin".

Mizgînî û komûnîzm bingehên xwe da ji hev cuda ne, lê vê mijarê da, Mizgînî û komûnîzm hev ra qaîl in. Lê cuda ji komûnîzmê, Dêr elam dike, ku ji ber guhertina însana, dinyayê bi xwe bê guhertinê. Merivên fikirkar felsefeyên nû diefirînin, lê

E. Coleman

tenê destê merivên verguhartî dane kilîta civakê — civakek ku dikare bi rastîyê nû bibe.

Ser hîmê Mizgîniyê da "Xwedê bi Îsa dinyayê tev Xwe li hev anî". — Qayîl bûn mizgîndarî hê zor (qewat) dike, ne ku her teoryek yan jî şiar.

Lê li vir pirsêk tê derketin: xebata mizgîniyê çawa pêşva diçe? Bi gotinek din, ya ku gelek meriv beşdar bibin, yên ku werin werguhastin û baweriya xwe Mesîh bînin wek Xilazkarê xwe. Û ew procês bê domandinê, weklandinê û razî kirinê.

Li vê pirtûkê da, profêsorê evangîlîzasyonê ya Seminariya Asbury, Robert E. Coleman, hin prinsîpalan a evangîlîzasyonê sistematîze kirin, ku bi baldarî bê lêkolîn kirin, dikarin tê derxin, ku "Mizgîndayîn" ne tenê têkiliyeke "taybet" yan "ecayib" e, lê vê jiyana meye her rojê ciyê hêja bigire û andemêd civaka Dêrê da şedetiya bibîne.

Tiştek li rûpelên vê pirtûkê hûn rêzek nabînin bona

Karê Ruhê Xwedê — ya mezin,— ku bi destê evangelîstan wekî Moody, Sunday an Graham hate kirin, kêmtir nakin.

Ji aliyekî dinva, gelek tişt heye, ku me teşwîq dikin şagirtan qazanc kin, kîjanê kar dike bi komên biçûk,şedetiya bawermenda, ku jîyana me bikarbe nîşan ke tevgrêdanê Mizgînîyê va.

Nivîskar dîna xwe daye ser mînakê ku em nava Xwedê û şagirtê Wî dibînin. Karê wî hemû tije ye bi Pirtûkê, şêwazê wî û zelal e, û bi rastî dîlsoziya eşkere ya fikira wî nîşan dide, ku demekê dirêj li ser vê mijarê fikirî, ku wê bi awayê çêtir pêşkêş bike.

Îro sibeh zû radyo da min bihîst, ku cabdariyên wan bi piranî me ber bi yek ji du aliyava dibin, ji gotina - ber bi kira, yan jî ji kira - ber bi gotina.

Wek ku hatiye gotin, heger em ji teoryan û xeyalan ber bi rewşên rastîyê neçin, rewşên rastîyê weke peyvan nav mijê unda dibin.

Ez bawer dikim, ku ev pirtûka dikare alîkar be û me aza ke ji wê qezayê. Ji ber vê yekê, ez bi dilê xwe pêşniyar dikim.

Paul S. Rees

Destpêk

Mamoste û Qirara Wî

“Ez im Rê.” (Yûhenna 14:6)

Pirsgirêka rêbazên Mizgîniyê

Armanc û maqûlî, evin pirsgirêkê girîng bona karê me. Ew bi hevra girêdayî ne û rêbazê, ku li nav hev da wek hev hatine naskirin, bi awayek girîng wê bê bi karanîna me.

Em dikarin bi serkeftinê, karekê da bixebitin, lê ev nayê gotin ku emê karê destpêkirî bigîn ne dawîyê. Her gav gere kûr bifikirin: “Gelo ev kar rast e ku tê kirin? Gelo emê bikaribin wê bigihînin serî?”

Ev pirs gere her dem berdewam kin li ser xebata mizgîdariyê Dêrêda.

Gelo her tim mijûl ye me û hewildanên me, temiyêd Îsa ye mezin pêk tînin?

Nava xizmeta xwe da, gelo em dibînin artêşeke mezin merivên dilsoz, ku Mizgîniyê didine duniya yê.

Nayê nehatin ku li gelemperî da, em li nav Dêrê da pir caran têkildar in bi vê yekê, ku em bernameyek evangîlîzasyonê paşê dinê çê dikin.

Lê pirs ev e: Gelo em digihîjin armanca xwe?

Cûre peyda xizmetîyê dike

Li vir ya sereke girînge: "Baş - bifikirî – bêcerkî". Em hewce ne bi stratejiyek baş xebitî û bi berpirsiyariya rastîn — wek bernameyek herî berfireh — wekî em her roj bê kêmasî bin, hingê emê bigihîjin armanca xwe.

Em gere bizanibin, ku ka rêya karên me çiqas tevî wan planêd Xwedê hev digire, ya ku Xwedê ji boy jiyana me amede kiriye. Ew rastî ji boy her rêbaz yan rêbaza belavkirina Mizgîniyê derbas dibe.

Weke ku avahiyek li gor plana xwe tê çêkirin, ev jî mîna awayî ye: her tişt ku em dikin, divê armancek hebe. Yan na, karê me dibe bêwate, bê rê û tije bi tev li hev dibe.

Lêkolîna Prinsîpan

Bi hêvîya ku hewlên me dikarin bi nimûneya Mamoste ra li hev bê anîn, gelek caran hewl hat dayîn, ku prinsîpên sereke — yên ku her gavê Wî diyar dikin — werin têgihiştin.

Xwe bi xwe, ev pirtûk armanca xwe nake ku rêbazên taybet yên ku Îsa xeberekirina kesî û giştî da kar anî, şirove bike.

Lê ji hêla dinê va, ev pirtûk hewl dide ku prinsîpên bingehîn yên xizmeta Wî lêkolînê bike — yên ku rêbazên Wî diyar kirin.

Dikare bê gotin ku ev lêkolîna stratejiyê evangîlîzasyonê ya Wî ye — dema li ser erdê dimeşiya, navenda jiyana Wî bû jî.

Gelek hewcetiya lêkolîn kirinê heya

Li ser vê mijarê, bi rastî, gelek kêmtir pirtûk tên nivîsandin — belkî gelek pirtûkada ku rêbazên mizgîndaiynê tên gotin, ev mijar tenê bi kêmbûnê hatin naskirin. (Ev jî tê gotin derbarê lêkolîna rêbazên Îsa–Mamoste, û usa jî bernameyên dîrokî da yên ku li ser jiyana û xizmeta Mesîhê ne.)

Derbarê plana Mizgîniya Xudan ya mezin lêkolîna herî berfireh, ku heta niha hatiye kirin, bona hizrkirina şagirtan. Yên ku A. Bi. Bruce “The Training of the Twelve” - ya herî baş tê hesabê.

Ev pirtûk, ku cara yekemîn da sala 1871 - an da hatiye weşandin û sala 1899 - an da hatiye sererastkirin û ji nû va çapkirin, ser mezinbûna şagirtan da ya, him jî bêhempa ya warê ramanên xwe yên li ser mijarê da.

Li karê din da, "Ṣivanê şivana" ya Henry Latham (1890), tê gotin ku bi taybetî hînkirina û perwerdeya meriva ji hêla Îsa va tên şirove kirin. Lê ev jî şirovekirina temamî û gihiştî nayê hesab.

Bi demekê ra, gelek karên din — qasî wan ne mezin — derketine holê, ku ji boy lekolînên bêtir li ser vê mijarê teşwîqek peyda dikin.

Ji van xebatan ne temamara heye eynî perspektîfa teolojî ya Mizgîndariyê, lê şayî ye ku hemû bi yek fikir têne hevdem: rêya sereke ya xizmeta Îsa bi şagirdan ra.

Ev jî tê gotin derbarê gelek karên pratîkî yên ku li salên dawî da hatine çap kirin, yên ku tê da jiyana û xizmeta Dêrê li qedexeyan cûda da tên gotin. Li wan da zêdetir bal hatî dayîn li ser mezinbûna komên biçûk û hereketa şahadeta xwendewarên sivîl (yên ku ne xizmetkarên profesyonel in).

Herçend ev nivîskar ne bi rêkûpêk li ser stratejiyê evangîlîzasyonê nivîsandine, lê heye guman ku ew prinsîpên bingehîn yên xizmeta Xwedê me têne naskirin.

Lê pirsa stratejiyê sereke ya Îsa hîn jî kêm tê nihêrandin. Em qîmet didine karên wan, ku ev mijar şirove kirine, lê bawer in ku lêkolînê gere bidomînin, û ji her tişt pêşî bi çavkanîya sernavên pêşîn bê destpêkirin.

Plana Me ya Lêkolînê

Wekî bi rastî plana Îsa bibînin, berê xwe bidin Peymana Nû, bi taybetî Mizgîniyê. Ew beriya her tiştî, îfade yên şahidatiya

ye, ku karê Xudan bona me hene. "Lûqa 1:2-3, Yûh. 20:30, 21:24, 1Yûh. 1:1".

Mizgînî bi taybetî hatine nivîsandin wekî nîşanî me bidin Mesîh Kurê Xwedê, wekî em bi baweriya navê Wî jiyanê bijîn (Yuhanna 20:31). Lê, cara em tê dernaxin, ku nava Masîh naskirinê da, tê nîşan kirinê, çawa Ewî jiyan kiriye, û hem jî ka Wî çawa yên din hîn kirin çawa jiyan bikin.

Em gere bîr bînin, ewêd ku şehde ne, kîjana pirtûk nivîsîne, ne ku tenê rastî dîtine, lê bi kerema wê hatine guhartin.

Ji ber vê yekê, dema ku wan dîroka xwe şirove dikin, ew her gav, tiştên ku ser wan û yên din hukum kirin, ku wan gohart, wekî hemû tişt bihêlin û li pey Mamostê xwe bin.

Bi rastiyê bêjin, hemû tişt nayê nivîsandin. Wek her dîrok-nivîskar, nivîskarên Mizgîniyê şikilekî gihîştî têne çêkirin, hinekî taybetîyên şexsî û bûyerên girîng diyar dikin, û li hemû dema da rêyek spesîfîk li pêşveçûyina çalakiyan da dyar dike.

Lê em dikarin bawer bin, ku tiştên bi bal we hatine hilbijartin û bi temamî rastî têne nivîsandin bi hêza Ruhê Pîroz, ji boy vê, ye ku em fêr bibin çawa bi rêya Mamoste yê xwe bimeşin. Ji ber vê yekê, serhetiyê Mizgîniyê bona Îsa herî başe û bêqisûrin bona Mizgîndariyê.

Bi vî teherî, plana lêkolîna me eve, ku gav bi gav rêya Îsa bibînin, çawa ku Mizgîniyê da hatiye nivîsandin, bêyî matêryalên zêde yên ji çavkaniyên din hatine hilgirtin. Ji bo vê armancê, nivîsa derbarê jiyana û xizmeta Wî gelek caran ji aliyê cûda hatiye temaşekirin, wekî sedema ku Ew vê rê meşiya û meremê Xwe anî sêrî, bê nas kirin.

Stratejiya Wî hat lêkolîn ji aliyê xizmeta Wî wek yek tevahî, bi gumane kî, ku bi vî rengî bê dîtin menaya kûr û pêşniyara rêbaza Wî, têkiliyê bi merivan ra.

Gere bêjin, ku pêşniyarî rehet nîbûye û ez yê evlin bim, ku pir tişt hê nehatine lêkolîn û femkirin. Mezinaya Rûmeta

Xudane bêhember bi hûr gilî nikare sînorê hişê merivada cî be û her çend cara zêdetir li ser Wî temaşe dikin, zêdetir fem dikin.

Mesîh mesela kamiliyê

Belkî gelek femînê me sînor kirîne, lê em zanin ku nava Mesîhê da Mamoste yê kamil heye. Wî qet şaşî nekir.

Ew jiyana me da beşdar bû û çawa em, hemû tiştan da hatîye ceribandin, lê ew bi sînorên goşt û qalib, kîjan ku ji boy me wergirt, girêdayî nîbû. Heta dema ku hilbijart bikar neanî hemû zanistiya Xwe ye Xwedêtyê, Wî zelal her tişt fem dikir.

Wî her gav rastiyê zanibû, ku kîjane rast û çawa merivek kamil Ewî jiyan kir usa, çawa Xwedê vê bijîta nav merivan.

Armanca Wî zelal bû

Rojên jiyana Wî ye qalib da, li gorî qirara Xwedê, serêserîda eyan bûn. Ew timê ber wî bû.

Ew şêwirî bû rizgar ke ji dinyayê cimetek bona Xwe û avake Dêra Ruh, kîjan tu car wê unda nebe. Her gav ew roj ber çavêd Wî bû, kengê Padşatiya Wi bi qewat û rûmetê bê.

Ev dinya bi destê Wî afirî bû, lê Ew nexwest ev dinê bibe cîhê hertim mayîna Xwe.

Mala Wî li Ezmana bû. Wî bona cimeta Xwe cîh-war hazir kiriye, kîjan hîmêd wan Ezmanada her-heyî ne.

Tu kes ji armanca kerema Wî derketî der namîne. Hizkirina Wî boy hemûyan e.

Vê yekê da dudilî nebî. Ew bû " Xilazkirê dinyayê" Yûh. 4:42, Xwedê dixwast, ku hemû meriv rizgar bin û rastiyê nas kin.

Bona wê meremê Îsa jiyana Xwe da, ku hemû merivan rizgar ke ji hemû guhneyêd wan.

Miqabilî terezê fikirêd me Îsa tucar firqî daneynî navbera dinêda û li nav şandiyê dewletê nêzîk yan dûr. Bona Îsa ew Mizgîndarîya hemdinya yê bû.

Wî şêwir danî altke

Jiyana Wî li ser armanca Wî hate rêxistin. Ew hemû çi Ewî digot û dikir, pareke temamiya modelê hesab dibe. Ew girîng bû, ji ber ku ew boy armanca dawî ya jiyana Wî — rizgarbûna dinyayê ji boy Xwedê — xebitî. Wî her gav armanca Xwe didît, ku şêwira Wî diyar dikir û Wî rêvebirî. Her gavê Wî li armanca Wî tê girêdan. Ew rind bîr bînin: Îsa her demê da armanca Xwe bîr nekir.

Ji ber vê yekê, gelek girîng e ku em bizanbin çi kir Îsa, wekî bigihîje armanca Xwe. Mamoste stratejiyê Xwedê ya xelaz kirina dinyayê ra eyan kir. Hindava axiriyê da aminiya Wî hebû, çimku dijît xût bi wê bernemê.

Jiyana Wî da tiştê bêserûber tunebû: ne hêza bêfayde, ne gotinên pûç. Wî karê Xwedê dikir (Lûqa 2:49). Wî jiyan kir, mir, qîyametî sitand — hemû li gor plana Xwedê. Wek serokê leşkerê ku rêya şerê dîtinê tê xeyal kirin, Kurê Xwedê serkeftina Xwe pêşida dît. Ewî nikarbû mecal dest Xwe berde.

Piştgirî ji her şans û her faktorê jiyana meriva kir, Wî plana bêxeta û pêk anî amade kir.

Lêkolînkirina baldariya hêja

Lêkolîna vê planê gelek tiştên girîng wê nîşan bide. Hînkirina cidî dikare kesê ku jiyana Îsa lêkolînê dike, bigihîne hin encamên kûr û hinek caran ne xweş, lê rêya femkirinê gelek caran hêdî û bi dijwarî bibe.

Bi rastî, ser dîtina yekemîn dikare usa xuya bibe, ku Îsa tu şêwrekî Wî tunebû.

Bi şopandina din, dikare hinek mînakê taybetî bibînin, lê ew tiştên bingehîn ku li ser wan rawestin ji bîr bikin.

Yek ji aliyên ecêb yên stratejiyê Wî ev e, ku Ew gelek milahîm û bêdenge, heta ku Mesîhî yê lezdar wê nikare bibîne.

Lê belê, gava şagirtên baldar ser hişê xweda bê, ka rêbazên Wî ya bingehîn çawa tê meşandin, ewê zendegirtî bimîne, çawa ew yekan berê nikarbû bidîta.

Dema ku em li ser plana Wî difikrin, zanin ku fikra bingehîn ya Wî ji fêlosofiya sereke ya Dêrê ya nûjen haqasî cuda ye, ku ji boy wê herî kêmtir ji şoreşekê pêdivî ye.

Ev ku li jêr hatîye nivîsandin, nîşan da ku heyşt prinsîpa rêberyê ya plana Mamostê me were diyar kirin.

Lê gere bifikirin ku hemû van prinsîpan her gav bi hev ra û bi rêzê taybetî têne xebitandin.

Bi rastiyê da, li her gavê da hemû prinsîpên din jî têne girtin û hinek jî hemû wan gavê pêşin da dest pê dikin.

Sistemkirina wan tenê ji boy vê ye, ku rêbazê Wî strûkturekî û têkildarî bêne kifş kirin û pêvajoya planê bi rêya mantîqî were diyar kirin.

Xwendewan dibîne ku pêvajoya xizmeta Îsa da, gavên Wî zêdetir têne dyar kirin û rêz û peywendiya wan zêdetir tê dîtin.

Stratejiya Mizgîndayînê ya Îsa

Vê pirtûkê da, nivîskar pêşniyar dike ku em rêbazên nûjen yên Mizgîndaynê ji nû va bibînin, û hemî bal li stratejiyê Îsâ ya Mizgîndaynê bi kar bînin.

Destpêk

Bab 1. Hilbijartin

Bab 2. Têkîlî

Bab 3. Pîroz kirin

Bab 4. Qebûlkirina Rûhê Pîroz

Bab 5. Nimûne

Bab 6. Fermîn

Bab 7. Kontrol

Bab 8. Vegerandin / Reprodüksiyon

Epilog …

Beşa 1 Hilbijartin

“Ew … donzdeh meriv ji nav wan bijartin.” Lûqa 6:13

Meriv bûn rêbaza Wî

Her tişt dest pê bû, dema Îsa gazî çend kesan kir, ku pey Wî harin.

Wê demê da Xwe eşkere dike armanca rêbaza Wî ya Mizgîndarîyê.

Wî ne li ser çêkirina bernameyek bû ku bigihîne gelek meriv, lê li ser merivan ku gelekê wê li pey wan herin.

Ev rastî gelek baldare: Îsa dest bi civandina wan merivan kir berî ku ew dest bi “Mizgîndayinê” bike, yan jî berî ku dest bi terîf kirinê bike.

Meriv bûn rêbaza Wî ji boy xelaz kirina dinyayê ji boy Xwedê.

Plana Îsa da, tiştê herî sereke ew bû, ku merivan hilbijêre, wekî dikarin şahdetî jiyana Wî bidin û karê Wî bidomînin piştî ku Ew vegere bal Bavê Xwe.

Yûhenna û Endrawis yê evlin bûn ku hatin gazîkirin, gava Îsa hîşt ew ciyê heşyar bûna mezin li kîderê Yûhennayê Nixumdar bû, Bêtabara li wê aliyê Ûrdinê "Yûh. 1:35-40".

Endrawis paşê birayê xwe Petrûs anî (Yûh. 1:41–42).

Roja din da, rêya çûyîna Celîliyêda Îsa Fîlîpos dît û Fîlîpos jî Natanayêl dît. "Yûh. 1:43-51".

Lê hilbijartina şagirtan da lezketin tunebû, tenê biryarbûn bû.

Birayên Yûhenna Aqûb nayê bîranîn wek andemê wê komê, heta wê demê piştî çend mehan ber bera Celîliyê bona çar mesîgira hat gazîkirin "Marq. 1:19, Metta 4:21".

Piştî demekî Metta tê gazîkirinê pey mamosta here, gava Îsa Kefernahûmê ra derbas dibû. "Marq. 2:13-14, Metta 9:9, Luqa 5:27-28".

Mizgîniyê da bi hûr-gilî behsa gazîkirinф şagirtê din nayên kirin, lê tê texmîn kirin, ku ev navbera sala yekemîn da wedê xizmeta Xudan da qewimîn. Ew ya here girînge.

Merivên kîjan dixwazin hînbûnê

Şaş e ku li destpêkê da, ev meriv tiştek mezin û baldar nîşan nadin.

Tu yek ji wan ra sinagogê da cihê bilind nehatiye dayîn, û tu kes ji wan ne nav keşîşa yan levîyan da bû.

Gelekî ji wan merivên xebatkar û asayî bûn, xênji li gor qulixiya wan û zanîna bingehîna pêwîstî, amadekariya profesyonal tunebû.

Dibe ku ji wan ji malbatê hatibûn ku hindik dewletî bûn — wek ku lawên Zebedeyê — lê tu kes ji wan nikarî bêjî ku dewlemend bû. Ew wê demêda xwendiyê asta akademîk û qulixiya herî bilinda nîbûn.

Wek mamostayê xwe, guman e ku wan jî tenê xwendina destpêkî li dibistanên sinagogê hînbûn.

Gelek ji wan mezin bibûn welatên kesîb (feqîr) da herema Celîliyê. Belkî ji donzdehan tenê Cihûdayê Îsxeryotî bû bûyîna xwe va ji şaristana Cihûstanê.

Li gorî pîvana felsefeyî û çandî yên wê demê, wan bi rastî dikir xwe wek koma kesên belengaz nîşan bidin.

Meriv dikare şaş be ka Îsa çawa dikare wan bi kar bîne.

Ew zû hêrs dibûn, bi rehet dixeydîn, û weke bendê dor berêd xwe bûn.

Bi kin gotî, Xwedê ji boy alîkarîya Wî meriv jibart, kîjanê wan rojada navçeya navîne civakê nîşan didan.

Ev ne koma merivên usa bûn, ku em dikarin bêjin ji boy

Mesîh wê dinya yê zeft kirina.

Lê belê Îsa nava ev mervên sade da hêza rêberiya zoraya

Padşatiyê dît.

Li gorî pîvana dinyayê, ew bi rastî “kesên ne-xwendekar û asayî” bûn (Karêd Şand. 4:13).). Lê ew fêr bûn bona hînbûnê.

Wan dikarî fêrbibin

Gava wan biryarên xwe da şaş dibûn û hêdî-hêdî rastîya ruhanî fem dikirin, lê ew merivne sofî bûn, hazir bûn bona hevcetiyên xwe poşman bin.

Rêwîtiyên wan hêsan û qirî bûn, talantên wan sînorî bûn, lê ji berî xwendinê, wan hemû dilên mezin û paqij hîstin.

Û dibe ku ev tiştê herî girîng hebû — ew xwastinê yê rastîn boy Xwedê û boy hemû tiştên ku jiyana wî nîşan dide.

Her çiqas femîna wan li jiyana dînî da sathî bû, wan gumana xwe ji Mêsîh nebirî (Yûh. 1:41, 45, 49, 6:69).

Ewana têr bûn ji hikumdariya serbazî bilind û dîndariya dirû.

Hinek ji wan îda ghîşti bûn heşyarbûna hejîna Yûhennayê Nixumdar. (Yûh. 1:35).

Ev merivana kesekî digeriyan, ku wan riya rizgariyê da bibe.

Merivên usa, kîjan hazir bûn destê mamostada hasil bin, dikaribûn bên guhartin.

Îsa dikare her kes bikar bîne, kî ku bixwaze bê bikaranîn.

Dîna li ser çend kesan

Dema em vê rastiyê nîşan dikin, gere em jî bîr nekin aliyê pratîkî ya vê tiştî — wekî em fem bikin çawa Îsa vê karê kir.

Dema em femkirina rêya Wî dixwazin, her gav vegerîn ser bingeha wê pirsa mezin: Wî her tiştîda diyar kir ku dilê Xwe bi wan ra bide, yên ku Wî xwest kar bîne. Tu kes nikare dinya yê biguherîne, heger bende neyê guhartin, heta ew destê hosta da çênebin.

Eşkere û pêwîst bû, ku Ew ne tenê çend hev alîkara hilbijêre û hejmara andemên vê komê biçûk bihêle, wekî karê wan serkeftî be.

Ji ber vê yekê, dema ku peyçûyê Îsa pir bûn, nava xizmeta

Wi ye nîvê sala duyemîn da, hewçe bû ku hejmara yên hilbijartî kêm ke, wekî wê bighîne hejmareke kontrol kirî.

Ji ber vê yekê Îsa gazî şagirtên Xwe kir, ji wan donzdeh kes hilbijart, kîjana resûl nav kir. "Lûqa 6:13-17 binihêre Marq. 3:13-19).

Bi derbasî her armanca sembolîkî ku dikare hejmare donzdehan da tê dîtin, ew rastî ye ku Îsa amede bû van merivara mafên teybetî bide û cabdarî bona karê Padişatiyê.

Ev nayê hesabê, ku biryara Îsa da donzdeh şagird hebin, û derî pêşîya yên din girt.

Ji ber ku em zanin, ku nav hevkarên Wî da gelek hatibûn gazîkirin û ji wan çend kes bûne xizmetkarên gelekî kardar li Dêrêda. Mesele, heftê hev (Lûq 10:1), "Mark û Luka, nivîskarên

Încîlan; Aqûbê, biraê Wî." (1Korn. 15:17. Gal. 2:9-12, binihêre Yûh. 2:12, 7:2-10).

Lê belê gere qebûlkin, ku hê zêde hurmet tê dayînê wan ra, kîjan nava donzdeha dabûn.

Eynî prinsîp dikare berevajî da bê sêpandin, ji ber ku nav koma şagirtên bijartî da, Petrûs, Aqûb û Yûhenna wek xuya dibûn, ku têkiliyên wan bi Mamoste ra zêdetir nêzîk bûn ji neh şagirtên din.

Tenê ev sê kesên taybet hatin teglîf kirin ku tevî Wî herin oda keça Yayîro (Marq. 5:37; Lûq. 8:51); û nav zeytûnan li Gêtşemanî da, bin ronahiya hîvê ya Pasxê, ev yê herî nêzîk bûn, kîjan hîvya Xudanê xwe diman, heta Wî dua dikir, (Marq 9:2, Metta 17:1, Lûqa 9:28)

Ew pêşxistin û taybetmendiyê ku wan sê heva ra hate daynê, haqas eşkere ye, ku heger dîtina Mesîh bi temam nebûya, wê xwe-parêzî nedbû, dibe têkçûnên tevayî nav resûlê mayînda derketina.

Lê cihêkî jî nîşanek tune ye, ku dilê şagirtan ji ber ew hurmetiya û nêzîkiya van sê kesan bêşe; raste demên din da bîn teng dibûn li gor tiştekî din.

Ev nîşan dide ku gava xelatkirin yan pêşxistin bi rûhê rast û li bingehê rast hate kirin, dilê kesan li xeyalê ra birîndar nabe.

Weke Prinsîpa

Ew hemû, hemikî alîkarin ji boy em fem bikin ka çawa Îsa jiyana Xwe boy wan pîvanên rast nîşankir, kîjana Wî dixwast hîmkira. Ev dîsa nîşan dide prinsîpê bingehîn ya perwerderiyê: dema ku hemû şertên din wek hev in, her çiqas ku hejmarek fêrî biçûk be, ew çiqas fêrkirinê dikare serkeftî bibe.

Zêdetirî jiyana Xwe li ser dinê, Îsa daye wan çend şagirdên Xwe. Ew rastî bi menayê temamî “ser wan emirê Xwe daye.”

Dinya dikare ji Wî bêbext be, lê ew ne bû sedema ku stratejiya Wî biterbîne. Ew qet aram nebû jî, gava peyçûyê Wî ji ber hinek rewşan, hê amin derketin, pey bihîstina rastiya Padşatiyê (Yûh. 6:66). Lê Ew nikaribû qebûl bike, ku şagirtên Wî ye nêzîk, haş armanca Wî tunebin. Wana gere rastiyê fembikirana û bi wê pîroz bûna (Yûh. 17:17), her çi hebe jî.

Îsa dua kir “ne ji boy hemû dinyayê,” lê ji boy wan kesên hindik ku Xwedê Wî ji dinyayê da (Yûh. 17:6, 9).

Her tişt girêdayî bû aminiya wan ra, heger dinya Wî bawer bikira " bi gotina wan" (Yûh. 17:20).

Têkiliya Mesîh tavî eleletê

Lê belê, ne raste heger em li gor vê gotinê qebûl bikin, ku Îsa eleleta giran bê hurmet kir yan jî wan xemgîn kir.

Ev ne usa bû. Îsa hemû tişt kir, ku her kes jî dikare bike — û ji wê zêdetir — da ku bigihîje meriva.

Yekem tiştê ku Wî kir, dema ku xizmeta Xwe dest pê kir, ew bû ku bi dilekî mêrkîmî, Xwe bi tevgera mezin û hişyarbûna gelê li wextê Xwe bi destê Yûhenna Nixumdar hate nixumandin (Marq. 1:9–11; Metta. 3:13–17; Lûq. 3:21–22) — û piştî wê jî pesnê karê wî pêxemberî mezin da (Metta. 11:7–15; Lûq. 7:24–28).

Wî bi Xwe her gav li eleletê ra terîf dikir, kîjan pey keremetên xizmeta Wî diçûn.

Ewî wan hîndikir, têr dikir, gava birçî bûn, nexweşa saxlem dikir û nava wan jî cin derdixistin.

Ewî zarokên wan mûberk dikir.

Carna jî dikaribûn temamiya rojê bi xizmeta hevcetiyên wan derbas kira, heta wê derecê "ku bona nan xwerinê wedê Wî tunebû" (Marq. 6:31).

Bi her awayekî, ku dikarbû, Îsa li gelê Xwe rûmet û baldarî nîşan da.

Îsa wan hizkir, Ew ji boy wan xemgîn bû û dawiyêda Ew mir bona wan, wekî wan rizgar ke ji guhneyêd wan.

Tu kes nikare bêje ku Îsa Xwe vedişart ji piraniya Mizgîndariyê.

Tîrêjkirina Gel

Rastî, karê Îsa ku dikaribû li ser gelê Xwe bandor bike, bûye ji boy Wî pirsgirêkek mezin.

Dema ku wan dilsozî û qewata Wî dîtin, carekê xwestin Wî bi nişkêva bigirin û bibin bikin padşa (Yûh 6:15).

Yek ji şagirtên Yûhanna Pêxember got ku, «hemû kes» diçe ber Wî û dixwazin ku Ew guh bide wan. Heta farisîyan jî qebûl kirin ku, “temamiya dinyayê diçe pey Wî” (Yûh 12:19).

Her çend ev qebûlkirin ji boy wan xemgîn û êş bû, lê ev gotin jî ji devê serekêd kahîna derket (Yûh 11:47-48).

Îsa pir nas bû, hemû kes zanibû Ew kî ye. Meriv her dem li pey Wî diçû, heta dawiyê jî, her çend şêwira xwe da sist bûn. Ji ber ku meriva Îsa hez dikir, dijminên wî ditirsiyan ku li ber wan bigirin. Ji ber vê yekê ew Wî dema ku meriv tune bû girtin (Marq 12:12; Metta 21:26; Lûq 20:19).

Heger Îsa tenê kêfa eleletê qebûl kira, Ew dikaribû usa hemû padşaiyên merivan li ber nigên Xwe danya. Tenê bi qewata Xwe çi gere Îsa bikira – ew tiştên ku elelet dixwaze pêk bîne — xwarin, keremet.

Ev eynî ceribandin bû ku Şeytan beriyê da ji Îsa ra kir, dema ku wî got: «De bêje van kevira ku bibine nan û Xwe bavêje xwarêda ku Xwedê te bigire» (Metta 4:1-7; Lûq 4:1-4, 9-13).

Ev karên ecêb elelet wê şa bikira û wan xweş bihata. Şeytan tiştê nû ji Îsa ra pêşniyar nekir, dema ku wî got: “Ez hemû padîşahiyên dinyayê bidim Te, heger serê Xwe li ber min daynî” (Metta 4:8-10).

Ew derewînê kevin, baş zanibû ku heger Îsa li ser karên vê dinê rawestine, Ew bi hêsa dikarî hemû tiştên dinyayê bike bin destêd Xwe.

Lê Îsa qet usa nedikir wekî ku eleletê xweş bê. Xênî wê, Ew pir caran dixwest, ku ev şabûna wedelû û xweziyayîna eleletê ku ji qewata Wî hatibû, hêdî bike û kêm bike (Yûh 2:23–3:3; 6:26–27).

Gele caran jî Îsa ji wan kesan ku wî qenç dikir, dixwest ku zêde nekine dengî, da ku gelê ku zû heyecan dikin, serî nebin û eleletê dora xwe top nekin.

Usa jî, piştî ku Îsa li çiya guhert, Wî gotin: “Tiştê ku we dîtin, ji kesî ra nebêjin heta Ez ji mirinê rabim’ (Marq 9:9; Metta 17:9).

Dema din da, ku meriv ji Wî xweş bûn û dest lefdixistin, Îsa tevî şagirtên Xwe dûr diçû û ciyê din da karê Xwe bidomand.

Caran tevgirêdana Îsa hindava tiştê usa eçêbmayî dihîşt şagirtên Wî, çimkî ew fêm nedikirin ka Ew çi dixwazê. Heta birayên û xwişkên Xwe jî, ku hê ne bawermend bûn, gotin: “Xwe veneşêre, ji dinyayê Xwe nîşan bide”. Lê Îsa qebûl nekir û nexwest li pêş wan here (Yûh 7:2–9).

Tenê Hinek Kes Wî Fem kirin

Ne şaşe ku tenê hinek kes bi rastî hatin guhertin dema xizmeta Îsa da — bi awayek zelal û diyar. Raste, gelek kes bawerya xwe bi Îsa tanî, yanî xizmeta Wî qebûl dikirin, lê nav wan da tenê hinek kes xuya dibû ku bi rastî femdikirin gotina Mizgîniyê.

Dibe ku dawiya xizmeta Îsa da, hemû şagirtên rast û bawermendên Wî, ji ew 500 birayên ku piştî Qiyametya Wî, Xwe wanva xuya kir - zêdetir ne bûn (1 Kor. 15:6), û tenê nêzîkî 120 kes man li Orşelîmê wekî bi Ruhê Pîroz bêne nixumandin (Karêd Ṣand 1:15).

Gelek caran tê gotin, ku ev hejmar ne biçûk e, ji ber ku xizmeta Îsa tenê sê sal bû. Lê heger kesek bixweze bi hejmara yên ku wextê Wî da tobekirin bide hesandinê karê Îsa, wê bibîne, ku Îsa li gorî wan rêzên navnetewî yên mizgîndarê girîngtir ne dihate hesab kirin.

Stratejiya Wî

Çima? Çima Îsa bi şêwira Xwe, jiyana Xwe li ser ev hejmara biçûk ya meriva destnîşan kir? Gelo Ew ne hat bû ku dinê xilas bike?

Gotina xweş û hêja ya Yuhanna Nixumdar li bona Wî hê jî dihate bihistin û dilên gelek kesan da deng dike. Hezaran kes êdî amade bûn, ku bi dilsozî pey Mamoste herin, heger Ew bixwaze.

Lê çima Ewî bi kar ne anî mecalên Xwe, wekî eskerekî mezin ji nav bawermenda bişopîne, ku dinê bi altkirinê hilde?

Belê, Kurê Xwedê, dikaribû bi biryareke zêde karîn gelek kes bicivîne û hêza Xwe nîşan bide.

Ev çawa bû ku Ew, yê ku hemû dinya li destê Wî da ye, û yê ku sax bû û mir wekî dinyayê xilas ke, dawiyê da tenê çend şagirdên hêsîr û faqîr hebûn?

Caba vê pirsê carekê ra nîşan dide meremê plana Mizgîndariyê ser bernema ya rast. Îsa ne xwest Xwe bide kifşe nav eleletê, lê Wî xwest rêberî û pêşîkarî bike berbi Padişatiyê. Ev tê gotin, ku Ew hewce bû bi merivên ku dikaribûn rêberiya gelek kesan bikin. Çi feydeyê hebe ji boy armanca dawî ya Wî, heger Ew eleleta mezin pey Xwe bive, lê ne kontrola wan hebû ya, ne jî rêberîyê her roj bida wan?

Gelek rewşan nîşan dikin, ku gelê bê çavdêrî û bê parastin, hêsa dibin qurbana şexsên derewîn. Dibin wek berxên bê şivan, bê armanc diherikîn (Marq 6:34; Metta 9:36; 14:14). Ew amade bûn ku pey her kesa herin ku ji wan ra jiyaneke aram û xweş peyda bike, heger ew heval bû yan jî dijmin.

Ew demêkî giran bû — hêvî û xwestinên baş yên meriva zû derdikevin bi rêberya Îsa, lê bi hukumê serokên derewîn yên olên zû jî unda dibûn.

Serokên Îsraêlê ruhanî yên kor (Yûh. 8:44; 9:39-41; 12:40; li hev bikin Metta. 13:1-39), her çiqas kêm bûn jî, lê tevahî kar û rêya miletê xwe destê xwe da girtibûn.

Heger Xwedê ji boy yên ku Îsa vegerand, kesên zanîn û qewîm nedaye ku wan nav rastiyê da bivin û biparêzin, ewê zû bihatana xalifandinê û nav hêsîryê da bimana, û ev dawî jî ji destpêkê ra pir xirabtir bûya.

Ji ber vê yekê, pêşiyê gere Xwedê merivên hêzdar amade bike — yên ku dikarin rêberiyê eleletê bikin û alîkarê wan bin, ku rastiya Xwedê fêrbibin, berî ku alîkariya rast ji boy dinyayê bê.

Îsa rêalîst bû. Ew baş zanibû ku biniyata merivan usa ne — bêguman e dirisbûy ye, û zanibû ku hêzên şêytanî dijî merivan têkildar bûn.

Ji ber van tiştan, Ew plana Xwe ya şandina Mizgîndariyê usa saz kir ku li vê rewşê ra têgihîştî û li gorî wê bû.

Gelek kes li nav xwe da bi daxwaz û têkçûnê dijî hev bûn, lê dilê wan dixwest bi Îsa ra herin, lê Ew nikaribû wan yêk bi yêk alîkari û parastinê bidê. Tenê derfetê Wî ew bû ku meriva qazanc ke, ku ewana kar li dewsa Wî bikin.

Ji ber vê yekê, Ewî bala Xwe da ser wan kesan ku gere bibûna rêberên ruhanî yên yekemîn.

Ew dixwest hemû xilaz bibin, lê rewşa jiyana Wî, Wî mecbûr kir ku destpêkê da tenê bi hinek kesan hîn bike, wekî bi wan ra hemû yê din jî xelas bibin. Ev bû zîrekîya plana Wî.

Kar anîna prinsîpê dema îro da

Erê çiqas ecêb e, îro ev prinsîp bi pratîkê da bi rastî kêm tên bi karanîn.

Piraniya cedandina Mizgîdariyê Dêrêda dest pê dibe bi anîna gelek merivan. Dêr difikirin ku ew her tişt zanin û ev mijar jî ji wan ra hêsa ye. Dêr encamê karê xwe hejmarê yên hatine vegerandin û yên nû da dibîne, lê pir kêmtir dil û hişyarî tê dayînê ji boy perwerde û pêşketina van kesan li hizkirin û hêza Xwedê da. Ji ber vê yekê, hemû kar gelek caran li bêserûberiyê da têk diçe. ji ber vê yekê jî em tu tiştî xêncî parastin û berdewam kirina kar ra xeber nadin.

Heger em mînake Îsa bibînin, em dikarin vê encamê bistînin ku borсê ewlin ya şivan ewe wekî alîkariya pêşiyê ya mizgîndar jî ev e ku li ser bingehek rast dest pê bike, bingehek

ku dikare xizmeteke Mizgîndaryê ya karûbarî û domdar bi ser wê bê avakirin.

Ji boy vê karê gere gelek wext û hêz bidî hin kesên kêmtir, lê ne ku dinyayê pişt guhê xwe bavêjî. Bi gotinên din, lazime ku meriv bi şivan ra û bi hev ra li ser perwerdeya rêberan bixebite ji boy karê xizmetê (Efesî 4:12). Ew çend kesê dilsoz wextê rast da dinya yê cîh behejînin bona Xwedê. Serkeftin qet bi gelek merivan nehatîye.

Hinek kes vê prinsîpê qebûl nakin, ji ber ku ew difikirin ku ev xizmetkarên Mêsiya bi vî awayî dikarin kome ke taybet xwera bijbêrin.

Her çi bê gotin, Îsa jiyana Xwe daye vê karê, ji ber vê yekê em jî gere rêberên ewle û dilsoz perwerde bikin.

Li kîderê ev prinsîp tê bi karanîn hindava Dêrê da, bi hizkirina bê durûtî û hêsanî ya rast tê nîşandin li hemû pêdiviyên merivan da, şikyat kirin dema bi rastî kirina pêşveçûnê da beta vedibin.

Ji boy xizmetkarê Xwedê her gav gere armanca dawî zelal be, û tune be nîşaneke xweparastî li têkiliyê wî bi merivan da hebê. Ew tişt ku ji boy çend kesan tê kirin, ji boy xilasbûna gelek merivan tê kirin.

Mînakê rojên me da

Ev prinsîpa hilbijartinê û serlêdanê li ser çend kesan hemû gerdûnê da dixebite. Ew ê ber bidê, her çi kes vê pratîkê bike û heger Dêr ji wê bawer bike yan na.

Mînakê din, komûnîst yên ku gelek tiştên karê didin têgihîjin vê prinsîpê, Xwedê baş fem kirine û li ser wê xebitîne.

Ew vê prinsîpê ji boy xwe kar anîn, û bi destê hindik kesên dilsoz, ku sed sal berê destpêkirin, gelek peyçûyêd dest xistin. Îro fikrên wan bi nêzîkî nîvê dinyayê belav bûn. Komûnîstên îro bi kar û xebata xwe nîşan dan ku Îsa çi dibêje: hiş û dilên meriva hêsa têne qazanc kirin heger rêberên rast hebin ku wan pêşda bibin.

Ez difikirim ku belavbûna felsefeya komûnîzmê, bi awayekî, diwane ke ser Dêra ye — ne tenê ji ber, wekî em sist û nebeşdar bi têgihiştina Mizgîndaynê ne, lê usa jî ji ber wê rêbazên sathî, yên ku em hewl da ku karê Xwedê bikin.

Dema xebitandinê ye

Ji boy Dêrê hatiye dem, ku ew bi rastî rewşa Xwe binêre. Wedê me vala diçe. Bername Mizgîdariyê ya Dêrê li her derê da têk çûye. Hê jî xirabtir e ku hêza şandiyên Mesîhî ye, ku li berê da herema nû digirin, niha unda bûye.

Gelek welatan da, Dêrê sist êdî nikare bi zêdebûna gelê xwe ra bigîne. Ev hemû wê demê ya, ku hêza şêytan yên vê dinyayê bêtir dibin û hucûma xwe hê zêde dikin.

Xirabe heger meriv êdî nafikirin li ser vî tiştî. Demekê da ku Dêrê dest bi derfetên mezin kirine ji boy zû belavkirina Mizgîniyê, em bi rastî kêm dikin ji boy ku em dinya yê qazanckin bona Xwedê, ne ku wextê berê dema ku otûmobîl û tren tunebûn.

Lê gava em dibînin rewşa xemgîn ya îro, gere em lez nekevin ku hemû tişt bi şevekîda biguherînin. Dibe ku ev jî pirsgirêka me ye.

Dema ku me dixwestin hemû vê axaftinê, yan wan pêlan rawestînin, em her carî bernameyek nû û mezin derxistin, bi hêvîya ku bi Peyva Xwedê bigihînin meriva. Lê me hê jî fem nekir ku pirsgirêk ne merivin.

Ew tiştên ku tê usa hesab kirin, ku gelek girîng in: ji çi bawer dikin, çawa li wan hukum dikin û xwarina saxlem didine wan yan na — li dawiyê da bi kesên din têne kirin.

Ji ber vê yekê, berî em bikaribin pirsgirêkên merivan çareser bikin, gere em bigihîjin wan kesan ku meriv li pey wan diçin.

Belê, gelek başe heger em bikaribin ji boy Xwedê wan kesên ku niha serok in amadekin. Lê heger em nikarin ji jor dest pê bikin, em dest pê bikin li cihê xwe, û hinek kesên nerm û hişyar amadekin ku ew mezin bibin.

Û em bîr nekin, ku merivek karê mezin ji boy Padşatya Xwedê bike, pêwîst nîne ku ew li nav dinyayê da navê mezin hebe. Her kes, ku dixwaze li pey Îsa here, dikare li ser dinyayê hêzeke mezin hebe, lê tenê heger ew baş fêrkirî û amade bibe. Ev jî destpêkê ye, ku gere em bikin, wekî pey Îsa herin.

Ev wê bibe pêvajoyek hêdî hêdî, bi kêmasî û bi êş, û destpêkê merivê wê nebînin. Lê encamê wê bi rûmet be, her çiqas em jî jiyana xwe da nebin wekî ku ew bê serî. Ev dikare bibe biryarekî mezin ji boy me, ku binyata xizmeta me biguhêze.

Em gere şêwir bikin bona rastiya xizmeta me aliyê naskirina cimetêda, heqe dubarekirina jiyana me nav çend kesên hilbijartî da be, kîjan wê karê me pey mera berdewam ke, gava ew li wir nîbe.

Rastî, pirs ev e, ku bona kîjan riknetê em dijîn. Lê em bidomînin lêkolînê, ku bibînin ka Îsa merivên Xwe çawa amade dikir boy karê Xwe. Hemû van bi hev ra rêbaza yek in, û heger em fazekê ji yê din veqetînin, karê wê naxebite wek pêşiyê.

Beşa 2

Tevgirêdan

"Ez va îroda her tim heta axirîya dinyayê tevî we me!" Mett. 28:20.

Ew tevî wan maye

Piştî gazîkirina kesê Xwe, Îsa dest pêkir wede tev wan derbas ke. Ev bû serhatiya bernema ya Wî ya fêrkirinê. Ew tenê destûr dide ku şagirtên Wî li pey Wî herin.

Gava demekê li ser vê difikirî, fem dikî ku ew gelekî hêsa ye bînî serî. Bal Îsa ne dibistan, ne zanîngeh, ne navendên hînbûnê û ne jî dersên resimî hebûn, li ku şagirtên Wî dikaribûn biçûna.

Yek ji pirosedûrên rêkûpêk têne organîzekirin, iro haqas pêwîst tê hesabê, ku ji wan tu tişt nakeve nava xizmetiya Wî. Her çiqas jî ecêb be, ew hemû tişt Îsa bona wan merivan kir, wekî riya Xwe wan hîn ke û tevî wan nezîk be. Ew Xwexa bû dibistana Xwe û bernema hînbûnê.

Ev hînkirina rêbaza Îsa ya pêkhatî, ne cûrê fermî bi awayekî dijî pêvajoyên perwerdeya fermî yên qanûnzana dertên. Ev mamostayên olî (dînî) zor didan şagirtên xwe ku amin bimînin bi rîtûalan, edetan û qeiydên taybet bigerin, bi kîjan ewana ji yên mayîn dihatine firqî kirin.

Lê Îsa hêvî dikir, wekî şagirtên Wî pey Wî herin. Îsa zanistî derbas nedikir bi dîtina Qanûnê, yan jî îqrarkirina dînîda, lê pê nefsa Xwe ye saxbûyî. Şagirtên Wî ne bi cil û edetên cude dibûn, lê tevî Wî bûn û usa jî tevgirêdey tevî hînkirina Wî bûn. (Yûh. 18:19).

«Zanîn» tê hesabê «tevî hev bin»

Bi kerema vê hevaltiyê bû, ku şagirtan ra hate dayîn "surên Padşatiya Xwedê fem bikin". (Lûqa 8:10). Zanîn berî vê şirovekirinê, dest bi tevgirêdanê kirin. Ev baş hate diyar kirinê, gava yek ji nav komê pirsî: "Çawa dikarin rê bibînin?", tevî hev bûna xwe li ser Sisêtiya Pîroz diyar kir. Îsa cab da "Ezim rê, rastî û jiyîn" (Yûh. 14:5-6), kijan jî dihate hesabê, ku caba pirsa dabû, tenê pêwîst bû ku şagirtê Wî çevên xwe li ser wê rastiya Ruhanî vekin.

Ev rêbazên zelal hema serê-serîda eşkere bûn bi teglîf kirina Îsa, gava Wî gazî wan kesan kir, kîjanê Wî dixwest rêberî bikira. Yûhenna û Endrawis hatin gazîkirin "bên û bibînin" ew cî, li kîderê Îsa dima (Yûh. 1:39). Zêde nehate gotin, çi lazim bû, ew hate gotin. Malê da wan dikaribûn tevî Îsa pirsa enene kin û wê derê dikaribûn başqe bibînin binyat û kirê Wî.

Bi wî teherî jî gazî Fîlîpo kir: "Pey Min were" (Yûh. 1:43).

Dibe ku, hema xût bin vê nezîkbûna zelal da jî Fîlîpo Nataniyêl teglîf dike "bê û bibîne" Mamoste (Yûh. 1:46).

Terîfkirineke sax (zindî) bi seda şirovekirina hêja ye. Paşê, gava Aqûb, Yûhanna, Petrûs û Endrawis torêd xwe hîvaz dikirin. Îsa eynî wan xeberên nas got "Pey Min werên", lê tenê peyra zêdekir û got: "... û Ezê we bikime nêçîrvanê merivan" (Marq.1:17, bibîne Metta 9:9, Luqa 5:27).

Parastina prinsîpê

Bibînin, çiqas stratejiya hêzdar vê da heye. Banga vê despêkêda gazîkirina bawermenda, dibistana Mamoste da hatine hilbijartin, kîderê zanebûna wan berfireh dibû, lê baweriya wan jî esayî wê hîmlî bûya. Hebûn gelek tişt, ku wan meriva fem nedikir, lê hebûn tişt jî, ku wana rehet qebûl dikir wî wededa, gava tevî Îsa dimeşiyan.

Belê, ev hemû pirsgirêk dikaribû bê çareser kirin, kengê ew pey Îsa herin. Nava hezûriya Wî da wan dikaribûn hînbûna ew hemû, çi wanra lazim bû bizanbûna.

Prinsîpa jorin axriyêda girîngiyek taybetî wergirt, gava Îsa ji koma pir mezin bona Xwe donzde kes hilbijart "ku tevî Wî bin" (Marq. 3:14 binêre Lûqa 6:13).

Hemikî, Wî zêde kir, ku wan bişîne "bi hukum bona terîfkirinê û cin derxistinê", lê carna jî mera naê femkirin, ku despêkê da çi qewimî. Îsa zelal gotibû, wekî heta "terîfkirinê" yan jî "cina derxistinê" ew gerekê "Tevî Wî bin".

Ewêd ku hatibûn, gere tevî Îsa bûna timê tevgirêdayî, û ew xwexa jî pareke berpisiyara wan bû, çawa hukumê mizgîndariyê. Bi rastî, wê demê ew hê girînge (ferze), ji ber ku ew amadekariyek pêwîst bû ji boy yê din.

Amadekirina ji boy Armanca Dawî

Heger em dîna xwe bidine çalakiyên ku Mizgîniyêda da tên gotin, armancparêzîya Îsa diyar e. Salên duda û sisya da, Mesîh xizmeta Xwe berfireh kir û gelek wede pêşkêş kir şagirtên jibartîra.

Carna Ew wan tavî Xwe dibir, başqe dibû cîkî li kîderê çol û banî bûn, li kîderê kêm merivan Wî nas dikirin, dicedand ji kesan hinekî başqe be. Ew bi hev ra çûn ber bi bakurrojavayê ber Sûr û Seydayê (Marq. 7:24, Metta 15:21), "Sînorê Dêkapolîsê" (Marq. 7:31, bibîne Metta 15:29) û başûra-rojhilata Celîlê "Aliyên Dagmanûthayê" Marq. 8:10 bibîne Metta 15:39) û bakûr-rojhilat li "gundê Qesriya Fîlîpoyê" (Marq. 8:27, bibîne Metta 16:13). Ev ger nîvê zef dihate kirin rûyê qalmeqal a fêrisiya, an jî rûyê dijminatiya Hêrodes da, lê meniya sereke ew bû, ku Îsa tavî şagirtên Xwe hevcê başqe bûnê bû.

Hê dereng Ew tevî şagirtên Xwe çend meh li Pireya derbas kir, kîjan li aliyê rojhleta çemê Urdunê bû. (Lûqa 13:22, 19:28, Yûh. 10.40, 11:54, Metta 19:1, 20:34, Marq. 10:1-52). Wê derê rûyê qalmeqalê îda Îsa nav cihûyada eşkere ne digeriya, Ew ji wêderê çû welatekî nêzîkî beriyê bajarê ku dihat navkirin Efrayîm û tevî şagirtên Xwe li wir dima (Yûh. 11:54).

Gava wede hat ku herine Orşelîmê, Ewî "Tev Xwe hilda donzdeh şagirtan" û hêdî-hêdî ber bi bajêr rêket. (Metta 20:17, bibîne Marq. 10:32).

Ev hesab hilda ecêb nîne, ku nava heftiyê da Îsa timê dîndaran Xwe da şagirtên Xwe xweyî dikir (bin çavêd Xwe da xweyî dikir). Heta gava Ew Gêtsêmanêda tenê dua dikir, şagirtên Wî gelekî nêzîk bûn (Lûqa 22:41).

Gelo ew usa nîne her malekî da, gava tê wedê demxatira her deqe şîrine, çimkî fem dikî, wekî hevaltî ke use nêzîk, zûtrekê tê ber dawiyê.

Gotinên ku van rewşan da têne gotin, her tim bi qîmet in. Heta ku dem nêzîk ne bibûn, şagirtên Îsa hazir nîbûn fem bikin kûraya fikra Wî ye niha (Yûh. 16:4).

Lê dîsa, ev şirove dike, ku bona çi nivîskarên Mizgîniyê dîna xwe dane ser rojên axiriyê. Nîvên zefî ew hemû tiştên ku li ser Îsa hatine nivîsandin, ew hemû qewimîn mehên dawiya jiyana Wî da, lê para pir navbera heftiya dawiyê da.

Ew rê ya, bi kîjanê Îsa navbera jiyana Xwe da hate rêberî kirin, bi timamiyê pey rojên qiyametiyê ra eşkere bû. Ecêbe, ku pey qiyametiyê ra, deh car eyan bû, û her car Ew pey çûyê Xwe ra eyan bû (xûya dibû), bi taybetî resûlê jibartî ra.

Heta niha jî çawa Pirtûka Pîroz dide nîşanê, ku tu bêbawerî ra îzin nehate dayînê bibînin rûmeta Xudan. Her çi bejî ne ecêb e. Hewce nîbû eleletê heyecan bikin bi eyantiya balkêş.

Çi dikaribûn wana bikira?

Lê şagirt, kîjan pey xaçira bê guman revî bûn, lazim bû nav baweriyê da bên sekinandin û hîmgirtî bin bona dinya yê gazîkirina Xwe da. Temamiya xizmetiyê û pêşketina Xwe, Îsa bi dor-berê wan despê kir.

Û ev usa bû. “Ew demê ku Îsa li ser wan çend şagirtan xerc kiribû, gelek zêde bû li hevpeyvîya bi yên din ra, heta ku dikarî bibînî wê yekê weke stratejiya kî.

“Bi rastî ew bi şagirtên Xwe ra zêdetir dem derbas kir, ne ku ji dinya yê tev kesekî jî. Ewî tev wan dixwar, bal wan radiza û tevî wan xeber dida temamiya navbera xizmetiya Xwe ya karkir da. Ew tevayî digeriyan kûçên zahada, tevayî serîk didan bajarên bi piraniya eleletêva, bi gemiya diçûn û mesî digirtin tevayî, bera

Celîlêda li qûmistanê û çola da bi hev ra dua dikirin, li Kinîşt û Parêzgehê da tevayî dihebandin.

Helay hê xizmeta eleletê dikir

Nebe reçevkin ew, gava ku Îsa xizmetê bona yên mayîn dikir, şagirt timê tavî Wî bûn. Bêy wê jî, Ewî bangî eleletê dikir, tevî qanûnzan û fêrisiya xeber dida, kîjanê dixwastin Wî bavêjine telê, heger kûçêda xeber dida tev parsek çiya, şagirt timê kêleka Wî bûn. Wekî ew hemû bibînin û bibihên.

Bi wî teherî wedê Îsa dubare kardar bû. Bi berdewamî xizmeta kesên hewcedar dikir, Wî xizmetê berdewam dikir bi şagirtên Xwe ra, çim kî tevî Wî bûn.

Usa ew karê diketin ji wan hemû çi ku Wî digot û dikir, yên din ra jî pêşniyar dida û şîret dikir.

Dem tê xwestin

Têkiliyeke usa nêzîk û berdewam, hemikî, dihate hesabê, ku Îsa bi rastî wedê Wî tunebû pirsên Xwe ye şexsî va mijûl be. Wek zarokên biçûk, kîjan deng bilind dikin dixwazin guhdariya bavê xwe, şagirt jî timê ber nigê Mamoste bûn. Heya wê demê jî, gava Ew gerekê tevî Xwedê başqe bûya, şagirt jî bi xemêd xwe qut dikirin (Marq. 6:46-48, bibîne Lûqa 11:1). Îsa bi teherakî mayin ne jî karibû, Ewî dixwast tavî wan be. Ew zarêd Wî ruhanî bûn (Marq. 10:24, Yûh. 13:33, 21:25), lê zarok mezinkirinêra tenê rêk heye - tevî wan bî.

Sedema serkeftinê

Ev prinsîp gelekî hêsan e ku tu fêm bikî, lê gelek kes têne dîtin ku ew bi rastî li jiyana xwe da bi kar tînin. Lê her çend jî, Îsa zû nedikete, ji boy vê yekê jî gelek caran guh nedidanê. Lê Îsa dixwest ku şagirdên Xwe baş bal bidin çi dikir.

Mamoste pêwîst hesab kir femîna wan da diyar ke ew, çi ku Wî dikir.

Mesele, carekê Îsa vegeriya ser wan, kê ku sê sal pey Wî diçûn. "Hûnê jî şedetiyê bidin, çimkî serê-serîda tevî Min bûn". (Yûh. 15:27). Bê pêşîkariya dengê borî yê jî alîyê dinê va reçevkirî Îsa digot, ku hazir dike şagirtan bibine şehedê Wî, gawa Ew here û ev tişt ku dikir rêbazên Wî zelal ew bû "Tevî wan be".

Bi rastî, bi fersendekî Wî got, wekî ev bi wê meniyê ye, ku ewan "berdewam bikin pey Wî herin". Demên cêrbandinê Xweda ew hatibûn hilbijartinê, ku nav Padişatiya Wî da bibine rêber, kîderê ji wan her kes wê bixwe û vexwe ji sifira Wî û wê rûnên ser kursiyê, dîwana donzdeh qebîlên Îsraîlê bikin. (Lûqa 22:28-30). Ne raste bêjin ku Îsa tenê bi resûla ev prinsîpa bi kar anî. Îsa merkez kirina Xwe li ser wan çend kesên bijartî kirî bû, lê xemgîniya Xwe jî dida wan kesan ku pey Wî diçûn.

Mesele, Ew çû mala Zaxayo, çûyîna kûçê Erîhayê riya Xwe guhart, (Lûqa 19:7) û hinek wede tev wî derbaskir.

Pey tobekirina kulfetê ber bîra Samariyayê Îsa dîsa du roj ma Sûkarê da, wekî cimeta wê herêmê hînke, kîjan "bi gotinê vê kulfetê, ku wan ra şehidetî dabû, baweriya xwe Wî anîbûn" û usa jî bi merîfetiya hevaltiya Wî "geleka baweriya xwe anîn", ne ku bi merîfetiya şehidetiya kulfetê, lê hema xût wana xwexa ji Mamoste bihîstin (Yûh. 4:39-42).

Carna, kesek alîkarîkek ji Mamoste distand, wî ra destûr dihat dayîn tevî pey çûyê Îsa be, çawa, mesele, Bartîxêmos (Marq. 10:52, Metta. 20:34, Lûqa 18:43).

Bi wî teherî gelek tevî koma resûlan bûn, çawan dibînin Cihûstanê. Devran a qulixiya Wî ye dawiyê da, mesele heftê du hev ku kêleka Wî bûn. (Lûqa 10:1,17).

Ev hemû bawermend jî hêjay guhdayîneke şexsî bûn, lê ev guhdayîn wek guhdayîna donzda nedibû. Gere usa jî kifşkin bona komên biçûk wan kulfetê amin, kîjana bi temamiya biniyata xweva Wî ra qulix dikirin, çawa, mesele, Meyrem û Marta (Lûqa 10:38-42) Meyrema Mejdelanî, Yohana, Sosin û "gelekên mayîn" (Lûqa 8:1-3). Ji wan kulfeta hinek tevî Wî bûn heta axiriyê.

Gelek cara alîkarî dida wan nava baweriyê da şîn bin. Îsa silav dida alîkariya kulfeta, lê ne ceriband wan hilbijêra nav şagirtan da. Wedê Îsa tunebû, ku bikaribe timê guhdahriya Xwe ye hêja bide ser wan kesa yek bi yak.

Wî kir ew hemû çi ku karibû u ev bê şik, nava şagirtên Xwe da bona kesên nû xemgîniya balkêş da, lê berî ewlin Ewî wê pêşkêş bikira çend kesên rêber ku ew biryara elemkirî pêk bînin,

kîjanê jî bi demana xwe da bikarbûna bala geleka bikşanda bal kesên mayîn.

Dêr – nîşana vê prinsîpê ye

Bi rastî, ji boy her bawermenda lênêrîna kesan peyda bikin, hemû pirsgirêk tenê çareser dibe bi biniyata Dêrê û têgihiştina şandîtiya tomerî.

Li vir gere bêjin, çava Îsa hîmê Dêrê danî, ku bi rêya wê bawermend tevî komê dibûn, tevî hemûyan dibûne heval, lê ev bi zanîna berfireh eynî bû, çi ku Îsa tevî donzda dikir.

Dêr bû xemkêşê wan hemû meriva, kî ku pey Wî diçûn. Yanî koma bawermenda bûne bedena Îsa û usa, hevra xizmetî kirin bi şexsî û bi yekîtî.

Hemû andemêd baweriyê nav vê xizmetiyêda para Wî hebû. Lê ew dikarin wê bikin pey hînbûne ke bi maqûlî û şîretkariyê. Heta ku Îsa bi bedenî tevî wan bû,

Ew bû rêberê wan, lê piştî wê, ew rêberî bûn, gere Dêr hilda ser xwe. Dîsa ev dihate hesabê, wekî Îsa wan hazir dikir ew rêber bin bona teslîm kirinê, çi jî tê wetayê hevaltiya şexsî herdemî.

Pirsgirêka me

Kengê Dêr vê dersê hînbe? Terîfkirin çiqas jî lazime, tucar jî têrê nake rêbera hazir kin bona xizmetiya Mizgîndariyê. Ne civatê dua ye herdemî, ne jî dersên ku tên dayîn, bona hazir kirina xizmetkarê Mesîhî, dikarin vê xebatê bikin. Ne rehete benda pêk bînî. Ew daxwaz dike taybetiya şexsî ya ku taybetiya bav hindava zarada dide kifşê.

Ev tiştekî usa ne, ku ne tu rêxistinek û dersên hînbûnê (kûrsek) nikarin bikin.

Zarok bi destê yekî mayîn da mezin nabin.

Mesela Îsa me hîn dikir, ku ev tişt tenê dikarin bikin ew meriv, kîjan bal xwe xweyî dikin wana, kîjan dixwazin rêbertiyê bikin. Vê pirsê da, elam eşkere, Dêr bin ket û bû ziyaneke mezin.

Dêrê da zef tê axaftinê bona hînkirina mizgîniyê Mesîhiyan, lê kêm xemgînî heye bona nêzîkaya şexsî, gava ew diyar dibe ku ev xebat dixwaze qurban kirina demê azad ya xwe.

Hemikî, gelek Dêr hewl didin ku bi rêya dersên taybetî endamên nû bînin nav Dêrê, ku bi gelemperî nêzîkî mehekê dom dike, yan heftê carekê.

Lebê li mayîna demê da, ciwan ê nûbawer bi tu awayekî têkildar nabe bi bernameyek hînbûna mesîhiya ya taybetî, ji navderxistina wan qewmandinê, gava ku ew bi domdarî beşdariya xizmeta parastinê û dibistana yekşemê dike.

Wekî mesîhiyê nûbawer, kîjan wê rast dewsa kêmasiya dagirin, ew temamiyê tenê bê alîkariya kesekî, gerekê pirsgirêkê bêhesab ku jiyana wan da peyda dibe - xwexa safî kin, yan na her yek boy baweriya wan nû, dikare bibe bela serê wan.

Ji ber vê helwesta ne li hev hatî ya li hember bawermenda, ne ecêb e ku hinek ji wan, kîjan tobe dikin û têne Dêrê, axiriyê ji rê dikevin û unda dikin baweriya xwe ye qîmetlû û hindik kes zanîn û kerema têra xwe da mezin dibin ku bi her awayî xizmeta Padîşahiyê bikin.

Heger hemû tiştên ku Dêr hewl dide, bike wekî bawermendên ciwan ên nû veguherîne bikine şagirtên gihîştî, xizmetên yekşemê û qursên perwerdeyê ji boy endamên dêrê be, ew bi beşdarbûna hestek ewlehiyê ya bê bingeh armanca xwe têk dibin, û heger bawermendên nû, eynî rêberiya tembel vê mînakê dike, ev dikare hê zêde ziyan bidê, ne ku karê.

Bi zelalî, tu tiştî nikare tevguhêriya tevgirêdana benda bike û ew dawiya dawî da tê dema ku tiştek din, xêncî keremetan, nikare rêbertiya mesîhetiya bihêz pêk bîne. Xulese, heger Îsa Kurê Xwedê, pêwîst û heja hesab kir, sê sala hertim tevî şagirtên Xwe bimîne û ji wan yek jî xalifî, çawa Dêr dikare ev kar bi rêya nimûneyekî herî baş li hember salê çend caran bike?

Çawa prinsîpê îro tê bikaranîn

Li vir, bernema karê Îsa zelal me hîn dike, ku xemkêşîke rêbazên çawa gere Dêr li xwe wergire, ew gere li ser bingeha lênêrîna cabdariya şexsî hindava wan merivada, xemgîniya kîjana mera hatiya sipartinê. Wekî din bawermendên nû emê tesmîlî şeytan bikin. Ev nîşan dide ku hevparîk çêbibe, bi alîkariya kîjanê jî her bawermendekî nû aminiyê bîne, hevalê Xwedênas rêberî ya wî bike heta wê demê, gava ew bikar be rêberiya yekî mayîn bike.

Şîretkar gere çiqas dikare tev bawermendên nû gelek wede derbas ke - lêkolîna Pirtûka Pîroz û dua, usajî tevî wan hemûya wededa caba pirsê wan bide, rastiyê zelal ke û bi xebata hevra alîkariya yên mayîn bikin.

Heger Dêrê da tune şîretkar ên pêşkêş kirî, kî ku hazirin wê xizmetiyê pêk bînin, ava bi wî wede da pêdivî ye hazir kin çend kesan. Û tenê rêbaza amadekirina wan ew e ku wan bi serokekê piştrast bikin. Eva caba wan pirsa ya, ku çawa gerekê ew bikin, lê niha lazime femkin, ku ev rêbaza bigihîje meremê xwe tenê bi teharekî, kengê pey çûyî bidine bikaranînê hînbûna xwe. Ji ber vê yekê, pêdivî ye ku prinsîpeke din ya bingehîn li stratejiya Mamoste da were fêmkirin.

Beşa 3

Diyarî kirin

"Nîrê min hildin ser xwe" (Metta 11:29).

Ew dixwest guhdarî

Ew guhdarî dixwest, ku merivên tevî Wî dimeşin, gura Wî da bin. Ji wan nedihate xwestinê serwext bin, lê ewana gere amin bûna. Ev taybetmendî bû ku ew pê hatin naskirin. Wan nav kirin "şagirtên" Wî, çi jî dihate hesabê, ku ewana "hînbûyî" û "xwendekarên" Mamoste bûn. Tenê dereng wan navkirin "Mesîhî" (Karêd Şand. 11:26), û ev jî neqedandî bû, ber ku li demê da şagirtên guhdar her dem wek serokê xwe dibin.

Ev nêzîkaya zelal ecêb e, heger ne metel bûn. Şagirtan ra kesek li destpêkê da hîn nekirin ku baweriya xwe bi bingeha rast va pêşkêş bikin yan jî îqrarkirineke hêsan qebûl bikin, ji ber ku wana, bê şik, qebûl kir Îsa çawa Mêsî (Yûh. 1:41,45,49, Lûqa 5:8).

Ew, çi ji temama dihate xwestinê, pey Îsa çûyîn bû. Hemikî ji gaziya ewlin bi eşkere dihate texmîn kirin, ku ew hindava nefsa Mesîh da gazîkirina baweriyê û guhdariya xebera Wî bû. Heger ew serîda nehata femkirin, wê hingê femkirana, gava rêwîtiya xwe berdewamkirana tevî Mamoste. Tu kes nikare pey yekî here, ku aminiya xwe pê neanya, ne jî bi dilsozî gaveke baweriyê baveje, heta bi dilxwazî gura gotinên rêber da nîbe.

Riya xaçê

Despêkê da pey Îsa çûyîn gelek rehet dihate kifşe, lê meniya wê ew bû, ku ewana tevî Wî gelek dûr neçibûn. Zûtrekî zelal bû, ku bibin şagirtê Îsa diha zêde ye, neku sozê mêsiyatî ya

bi şabûn qabûl kirin, ew tê hesabê ku meriv jiyana xwe teslîmî Mamoste dike û gura hemû hukmetiya Wî. Tu pêşbazî nikaribû bibûya. "Tu xulamek nikare du axara xulamtiyê bike, - Îsa got -, çimkî yan wê hîlê wî ji yekî here û yê mayîn jî hizke, yan jî wê qedrê yekî bigire yên mayîn jî bêhurmet ke. Hûn nikarin hin Xwedê ra hinjî hebûkêra xulamtiyê bikin”. (Lûqa 16:13). Gere bi timamiyêva ji guhna zivirî bin.

Femkirina berê, xeysetê berê, dil havjiyê dinyayê pêwîst bû li himberî qeyde-qanûnên Padşatiya Xwedê ye nû bikin. (Metta 5:1-7, 29, Lûqa 6:20-49).

Pîvana rêbertiya kamiltiyê bû hizkirina niha, (Metta 5:48), lê ew hizkirin garekê bide kifşê guhdariya Mesîh kirinê (Yûh. 14:21,23), nava îfadeya wan merivên pêşkêşkirî ra, bona xilaziya kê Ew mir (Meta 25:31-36). Xaç bû hîmê wê, bona yên mayîn bi rezedilî nefsa Xwe înkarkir. (Marq. 8:34, 38, 10:32-45, Metta 16:24-26, 20:17-28, Lûqa 9:23-25, Yûh. 12:25, 26, 13-120).

Eva hînkirineke sert bû. Geleka nikarbû ev hînbûna. Wana xweş dihat bikevine nava cêrga pey çûyînên Îsa, gava Wî marsoqala (zikê) wan dadigirt bi nan û mesiya, lê gava Îsa despê dikir xeberde bona Padşatiyê Xwedê rast hebandinê û bikarbî xwe rast diyar bikî (Yûh. 6:25-29). Hînge şagirtên Wî gelek paşda vedigeriyan û tevî Wî nediçûn (Yûh. 6:66). Û wana got "Serta ew tişta, kî dikara goh bide wê" (Yûh. 6:61). Ewe ecêb, ku Îsa pey wan nediket, ku wan razike, wekî tevî Wî bimînin. Ewî rêber hazir dikirin bona Padşatiyê û wekî wana dixwast bibine derdanêd kêrhatî bona xizmetiyê, gerekê hazir bûna heq bidana. Hesabkirina xerca

Ew kesên ku ne meşiyan usa ku Îsa dixwest, demekê da ji rê derketin. Ew ji koma hilbijartî veqetiyan ji ber ezê xwe.

Cihûda, ku ser wî hate gotin çawa “şeytan” (Yûh. 6:70), heta dawiyê pey Îsa çû, lê dawiyê çevqulî ew undakir (Marq. 14:10–11, 43–44; Metta. 26:14–16, 47–50; Lûq. 22:3–6, 47–49; Yûh. 18:2–9).

Meriv nikare aza pey Îsa here bi temamiya jiyana xwe heger ji dinyayê aza nebe, yên xwe usa didin kifşê, wana ruhê xwe ra anîne cefa û zulim. (Mett. 27:3–10; Ef. 1:18–19).

Diqewime jî ew bû menî, ku Îsa usa sert xewerda tevî zana, ku hat û got "Dersdar, ezê pey te bêm, kuda jî tu herî". Îsa jî wî ra got “Rûviyara qul hene, teyradên ezmanara hêlîn hene, lê bona Kurê Meriv cîhîk tune ye ku serê xwe lê dayne” (Mett. 8:19–20; Lûq. 9:57–58). Şagirtekî din jî dixwast aza be ji cabdariya xwe ye gurê kirinê, menî girt, ku gerekê here bona bavê xweyî emir da mezin xem bikşîne, Îsa piştgiriya wede dereng xistinê nagire.

“Pey min were û bihêle mirî ku mirî yên xwe definkin; lê tu here, mizgîniya Padşatiya Xwedê danasîn ke”. (Mett. 8:21–22; Lûq. 9:59–60)

Kesekî din got ku ewê pey Îsa here, lê li gorî qeydê xwe. Ew dixwest dem xwetirê xwe mala xwe bixwaze, pey Îsa çûyîn wedekî balkêş derbaske. Lê Îsa rast bi wî ra got: “Kî ku destê xwe datîne ser kotan ê û li pişt xwe va dinihêre, ew ne hêjayî Padşatiya Xwedê ye” (Lûq. 9:62)

Îsa ne xwestin û ne jî wedê Wî hebû ser wana xerc ke, kîjan dixwastin peymanê xwe pêşniyar kin.

Hema xût ew şagirtên usa borcdarin qîmet hesab hildin. "Ji we kîjan e, ku bixwaze birceke nobedara çêke, pêşiyê rûnanê nade ber hesêb, gelo qewata wî wê bigihîjê bîne sêrî yan na?" (Lûqa 14:28).

Heger ew usa neke, axiriyê aliyê duniyaê da - wê bibe pêkenî. Eynî dikarî ev weke wî padişayî hesabkî, ku heta bikeve deşta şer bona qîmet rûnanê hesab nake. Îsa zelal ser hevda anî û got. "Awa ji we her kes, kî ku destê xwe ji temamîya hebûna xwe nekişîne, ew nikare bibe şagirtê Min”. (Lûq. 14:33; binhêr Marq. 10:21; Mett. 19:21; Lûq. 18:22).

Hinek kes wê qîmet bidin

Gava ku gelek kes li Kafernaûmê da Lê hîştin, ji ber ku Ew neda wan ew, hêviya çi bûn. Îsa ma tevî çend şagirtê Xwe.

Ew vegerîya bi donzdara got: “Hûn jî dixwazin herin?” (Yûh. 6:67)

Ev pirsa girîng bû. Heger van çend kesa jî Wî bihîştana tenê, tevî xizmetiya Wî wê çi biqawimiya?

Ṣimûn Petrûs bersiv da “Xweyî, emê herine cem kê? Gotinê jiyîna heta-hetayê cem Te ye. Û me bawer kiriyeye û em zanin Tu yî Pîrozê Xwedê" (Yûh. 6:68-69)

Bi rastî, ev gotinên Resûl gerekê dilê Mamoste qewat kirin, û ji wê demê pêva Îsa dest pê kir hê vekirî û zelal li ser cefêd û mirina Xwe axivî.

Guhdarîkirin tê hesabê hînbûn

Lê belê, ev nayê wê wateyê ku şagirtan her tiştê ku Xudan gotibû cih de fêm kirin. Bi temamiyê ne usa bû.

Ew qebûl kirina wê rastiyê ya karebûn ji aliyê wan girêdayî bû bi xizmet kirina li cihê Xwedê, ku ji hêla nexweşiyên meriva tê sînor kirin.

Qêseriya Filipêyê da, dema ku piştî wê pejirandina mezin Îsa ji şagirdên Xwera got, ku li Orşelîmê da rêberên dînî wê dîwana Wî bi mirinê bikin, Petrûs lê hilat û gotê. "Dûrî hindava

Te, Xweyî! Ew tişt tu car li te neqewime". (Metta 16:22, bibîne Marq. 8:32). Piştî wê gotinê Îsa neçar ma mesîgirê mezin ra bêje, ku şeytan ew xapandiye. "Çimkî nêt-fikira te ne ji Xwedê ye, lê ji merivayê ye". (Metta16:23, Marq. 8:33).

Lê bi vî teherî xilas nebû. Dîsa û dîsa Îsa tevî wana nikaribû aza (serbest) xeberde bona mirina Xwe û sura wê, lê wana ew yek fem nekirin heta wê rojê, ku Ew kete destê dijmin.

Bi zelalî, serîda wana tê dernexist temiyêd xaçê û fem nekirin, ku kîjane ciyê wana nava Padişatiyê da. Ji boy wan zehmet bû ku ji boy yê din xizmeta milûkî qebûl bikin. (Lûqa 22:24-30, Yûh. 13:1-20).

Ew hevra ketine dewê, ka kî Padşatiyê da wê yê mezin be. (Marq. 9:33-37, Metta 18:1-5, Lûqa 9:46-48). Aqûb û Yûhenna dixwastin ciyê berbi çev bigirin (Marq. 10:35-37, Metta 20:20), lê her dehê din, bi ruhê çevnebariyê dilê xwe da diqilqilîn (Marq. 10:41, Metta 20:24). Ewana dîwan kirina xweda bê hîm girtî hişk hatine kifşê hindava yên mayîn da, kê ku tev wan ne qayîl bû. (Lûka 9:51-54). Ew ji ber dê û bavên ku dixwastin Îsa zarokên wan pîroz bike, "hêrs" bûn (Marq. 10:13).

Eşkere bû kû pey çûyîna Mesîh kar temam ne hatibû sêrî. Lê dîsa jî, Îsa bi sebirê dibir sistiya qalbanî yên şagirtên Xweya jibartî, ji ber her sistiya wan jî, ewana dîsa bi rezedilî pey Wî diçûn.

Piştî gazîkirina ewlin demekî kurt rawestin bû, gava wagariyan ser kare xweyî mesîgirtinê (Marq. 1:16, Metta 4:18, Lûqa 5:2-5, bibîne Yûh. 1:35-42), lê vegera wan bi tu nîşandana neguhdaryê va ne şert bû. Ewana tenê fem nekiribûn meremê Wî nava rêberiya jiyana wan da, yanê jî, belkî, helay hê bona vê yekê ne hatibû gotinê.

Lê belê, gava ku Ew eyan bû cihê karê wan, û got, ku pey Wî herin bona bibine nêçîrvanêd merivan, "her tişt hîştin pey Wî çûn" (Lûqa 5:11, bibîne Metta 4:22, Marq. 1:20).

Zef dereng, lê dîsa jî gelek cîh hebû hînbûna, wana dikaribû bigota, ku xwe pêşkêşkirina Mesîh ra rast bû (Marq. 10:28, Metta 19:27, Lûqa 18:28).

Îsa amade bû gelek tiştan tehemûl bike merivên usa ra, pirsgirêkê kîjan ruhanî negihîştîne. Wî zanibû, ku wan kêmasiya ewê altkin, gava şîn bin nava keremê û zanebûnê da.

Sitandina eyantiyên wana wê şînbûna, heger ewana wê rastiyê bikaranînê berdewam kirana

Kîjan bi dest dixistin bi guhdarkirina Mesîh, ji ber vê yekê, xût ew mecala bû, bi kerema kîjanî pey çûyê Wî gelek tişt hînbûn, hindava rastiyê da.

Wî şagirtê xwera ne digot pey wê rastiye herin, kîjan rastî wan nas dikir, yanê na, kes wê pey Wî neçûya, heger nizanbûna, kîjane rastî (Yûh. 7:17).

Ji ber vê yekê, Îsa şagirtên Xwe razî nedikir ku jiyana xwe bidin hînkirinekê, lê Yekî, kîjan xût Ew bi Xwe bû ev hînkirin, heger ew berdewam bikira bimana nava Xebera Wî da, dikaribûn rastiyê naskirina (Yûh. 8:31-31).

Îzbatya hizkirinê

Forma herî bilind ya guhdarî, ku nîşanek ji hizkirinê tê fêhm kirin.

Ev ders herî zor êvarê berî mirina Wî hate dayîn.

Gava ku şagirtên Wî piştî xwarina Ṣîvê li dora Wî li oda jorê da civîyan, Îsa got:

«Heger hûn Min hiz dikin, hûnê temîyêd Min xwey kin. Ewê ku temîyêd Min qebûl dike û wan xwey dike, ew e yê ku Min hiz dike. Û ewê ku Min hiz dike, ewê ji alîyê Bavê Minda bê hizkirinê. Ezê jî wî hiz bikim û Xwe wîva eyan kim Her kesê ku Min hiz bike, wê gotina Min xwey ke, Bavê Minê jî wî hiz bike û

Emê bêne cem wî, tevî wî bimînin.

Ewê ku Min hiz nake, ew gotinêd Min xwey nake. Evê gotina ku hûn dibihên ne ya Min e, lê ya Bavê Min e, ku Ez şandime....

Heger hûn temîyêd Min xwey kin, hûnê hizkirina Minda bimînin ... Ev e temîya Min: Hevdu hiz bikin, çawa ku Min hûn hiz kirin … Hûn dostêd Min in, heger hûn wan temîyêd ku Ez didime we xwey dikin». (Yuh. 14:15,21,23,24; 15:10,12,14).

Guhdarîya ku Îsa nîşan da

Guhdarîya tam ji xwestina Xwedê, bi rastî, bû prinsîpê rêberê jiyana Mamoste.

Bi biniyata Xwe ye merivayî, Ew her dem xwestina Bavê ra razdar bû û vê yekê Xwedê dem da ku jiyana Wî temamî bi kar bîne ji boy armanca ku ji boy wê hatibû.

Gele çaran Îsa li vê derbarê da axivî: «Xwarina Min ew e, ku Ez xwestina Yê ku Ez şandime bikim û şixulêd Wî bînime sêrî» (Yûh. 4:34); «çimkî Ez ne ku li xwestina Xwe digerim, lê xwestina Yê ku Ez şandime» (Yûh. 5:30; 6:38). «Min temîyêd Bavê Xwe xwey kirin û hizkirina Wî da dimînim» (Yûh. 15:10; 17:4). Ew dikaribû temam bûya li Gêtşemanê bi bangîna Wî. «Lê bira xwestina Te be, ne ku ya Min» (Lûq. 22:42; Marq. 14:36; Mett. 26:39,42,44).

Û xaç jî ne tiştê din bû, lê bi dawî bûyîna aminiya Îsa ji boy xwestina Xwedê. Wî nîşan da ku guhdarî da peymana navîn tune ye; guhdarî — her dem da aminiya heta mirinê ye.

Serokên dînî yên bi femîna dinyayî, rastî mak kirin gava bi qerf gotin. «Xelq xilaz kir, lê Xwe nikare xilaz ke!» (Marq. 15:31; Mett. 27:42; Lûq. 23:35).

Hemikî, Ew nikaribû Xwe xilas bike.

Ew ne hatibû ji boy xilasbûna Xwe, lê ji boy xilasbûna dinyayê hatibû. «Çimkî Kurê Mêriv jî nehatîye ku jêra berdestîyê bikin, lê wekî Ew Xwexa berdestîyê bike û emirê Xwe bide ku geleka bikire» (Marq. 10:45; Mett. 20:28). Ew «wekî li yêd undabûyî bigere û xilaz ke» (Lûq. 19:10). Ew hatibû bibe qurban ji boy guhneên temam bendê Xwedê. Ew hatibû ku bimre.

Rêyekî din tune bû ku bi wê dikaribû qanûna Xwedê ya herdemî temam bika. Ev xaç, ku Ew ji berê da qebûl kiribû (Eyantî. 13:8; Karê Ş. 2:32), Her gav dinyayê da, Ew bi dilê xwe armanca Xwedê qebûl dikir.

Gava Îsa li ser guhdayiyê diaxivî, şagirtên Wî dikaribûn dilqê meriv da bibînin. Îsa got: «Min nexşek nîşanî we kir, wekî çawa Min bona we kir, hûn jî usa bikin. Ez rast bê xêlif wera dibêjim, xulam ji axayê xwe ne mestir e, ne jî yê ku hatîye şandinê ji yê ku ew şandîye mestir e. Heger hûn vê yekê zanin, hûnê xwezilî bin heger biqedînin». (Yûh. 13:15-16).

Tu kes nikaribû vê dersê tê derxe. Gava Îsa tê derxist, ku dua dirozge nava xwestina Xwedê pêk anîne, eynî şagirt jî wê usa fembikirana.

Ev bû borcdariya xulam ya tek-tenê. Eynî îzine bona Îsa jî bejin û ji şagirtên Wîyî hêja ji wan tişta kêmtir nelazime hêviyê bin (Lûqa. 17:6-10, bibîne Lûqa 8:21, Marq. 3:35; Metta 12:50).

Prinsîpa sereke

Bi dîtina artêşiyê, lê dîsa, ew rêçeke, bi kîjan Îsa dikare bi Xebera Xwe jiyana wan ava ke. Bê wê biniyata şagirtan yan jî armanca wan wê nehata avakirin. Bav garekê zarê xwe hîn ke, ku guhdariya Wî bikin, heger dixwaze, ku zarok mîna Wî bin.

Gere usa jî bîr bînin, ku Îsa hazir dikir meriva wekî Dêrê berbi altkirinê rêberîkin, û tu kes nikare tu car bibe rêber, heger hema ew pey rêber neçe.

Bi vî teherî şagirtên rêzê terbetdar kir bona axiriyê bibine serok, wan hîn kin pêwîstiya qayde-qanûnê û bona serwêrtiyê qedir û hurmetê. Hindava fermana Wî tu neguhderî neqewime hebe.

Tu kes jî ji Îsa baştir nizane ku hêzên cina yên teriyê, rind jî hazir kirî û sîleh kirî bûn, dikarin her hewldana bêqedîm û Mizgîndariyê bê aqil bikin.

Ew nikarbûn li bin hêza fêlbaziyê dinyayê da serkevin, heger bi temamî hewcê Wî nîbûna yê ku tenê stratêjiya serketinê zane. Kî xwexa altkirina artêşiyê zane. Eva dixwaze guhdarî kirina pir mezin bi xwestina Mamoste, heta xût heger xwexa bi xwestinê dilê xwe têk biçin.

Prinsîpa îroyîn ya kar kir

Îro mera lazime dîsa vê dersê binêrin. Hindava fermanêd Îsa da tu derengî bûn gere tunebe. Em nava şerdanin, kîjan pirsa mirin û jiyanê ye û her roj, gava em hêçxem dibin hindava cabdariya xwe da, ew roj ji aliyê ditina karê Mesîh da tê hesabê undabûy.

Heger em hîn bûne ya herî bingehîn rastiya şagirtayê, gerekê bizanbin jî, ku em gazî kirîne bona bibine xulamê Xudan û gura Xebera Wî da bin.

Karê me nîne gotinê Wî hîmlî kin, em zelal gerekê bînin serî temiyê Wî. Heger em neyne pêşkêş kirinê wan hemûyara, çi Ew dixwaze, ku bikin, çiqasî jî em ev têdernexin, şikê here, gelo peyra açixiya me yê hebe nava jiyan û gazîkirina Wî da.

Bona merivên hêçxem Padşatiyê da cîh tune, ji ber ku helwesteke usa ne tenê rê li ber mezinbûna keremê digire nava zanistiyê da, lê wêran dike nava deşta dinyayê da hemû karên mizgîndariyê.

Gerekê pirs kin, çima iro gelek xwe mesîhî hesab dikin îda şîn nabin, lê şedetiyê wana jî bê karin. Yan jî pirs bişopînin bi femîna berfireh, çima Dêrên wedê niha haqas aciz e karê şehdetî dayînêra.

Menî ew nîne, ku nava rêberê ruhaniya û endemada hindava temiyê Xwedê da neqayîlî heye, yan jî, herî kêm, hinekî navîn bi xwe razî nava fikirên xwe da.

Ku ye guhdarkirina xaçê? Bi rastî usa xuya bû, ku dilsoziya bi xwe înkarkirinê ra hînkirinê Îsa cihê xwe dabûn cureyekî rêzgirtinê "ku îro, çi ku tu dixwazî bike" felsefeya merem fesal. Trajediya mezin ev e, ku gelek kêm tişt tê kirin, hal bê rast kirin, xût hema aliyê wan da, kîjan fem dikin, ku çi diqewime. Bi rastî, ev demê garekê ne ku bikevî nava bêgumaniyê, lê kar bikî.

Îda zûva wedeye, ku xastekên endamên Dêrê bên şirovekirin û bên bikaranînê ser qayîl bûna temiyêd rastiya şagirtên Xwedênasiyê.

Lê dîsa jî ev karkirin hindike. Pey çûyî gerekê rêberê wan hebe, lê ev jî tê hesabê, ku heta endamên Dêrê bixwazin tişt bikin, qulixçiyên Dêrê îda gere tiştek bikin.

Heger ev pêşniyar gelek mezin tê kifşê, wekî usane emê borcdar bin usa despê kin, çawa Îsa kir, gava çend kesa jibart û nava wanda guhdariya ferz daçikand.

Wî wedey da, gava ev despêkirin, destpêdike kar bike, em dikarin bi tam şîn bin bona dinyayê zeft kin bi gavêd qayîl bûna peyra bi artêşiya Mamoste.

Beşa 4

Pêşkêşdarî

(Sitandina Ruhê Pîroz)

"Hanê Ruhê Pîroz bistînin". Yûhenna 20:22.

Wî jiyana Xwe da

Îsa dixwest, ku şagirtên Wî guhdariya Wî da bin. Ew tê derdixist, ku şagirtên Wî hê kûr eyankin kirêd Ruhê Wî. Û bi sitandina Ruhê Wî ewê naskin huba Xwedê hindava dinya yê da. Bona wê yekê jî pêdiviyên Wî dihatine qebûlkirinê bê dawdozê.

Şagirtan zelal fem kiribûn, ku wana qanûn xweyî nedikir in, lê bersiv didin Yekî, Kîjanî wan hiz dike û hazir bû boy wan Nefsa Xwe bide. Mena jiyana Wî dayîna wî tiştî bû, çi ku Bavê dabû Wî (Yûh. 15:15, 17:4, 8, 14).

Ewî wanra da edlaya Xwe, bi kerema kîjanî jî wan tengasiyê Xwe teyax kir (Yûh 16:33, bibîne Metta 11:28).

Sabûna Xwe wan ra da, bi kîjanî dihat rêberî kirin nava cefa û xemgîniyê Xwe da (Yûh. 15:11, 17:13). Ewî da wan kilîtêd Padşatiya Xwe, kîjanî zoraya cehnimê nikar bûn altkin (Metta 16: 19 bibîne Lûqa 12:32).

Bi rastî, rûmata Xwe da wan, kîjan ya Wî bû berî efrandina dinyayê, wekî yek bin, çawa ku Ew tevî Bavê yek (Yûh. 17:2224). Wî da ew hemû, çî Wî hebû, tu tişt na-na nekir, heta jiyana Xwe jî.

Hizkirin usane. Ew timê dide. Gava ew xweserî xwe ye, ew ne hiz kirine. Bi vî wetayê, Îsa bi awayekî zelal bala şagirtên Xwe kişand ser wan tişta, ku çi tê hesabê, "Çimkî Xwedê usa dinya hiz kir" (Yûh. 3:16).

Ew tê hesabê, ku Xwedê her tişt da wan, kî hizdike, heta "Kurê Xweyî Tayê Tenê". Lê bona Kur ew hizkirin emilandin, tê hesabê ji rastiya jiyana xwe înkar bî û jiyana xwe bidî boy dinya yê.

Tenê bin vê ronayêda, gava Kur eyan dibe dewsa dinya yê, mecale fem kin meniya xaçê. Bi vê têgihiştinê ra xaçê Mesîh neçar e, heta ku huba Xwedê ye bê sînor tenê dikare bi awayekî bi cûre bê sînor eşkere be.

Çawa meriv rûyê guhnê xwe da gere bimiriya, usa jî Xwedê, ji hizkirina Xwe derket, gere Kurê Xwe bişanda dewsa me bimiriya "Tu hizkirin ser wê hizkirinêra tune, ku yek emirê xwe ber dostêd xweva bide" (Yûh. 15:13).

Qîmet dayna Mizgîniyê

Ji ber vê yekê, Wî qet derfetek dest berneda, qîmet dayna kûr, ya ku pey çûyê xwe navnîş dike bi Ruhê Xwe, kîjan hindava dinyayê da bi huba Xwedê alav didan.

Ev hemû, çi Wî dikir û digot, ji hêla vê xwesteka zêde va hate ajotin. Jiyana Wî, bi zelalî, eyantiyên armanca Xwedê yî herheyî bû bona Wî cimetek xilas ke. Ew bû armanca Wî ye mezin, kîjan usa lazim bû bide eyan kirinê, ne tenê dîtinê, lê kar kirin jî. Û wan didît, ku çawa ew ber çavê wan her roj bi cûrecûre tê pêkanîn.

Lê caran nîşandanên bi êşeke çetin têne qebûlkirin, mesele dema ku nigê wan şûşt (Yûh. 13:1-30), lê wan nikarbû mena wê fem bikin. Wan dît, ku çawa Mamoste, Xwe ji gelek rehetî û kêfên dinyayê mehrûm kir û nav wan da xizmet kir. Wan dît, wekî xwestin û dilşadî wan fîzîkî, naskirin, nav û deng, Wî red kir, heme ew tişt, ji kîjanê wan wedikişiyan: feqîrî, nuxsa din, ber xwe ketin, heta mirin jî, boy xatirê wan bi dilxwezî qebûl kir.

Gava ew li pey bûn, ku çawa Ew bona nexweşa xizmetiyê dike, dilbînyê dide yê ku şînê dikir û Mizgîniyê feqîran ra terîf dikir. Didîtin, ku Mamoste tu xizmetek pir biçûk, pir bêwate nedidît û tû qurban dayînek pir mezin hesab nedikir, gava ew dikir boy şikiriya Xwedê.

Her tim nîbû, wekî ew fem kin ew hemû, hemikî, ne jî karibûn ew eşkere kin, lê wan usajî nikaribûn şaşkirana ew.

Pîroz kirina Wî

Bi xizmetê û bi hizkirinê ji boy yên din, hertim bi mecalên teze, dilsoziya nûkirî ya ji Xwedê ra bingeha pîrozkirina Îsa bû.

Ev yek dua yê Wî ya kahîntiyê da bi zelalî hate dîtin, gava Wî got: "Çawa ku Te Ez şandime dinyayê, Min jî ew şandine dinyayê. Bona wan Ez Xwe buhurtî-jibare dikim, wekî ew jî bi rastîyê buhurtî-jibare bin" (Yûh. 17:18-19).

Heydar bin, ku Xwe bona Xwedê başqe kin, kîjan tê kifşkirinê nava Xebera Pîroz kirinê da, hindava Îsa da eseyî nîbû, çimku Ew her tim bê qisûr bû.

Ne mecbûrî bû, ku bona xizmetiyê qewat bistanda, çimkî îda hemû qewata Wî hebû, kîjan dikaribû bide bikaranînê. Çawa ji kontekstê zelal dibe, pîroziya Wî diha zêde tevgirêday pêşkêş kirina berbi wê teslîm bûne, bona kîjanî Ew "şandin dinyayê" û bi wê armanca pêşkêşbûna Mizgîndariyê Ew bi berdewamî jiyana Xwe dida "boy wan".

Lebê, pîroz bûna Wî wê demê da bi kara armanca Wî nedihate kirin, lê dihate kirin bona şagirtên Wî, wekî ew "bi rastiyê pîroz bibin".

Ava gotî, bi teslîm kirina Xwe ji Xwedê ra, Îsa Xwe teslîmî wan kesan kir, lê ew tevî Wî bûn, wekî ew bi kerema jiyana Wî

bikarbin fem bikin teslîmbûna wê şandîtiyê, bona kîjanê Ew hate dinyayê.

Temamiya bernama Wî ye Mizgîndarî tevgirêday pêşkêş bûnê û paşê jî aminiyê dane, bi kîjanî şagirtên Wî bi hizkirinê diyarî dinyayê kirin.

Pîvanên Xizmetê

Ew bû ew çapnîş (pîvandin), bi kîjanî wan gere xizmetiya xwe ya bi navê Wî bidîtana. Wana gere bê heq bidana, çawa jî standibûn (Metta 10:8). Wan gere hevdu usa hiz kira, çawa Ewî wan hiz kir (Yûh. 13:34-35).

Ev gere bibe nişana şagirtên Wî (Yûh. 15:9-10). Hemû temiyêd Wî vê da bûn (Yûh. 15:12,17, bibîne Metta 22:37-40, Marq. 12:30,31, Lûqa 10:27).

Hizkirin, huba Golgotay bû çapnîş (pîvandin). Çawa sê sala ew şehde bûn, şagirt gere nefs înkarkirî pêşkêşî wan bûna, kîjanê Bav hiz kir û bona kîjana Mamoste mir (Yûh. 17:23). Bi wan hiz kirineke usa gere bihata kifşê, ku bibe ew rê, bi kîjanê dinya bizanbûya, ku Mizgîniya rast.

Bi teherekî din eleletê çawa wî tiştî da razî bûna? Hizkirine tenê rêkek ku bala meriva bikşîne ser xwe, lê ev dilda tenê dikare bibe bi hizûriya Mesîh. Ava Îsa dua kir "Ya Bavê rast! Dinya Te nas nake, lê Ez Te nas dikim û evana jî zanin wekî Te Ez şandime. Min navê Te wanva da eyankirinê û Ezê hê bidime eyankirinê, wekî ew hizkirina ku Te Ez pê hiz kirime nava wanda be û Ez jî nava wanda bim" (Yûh. 17:25-26).

Karê Ruhê Pîroz

Lê belê, tu kes xeyal neke, ku ew, çi Îsa dikir, dikare bibe kara jîrbûna meriva. Îsa bi awayekî zelal got ku jiyana Wî bi

Ruhê Pîroz va girêdayî ye. "Yê ku jiyînê dide Ruh e, beden berga tiştekî nagire" (Yûh. 6:63).

Ji ber wê yekê jî nava Masîh da wekî jiyanê despêkî, bende gere ji jor biwelide (Yûh. 3:3-9).

Tebiyeta meriva dêrisbûy gere bê welindandinê bi destûra Ruhê Xwedê, wekî ew axriyêda li gor armanca afirandina sifetê Xwedê da bin.

Usa jî Ruh, kîjan têr dike û amade dike jiyana şagirtan werguhastî bi serwaxtiyê û merîfetê dike (Yûh. 4:14, 7:38-39).

Eynî bi riya Ruh meriv bi Xeberê paqij dibe û Xwedê ra tek dibe bona xizmetiya pîroz (Yûh. 4:14, 17:17 bibîne Efesî 5:26).

Despêkêda heta dawiyê tevî Mesîh ê sax tevgirêdana şexsî ku hebe ew kirê Ruhê Pîroze. Ruhê Xwedê ye tenê, Kîjan mecalê dide bicadîne xilazbûna Mizgîniyê ya şandîtiyê. Îsa kifş kiribû vê rastiyê û eşkere elam kir bona karê Xwe, ku her çi dikir tevgirêday tev "Ruhê Xwedê".

Bi kerema Ruhê Pîroz bû, ku Ewî Mizgînî terîf dikir feqîra ra, saxlem dikir dilê şikestî, girtiyara azadî terîf dikir, kora ra dîtin dida, cin derdixist û xemgîna azad kir (Lûqa 4:18, Metta 12:28). Îsa Xwedê bû nav eyantiyê da, lê Ruh Xwedê ye nava karkirinê da.

Ew Nûner Xwedê ye, Kîjan bi benda pêk tanî bernema xilazbûna herheyî.

Awa Îsa şagirtên Xwe ra şirovekir, ku Ruhê bona wan rê wê hazir ke. Ewê wan hînke çawa biaxiwin (Metta 10:1920, Marq. 13:11, Lûqa 12:12). Ewê hilmey dinyayê bike "bona guhna û bona rastiyê û bona dîwanê". (Yûh.16:8). Ewê rastiyê

eyan ke, wekî meriv bikarbin Xudan naskin (Metta 22:43, bibîne Marq.12:36, Yûh. 16:14).

Bi zoraya Wî şagirtan ra soz hate dayîn xût pê wê karebûnê, bi kîjanê gere pêk banîna kirê Xudan (Yûh.14:12).

Bin vê ronayêda Mizgîndarî dihate şirovekirin ne ku çawa destpêşxeriya meriva, lê projeyeke xwedayî, ku hebû serê serîda û wê bihata berdewam kirinê heta bi cî banîna armanca Xwedê.

Bi tevahî ew kirinê Ruh bû. Ew Hamû, çi ku şagirt gere bikira, îzin dayîn bû, ku Ruh bibûya cabdarê temamiya jiyana wan.

Berdilîkî din

Ji aliyê ditina razîkirina wane şexsî, lebê, şagirtan ra lazim bû hê zêde bi cûre serwaxtiyê hînbûna tevî nefsa tawgirêdana tevî Ruh.

Îsa, hemikî, haydar bû bona pêwîstiya wê, ji ber vê yekê, Wî bi awayekî taybetîtir li ser vê yekê axivî, dema ku rojên Wî bedenê da ber bi dawiyê diçûn.

Heta wê demê Ew timê tevî wana bû. Ew berdilî, Mamoste, Rêberî wan bû. Bi gel Wî ra hevaltî şagirt fem kirin, ku çi ye egîtî û serxwe bûn, gel Wî ra wana tê derxistibûn, ku her tişt fersend e (mecal e) lê ne rehetiya wan ew bû, ku Îsa vegeriya Ezmana.

Wan rewşan da, Îsa gere wan ra şirovekira, ku çi wana bikira piştî çûyîna Wî. Hema ew dem bû, ku Îsa got bona Ruh "Berdilîkî mayîn". Biparêze, kîjanê kêleka wan bisekine, Yekî, kîjan tevî wan eynî cîh dabe nava Padşatiya raste nedîtî da, kîjanî da Îsa bû bi cûrê dîtî gava qalib da bû (Yûh. 24:16). Piştî xizmetiya Îsa ye sê sala, îda Ruh wê rêberiya wan bikira nava rastiyê da (Yûh.16:13).

Ewê wanara bida kifşe tiştên ku biqewimin (Yûh. 16:13). Ewê wan ew hemû tiştî hînkira, çi ku pêwîst bû bizanbin (Yûh. 14:26). Ewê alîkariyê wan bikira dua kirinê da (Yûh. 14:12-13, 16:23-24).

Bi kin gotî, ewê bi wergirtina Kur ji Mesîh were rûmet kirin û wan ji boy pey çûyêd Wî dibe rastiyek (Yûh. 16:14-15).

Dinyayê ew rastiyê nikaribû qebûl kira, çim ku Îsa nas ne dikir, lê bi Ruh Ewê berdewam bikira herheyî tevî wan be (Yûh. 14:17).

Ew tişt ku Îsá derbarê wî diaxiwî, ne teorîyek bû, ne ji boy bawerîyek bû, ne jî şertnameyek xirabkirî bû. Ew bi rastî sozdayîn cabdariya bervadayî bona undabûnê, kîjan şagirtan gere bikşanda.

Mîna Îsa "Bardilîkî din" wan ra lazim bû nava hizûriya Mamoste bûna.

Bi rastî, ew îmtiyaza ku şagirt bi têkiliyeke kûrtir bi Ruh ra distandin, mezintir bû, ya ku wan fem kir dema ku kûçên Celîliyêda tevî Îsa dimeşiyan. Li dawiyêda Îsa sînor kirî bû bedenekîda û cîkîda, lê Ruh da sînor kirî tune.

Niha Ew her tim dikare tevî wan be û hûr gilî tu car bernede û wan reçevneke (Metta 28:20, Yûh. 14:16).

Dîtina vê, alîkî va bona Îsa wê diha baş bûya Piştî qedandina karê Xwe biçûya cem Bavê û bişanda Berdilîyê mûberk û cihê Wî bigire (Yûh. 16:7).

Sura serkeftina jiyanê

Rehete tê derxin, ku Îsa ew wedey da hîvya çi bû, wekî şagirtên Wî hêviyê bin, heta ew soz bibe rastî (Lûqa 24:49, Karê Şan. 1:4,5,8, 2:33).

Îda bi çi awayên din jî dikarin, her kîjan demê be, bi kêfxweşî û edlaya nav xweda pêşengiya xwe li ber Xwedê bi cîh bikin?”

Ew bi rastî haş hevcetiya jiyana Îsa ya ceribandî hebûn, wekî jiyana wan bihata dagirtinê pê hizûriyatiya Wî.

Mizgîndarî bal wan gere bibe xwestineke pir pîroz û pêşniyar ya fikirên wan.

Tenê bi nixumandina Ruhê Pîroz bes nîbû. Ew karê merivayî mezin, bona çi ew hatibûn gazî kirinê, pêwîstî bi alîkariya hêza mariva, diyarek zoraya ezmana hevce bû.

Ev dihate hesabê, ku şagirt bi cûrê kamilî teslîm dibin, kubariya nav wanda û pêjberî rûyê xwe, gere bi karanîna ceribandina Ruh biketana jiyaneke nû û pîroz.

Rastiya ku ev kes ji gelên asayî bûn, giştî, tu tiştê pir giran tune bû.

Ew haqasî bîra me dixe, ku Ruhê Xwedê yî lapî zor, kîjanê wê gere bîne ser dawiyê armanca Xwe, bi şagirtan, bi temamiyê bin kontirola Wî da bû.

Xulese qewat nav Ruhê Mesîh da ne. Pirs ew nîne, ku kîne em, lê Kêye Ew, ku wan verguhastina tîne.

Rastîya veşartî ji bêbawera

Lê her usa jî, baş be dîsa kifş kin, ku tenê ew, kîjanê temamiya demê da pey Îsa çûn, ev rûmeta ceribandî nas kirin. Ew, kîjanê wek eleletê dûrva dişopandin, yan jî ew, kîjanê mîna fêrisiya bi sert înkar dibûn nava ronaya Wî da dimeşin, qet ne jî bihîstibûn bona kirinên Berdilî ye mûberk. Kîjan me îda kifş kiribû, Îsa durêd Xweyî baha ne davîte ber wana, yê ku hewcê wan nîbûn.

Ev yek hînkirina Wî diyar dikir nava temamiya wedê jiyana Wî da. Îsa bi dişirmîşbûnê çend şagirtê Xwe jibare xweyîkir, îlahî bona donzda tiştê lapî veşartî (Lûqa 10:22, Metta 11:27 bibîne 16:17).

Bi rastî, çevên wan û guhên wan mûberk kirî bûn. Gelek pêxember û padişa hizret bûn bidîta ew, çi wan dît û bi bihîstana ew, çi ku wan bihîst, lê nikaribûn. (Metta 13:16, Lûqa 10: 23-24, bibîne Metta 13:10-11, Marq. 4:10-11, Lûqa 8:9-10).

Siyasetiya usa xêlf xuya be, heta bîr bînin, ku Îsa nav wan çend kesa da bi cûrê dişirmîşbûnê datînî ew hemû, çi Wî hebû, wekî ew bi cûrê layîqê hazir bin bona karê Wî.

Pirsa herî girînge îroyîn

Ev hemû li dora Şexsê Mamoste pêş ketin. Bi bingehî, rêya Wî jiyana Wî bû. Û ew tişt jî gere tev şagirtan bûna. Kirnêd Wî bikin û hînkirina Wî bona bikaranînê, gere jiyana Wî nav me da hebe bi alîkariya Ruh.

Bê vê rastî kirinê her karê Mizgîniyê wê haqas eycizî û haqas bê armanc be.

Gava nav meda Ruhê Mesîh Kur mûberk dike, tenê wî wedeyda meriv tên berbi Îsa.

Hemikî, em nikarin bidin tiştek, ku ya me nîne. Nava Mesîh da qewat jiyana xwe dayîn, ew îzbatiya sitandinê ye. Ne dikarin ew veşêrin, çî me heya nava Mesîh da, ne jî dikarin hema ew xweîkin. Ruhê Xwedê her tim bê westandinê dixebite, wekî Îsa bê naskirinê.

Awa, vira ye paradoksa jiyana mezin, em gere bimirin bona xwe, wekî nava Mesîh da bijîn û nav înkar bûna xweda, em gere beşdarî xizmetê bibin û pêşkêş bûna Xudanê xwe.

Ev rêbaza Îsa ya Mizgîniyê bû, kîjan serîda dîtin çend pey çûyîn Wî, lê bi saya wan, ew ê bibûya qewata Xwedê bona dinya yê altkin.

Lê gere wî cîda nesekinin. Lazime, ku yên mayîn nav me da zelal bibînin cûrê jîtina xwe. Ji ber vê yekê, em li ser stratejiyeke din ya ku Îsa bi şagirtên Xwe ra bikar anî bizanibin.

Beşa 5 Nîşandan

«Min nexşek nîşanî we kir». Yûhenna 13:15

Ew wan ra nîşan da çawa bijîn

Îsa dixwest, ku şagirtên Wî Xwedê nas kin û tevî benda bi cûre Wî bijîn. Wî zanibû, ku têra meriva nake, ku tenê tevî Wî nava tevgirêdana ruhanî da bin. Şagirtên Wî hewce bûn bizanibin ku çawa dikarin berdewam kin, jiyana Wî ye tecrûbe (ceribandî) xweyî kin û derbas kin, çim ku ev ew bû, çi gere hertim bihata bikaranînê nav Mizgîniyê da.

Hemikî, ji aliyê zanistî va, jiyan beriya çalakiyê tê, lê ji aliyê pratîkî va, em li gor tiştên ku em dikin dijîn. Heger gere meriv mezin be, pêdivî ye bi awayekî normal bîna xwe bikşîne, bixwe, werzîş û normal xebata xwe bidomîne. Heger fûnksiyonên vî qalibî tên rave kirin, jiyan disekine ku bîna xwe bikişîne. Ji ber vê yekê, hewldanên Îsa yên ji boy ragihandina surên bandora Xwe ya Ruhanî ji şagirtên Xwe ra weke biryarek bi zanebûna stratejiya Wî ya dawîn bê dîtin. Wî zanibû, ku ya girîng çî ye.

Pratîkên dua

Ji boy mînakê, em dikarin dîna xwe bidine jiyana Îsa ya duakirinê. Lê, ne hema usa bû, Îsa gele caran dihîşt şagirtên Wî bibînin ku Ew Bav ra diaxive. Wan dît zoraya jiyana Wî, lê bi temamî ew hemû fem nedikirin, lê gere wan îda fem kirina, ku ew parek ji sura jiyana Wî ye. Kifşkin, wekî Îsa ew ders zorê wan nedikir, lê dewsê, Ewî dua berdewam dikir, heta şagirt haqas hisret bûn, wan ji Wî hêvî dikir hîn ke, ku Ew çi dike.

Gava derfet çêbû, Îsa destpêkir wan hînke, çim ku dilê wan hazir bû Wî qebûl kin. Ewî wana ra şirovekir çend prinsîpên

bingehîn yên dua û heta temam kirinê hate ronîkirin, ku çi dixwest bigota, mînakek da wan weke modela dua (Lûqa 11:14, Metta 6:9-13).

Belkî kesek bikaribe bifikire, wekî hîn kirineke wî cûrey ji qewata şagirtan der bû, ew fikir, ku bona dua kirinê, ser lêvên wan xeber bên danîn, lê Îsa pirseke haqas girîng wê xwezayî hesab nekira.

Bi rastî, rêbazên hînkirinê yên bingehîn bi vî rengî pêwîst in, wekî nav merivada hîmê hînkirina usa bê danîn. Lê çi jî bê xwestin, Îsa şêwirî, ew ders bê belavkirin.

Wê demê şunda tevî şagirtên Xwe axivî, Ewî çend caran nav-nîş kir jiyana fikra dua bi berdewamî bê qebul kirinê û karanînê, ji ber ku ew rewşekê da bûn, ku diha kûr fem bikin rastiya Ruh.

Ew para hazir kirina wan ya girîng bû, kîjan jî ew gerekê derbasî yên mayîn kin. Tiştek zelal bû, heta tê dernexistana sura dua û hîn nebin çawa bi domdarî ew bi cîh bînin, ew nikarbûn rez bidin.

Bi kar anîna Pirtûka Pîroz

Bi teherekî din, jiyana Îsa şagirtên Wî ra bi zelalî eşkere bû, girîngî û sepandina Pirtûka Pîroz bû. Ev yek eşkere bû dema ku Ew bi berdewamî nav dua yên taybet da bû û dema ku Wî yên din tanî ser wê rê. Wî gelek caran hewlek taybetî dida, ku hin beşên Pirtûka Pîroz ji şagirtên Xwe ra şîrove bike û Ew dema sohbetên Xwe bi wan ra timê ji Pirtûka Pîroz nav dixist.

Bi temamiyê, tenê çar Mizgîniya da axaftina Wî bi şagirtan ra, herî kêm şêsit û şeş referansên ji Peymana Kevin hene, lê axaftinên Wî da merivên din, ji nodî zêdetir behsê dikin.

Ev hemû ji şagirtan ra nîşan da ku ew jî hewce ne, ku Pirtûka Pîroz bizanibin û jiyana xwe da bi kar bînin, ku ew nikarin bi kêmasî çend qeydeyên şîrovekirina bingehîn ya Nivîsarên Pîroz û bikaranîna wê ji zanîna xwe bêpar bimînin.

Diha zêde parên Peymana Kevin haqas rehet bîranîna Îsa da bûn, wekî gere li bandora şagirtan bikira, ku ew jî Pirtûka Pîroz ezberî hînbûna û hukmê îqrarkirina wê bistandana. Hemû tiştî da dihate kifşê, ku Pirtûka Pîroz nivîsar û aliyê Mesîh da xeberê gotî li himberê hev du dernediket in, lê bi temamî hev du temam dikirin. Ew, çi ku Îsa hîn dikir, usa jî gerekê aliyê şagirtan da bihata fêr kirinê. Ji ber vê yekê, Pirtûka Pîroz, ku bi Peyva Wî va girêdayî bû, ji boy wan bû bingeha objektîf ya baweriya wan bi Mesîh. Lê ji wan ra eşkere bû, ku piştî Îsa bi beden çû, ew ê bi Ruh va tevgirêdana xwe bidomînin, borcdarî bimînin nav Xebera Wî da (Yûh. 15:7).

Bi hostayî ruha qezenc kin

Bi rêya vê nîşandana şexsî bi qeyde-qanûnî jiyana Îsa, bi timamiyê ji şagirtên Wî ra hate werguhestin, lê bi aliyê dîtina Wî armanca mezin û herî girîng ew bû, ku şagirtên Xwe hîn dikir, ka çawa meriva qezenc kin.

Bi rastî, ew, çi Îsa digot û dikir jî, gelekî tevgirêday tevî kirê wan mizgîndariyê, yan jî rastiya ruhanî şirove dikir, usa jî wan hîn dikir çawa tevî meriva rabin-rûnên. Ne hewce bû, ku rewşek ji boy hînbûnê çêke, tenê ji rewşên li dora Xwe diqewimin sûd (kar) werdigirt, bi merîfeta çi jî hînkirina Wî bi tevayî rast kifş dikir. Zef dereca da şagirt ew hemû werdigirtin bê zanîn, ku ew hazir dibin meriva boy Xwedê qazanc kin.

Hînkirina xwezayî

Ev mijar, ku ji xwe çend caran hatiye bîranîn, nikare gelek zêde bê navnîş kirin. Îsa hînkirina Xwe da haqas hostakî zor bû,

E. Coleman

ku îzin ne dida, wekî rêbazên Wî - dersên Wî bikin zehmet. Wî usa dikir, ku balkêşiya meydanê rastiya Wî be, ne nûnertiya wê.

Rêbazên Wî usa bûn, ku meriv difikirin wekî Ew bi temamî bê rêbaze — lê bi rastî, Ew Xwexa bû rêbazê Xwe.

Ev çetine xeyal kin karzanîna mecalên îroyîn û rewşa fenê bêkêmasî da. Dibe ku piştî demekê rewşek usa derkeve holê, ku bêyî rêbernameyek pir wênesazkirî, yan bê nexşeyên pir reng ne mecal e, ku meriv rêberiya wê bike, kîjan mera didine nîşandin, ku çi bikin.

Îda nay bawer kirin, ku em li ser dersa hêviyê bin ruha qazanc kin. Her çiqas jî ecêb bê kifşê, şagirt tu caran tiştên wan usa tunabûne, kijan îro bona kira usa girîng têne hesabê.

Ew hemû, çî bal şagirtan hebû bona lêkolînê Mamoste bû, Kîjanê wan hîn dikir ev, çi Xwexa hîvyê bû, wekî ewana mezin bûna. Mizgîndarî bi biniyat (esilê) û rêbazên xwe va ber çevêd wan bi kar dihat.

Bi Wî tamaşekirinê ew hîn dibûn, ku bona çî ye ew hemû. Wî rêberî wan dikir bi femîna wê fermanê, kîjan teybetî bû boy her cûre meriva û haş pê hebû nêzîk bûna wan bi rêbazên baş. Wan temaşe dikir, ku çawa Wî meriva tanîn bal Xwe, çawa aminiya wan qazanc dikir û bîn dida baweriya wan, çawa riya xilasbûnê ber wan vedikir û şîret dikir biryarê bikin.

Şagirtan temaşe dikir, ka çawa hemû dereca da Memostê wan kar dike bona qazanc kirina meriva û nava hemû cûra meriva da feqîr yan dewletî, saxlem yan nexweş, heval yen dijmin. Ew nehate diyar kirin li ser textê nivîsandinê dersxaneke germ da, ne jî bi tîpên gir bên nivîsandin - "Xwe-xwe bi kar bîne". Rêbazên Wî haqas rast û dest emel bûn, ku ew bi xwezayî hate sitandin.

Dersên herdemî

Himberê eleletê jî nêzîk bûna Wî haqas rast bû û merivêd

tek ra jî. Şagirt timê wêderê bûn pey Pyev û kirên Wî diçûn. Heger nezîkî ya Wî ne zelal bû bona wan, hinge wan hêvî dikir, ku Memoste şiroveke. Mesele "eleleteke giran" piştî şirovekirina mesela toximreş, (Marq. 4:10, Metta 13:1-9, Lûqa 8:4-8) şagirtan ji Wî pirsîn, ka ew mesele çi tê hesabê (Lûqa 8:9 bibîne Marq. 4:10, Metta 13:10).

Pişt ra, Îsa bi hûr-gilî mînaka ku vê meselê da hatiye bikaranînê fikira wê şirovekir. Bi rastî, bi lome kirina nivîsarê, Îsa sê car diha pir wede xerc dikir şirovekirina şagirtan ra, ne ku eleletê ra dayîna dersên bingehîn (Metta 13:10-23, Marq. 4:1025, Lûqa 8:9-18).

Dema ku şagirt dudilî dibûn, Îsa, gelek caran cabdarî hildida ser Xwe, derbazî ser safî kirina pirsgirêka.

Dîroka xortê dewletî mîna meselê ye. Piştî wan tiştan, gava Îsa pir sert xeber da tevî wî û xortê dewletî bi xemgînî dûr ket, çim ku ewî hebûna xwe diha zef hiz dikir, ne ku Padşatiya Xwedê, Îsa vegeriya ber bi şagirtên Xwe û got: "Dewletîyara zemet e ku bikevine Padşatîya Ezmana" (Metta 19:23, bibîne Marq. 10:23, Lûqa 18:24). "Şagirt ser van gotinêd Wî ecêb mayî man" (Marq. 10:24). Ev yek bû sedema sohbeteke berfirehtir, ku dema wê da Îsa ev Mizgînî ji şagirtên Xwe ra şîrove kir, nezîkîya meniya Wî ye moral hindava merivada, hemû dema da derfetê digirin ku vê prinsîpê bona baweriya xwe bi cîh bînin (Marq. 10:24-31, Metta 19:24, 20:16, Lûqa 18:25-30).

Prinsîpa Sereke

Li vir rêbazên Îsa zef bû, ne ku terîfkirineke berdewam kirî, ew ji dersa mijarê bû. Eva nava hînbûna Wî da bû sura bandora heyî bû. Ewî hêvî tu kesî nedikir wan tişta bikin, çi ku

pêşiyê nav jiyana Xweda ne dabû kifşê bi wê yekê, lê ne ku tenê îzbatkirina bi îzbatya rêbazên Xwe, lê bi rêbazên jiyana Wî û tevgirêdana tevî şandîtiya Wî.

Wî dikaribû ew bike, çim ku hertim tevî şagirtên Xwe bû.

Ders derbas kirinê Wî tu car cîyê boş-badîheva derbas nedibû. Ew hemû, çi Wî digot û dikir, derseke şexsî bû nava rastiyê da û heta ku şagirt wê derê bûn bona ev texmîn kirana, ew bi kirê Xwe her dema hîn dibûn. Îda çawa mecal bûya hînbûna riya Wî? Başe merivara bêjin, ku em çi dixwezin bêjin, lê diha başe wan ra nîşan kin, ku çawa bikin. Diha başe meriv bibînin, ne ku şirovekirinê bibihên.

Bikaranîna prinsîpa îro

Ev hemû serhevdana nîş kin, kîjan dicedînin meriva hîn kin, gere hazir bin başdar bibin, ku ew meriv pey me bên usa, çawa em pey Îsa diçin (1Korn. 11:1).

Emin mînak (Fîlîpî 3:17, 1Salonîkî 2:7-8, 2Tîmot. 1:13).

Ewê bikin wan tişta, çi ku bibihên û bibînin nava meda (Fîlîpî 4:9).

Dema diyarkirî da, bi saya kerema (merîfeta) rêberiyê, ava dibe cûrê jiyana xwe bidine wan, kîjan hertim tevî me dimeşin.

Em jiyana xweda gare bikar bînin vê rastiyê. Hindava wan da, kêra em rê hazir dikin bi armanca nîşan dayînê, ji aliyê me va berbihêriya kesa ra dûr bûn yan jî derbasbûn nikare bi xwe ber çêbe, û Ruhanî diha kur rastiya tije jiyanê da ev eşkerekirin nava xwe da gere bijbêre xebata pratîkî.

Eva ye rêbazên Memoste, tu tişt jî bi carêkê têrê nake ji boy amadekirina yên din, wekî ku ew bixwazin wî karî bicêrbînin. Ev, hemikî, me heşiyar dike. Em wek Xudanê xwe kamil nînin û meriv, ber kîjana emê jiyana xwe vekin, wê bibînin sistiya me.

Bi rastî, usa jî bibînin hazir bûna ne bona guhnê xwe bidine rûyên xwe, lê kengê em fem dikin şaşiyên xwe. Bira ew bibêhin lêborînên me yên ji boy wan tên şandin, hindava kîjan da me şaşî kir ye. Bira sistiya me, fikira şagirtiyê şaş neke, gava nava wan da şewq bide pey çûyîna Mesîh bê durûtî û zelal.

Lebê, çawa zanin, tenê serwaxtî têrê nake. Peyra tê wedê şuxilandinê. Heger ev berjewendî bi awayekî pêwîst neyê berçavgirtin, ew dema hîn bûnê dikare usa jî undake çi dest anîbû. Bi rastî, zanîna ku jiyanê da nayê bikaranîn dikare bibe astengiyek bona rastiya peyra.

Xêncî Îsa ev tu kes diha baş fem ne kiriya. Wî meriva hazir dikir bona kar kirinê û gava ew meriv zanîna wane bi cîh hebû ew îş destpê kirin,

Wî tameşe dikir, ku ew tiştek bikin bona wî karî. Sepandina vê prinsîpê haqas bi zelalî hatiye îfadekirin, ku gere weke beşek din ya artêşiya Wî ya serkeftinê, bi rêya meriva amade û hişiyar ji hêla ruhanî hatiye hesabê.

Beşa 6

Temî dayîn (Peyam)

«Ezê we bikime nêçîrvanêd Meriva». Metta 4:19

Wî wan Şand û Amadekir

Îsa her gav, dema ku xizmeta Xwedê da bû, şagirtên Xwe amadekir ji boy wê demê, kengê îşê Wî bidomînin û bi Mizgîniya xilasbûnê li dinyayê ra bigihînin.

Ew bernema dema pey çûyîna Wî hêdî-hêdî şagirtan ra femdarî dibû. Sebir, bi kîjanî Îsa ew zelal dikir şagirtên Xwe ra, hînbûnê wan yê kêrhatî, şewq dida tevî armanca Wî ye heyî da.

Dema Wî wan gazî kir ku li pey Wî bên, wî tiştek ne digot bona çûyîna dinê Mizgîniyê terifkin, lê hema despêkê da jî ew bû armanca Wî. Armanca rêbazê Wî bû pêşîkariyê şagirtan bika tevî Xwedê tewgirêdana sax û heta gotinê wan ra, ku çawa ew kar dike, wekî xût ew jî êv bikin.

Aliyê din da Îsa miqabil nîbû wekî ewana bi nezanyê şedetiya baweriya xwe bidin, û bi rastî Ew şabû, wekî şagirt dixwestin, ku yên mayîn jî despê kin nas kin ew, çi wan dîtiye. Endrawis Petrûs anî, Petrûs Natanayêl dît, Metta havalêd xwe teglîfî malê kir bona nan xwerinê, û Îsa bi şabûnê bersiva wan teglîfkiriya da.

Bi taybetî, gelek car Îsa xwest yên ku ji Wî alîkariya wergirtin, bixwazin ku vê awayekî kar dabû li yên din ra jî bêjin.

Lê her gavê da, ev weşandin ne wek fermanek eşkere hat nîşandan. Li gorî tiştên pêşîn, Îsa wan şagirt li ser tiştên hêsan jî bikar tine, mesele xurek destxistinê, bona pey çûyê Xwe stargeh peyda bikin. Ewî usa jî îzin da wan meriva binixumênin, yên ku bi peymana Wî ra eleqedar bûn (Yûh. 4:2). Xênî van hemûyan,

lebê, pir ecêbe ku meriv wê li Mizgîniyê da dibîne, ku ev şagirtên pêşiyê zef tişt nekirin sala yekê da yen jî wextê dirêj da, tenê pey diçûn, didîtin ku Îsa çi dikir. Bi kirêd Xwe, Wî dîtnokên Xwe li ber wan şikil dikir û bi rêber kirina çar mesîgira, Wî bîra wan dixist, pey çûyîna Wî, ew gere bibûna nêçîrvanê meriva (Marq. 1:17, Metta 4:19, Lûqa 5:10), lê wan haqas jî tişt nekirin bona wê.

Bi rast gotî, xût pey wî tiştî ra, gava piştî çend meha bona xizmetiyê bi awayekî fermî ser wan dest danîn (Marq. 3:14-19, Lûqa 6:13-16), wan xwe-xwe bi serê xwe tu Mizgînî ne didan. Ev têgihîştin, belkî, hukmê ser me bike diha zêde sebir kin hindava wan bawermendên nû da, kê pey me tên.

Dema Îsa dest bi rêwîtiya sereke Calîlê da kir (Marq. 6:6; Mett. 9:35), Wî dît dem hatiye ku şagirt dikaribûn têketana nav karê Wî. Niha ew gerekê ew hemû danîna nava şixul da, çi dîtibûn Memoste dikir. Usa jî "Wî her donzdeh gazî cem Xwe kirin, destpêkir ew cot-cot şandin" (Marq. 6:7 bibîne Metta 10:5, Lûqa 9:1-2). Mîna teyrê baz çêjikê xwe hînê firandinê dike gava wan ji hêlînê derdixe, usa jî Îsa şagirtên Xwe derxist dinya derva ji boy ceribandina baskên wan.

Rêvebirin (Telîmet)

Lê belê, berî şandinê, Îsa çend rêvebirin (telîmet) da wan kîjan bi şandîtiya wan ra girêday bû. Ew tiştekî ku Wî vê fersendê da ji wan ra got, pir girîng e ji boy vê lêkolînê, ji ber ku Wî zelal xaz kir bona wan ew, çi temamiya wede da bê menî hîn dikir. Wî destpêkê da piştrast kir armanca Xwe (dubare) ji boy jiyana wan. Ew gere biçûna "Padşatîya Xwedê danasîn kin û nexweşa qenc kin" (Lûqa 9:1-2, bibîne Metta 10:1, Marq 6:7).

Nava vê temî dayînêda, tu tiştekî teze tunebû, lê ew bi rastî girîng bû bona zelal kirina karê wanê din. Xulese, van talîmatên

dayîn (Peyam) 77 (rêvebirin) nû yên ku ji wan ra hatin dayîn, bi vê berçevkirina jêrîn lezbûna wan nav nîş kirin, ku “Padişatiya Ezmana nezîk bûye" (Metta 10:7). Ew bi temamiyê berfireh dikir usa jî hukmê çarçoveya çalakiyê gotî wan ne ku tenê saxlem kin, lê "miriya sax kin, kotiya paqij kin, cina derxin" (Metta 10:8).

Lebê, Îsa bi wê yekê nehate sînor kirin. Wî berdewam kir wan ra bêje, ka pêşiyê herne bal kê "Neçine nava necihûya û nekevine bajarêd Sameryayê. Lê belê herine nav pezêd mala Îsraêlê ye undabûyî" (Metta 10:5-6). Qey bêjî Îsa şagirtên Xwe ra digot herine wê derê, kî derê wan bidîta kê temiyên wan guhdar dikir herî wergir, pêkatî (kêrhatî) temaşevan. Ev bû ew oxir, bi kîjanê Îsa diçû dema xizmetiya Xwe, lê usa jî demê ra Wî bi wê nehate sînor kirin.

Heta ku pismama bi çenda xwe û bi terbetdariya dînî wek hev bûn, awa xwezayî ye, ku wan gere xût ji wan da despê kira. Gelekin pir balkêş ewe, ku piştî çend meha, gava heftê hev hatine şandinê, ew nehate wekilandin, dibe ev xeber dida bona wan tişta, ku wede bû, dem hatibû ku ji wan têkiliyên xwezayî derbas bibin û bi awayekî biryardar pêdiviyên Mesîh amade bikin.

Derbarê xwerin û stargeha wan da, ew gere ser Xwedê amin bûna, pirsa amadekirina hevcetiyê da jî. Wan ra hatibû gotinê, ku bê heq xizmetiyên xwe bikirana, bîr banîna, ku çawa wan jî bê heq ji Xwedê sitandin bû (Metta 10:8). Ji ber vê yekê Îsa temî da wan, ku tu tiştên kêrhatî tevî xwe hilnedin (Metta 10:910, Marq. 6:8-9, Lûqa 9:3). Heta ku ew amin bûn, Ewê tiştên pêwîst wan ra peyda bikira "Pale hêjayî risqê xwe ye" (Metta 10:10).

Rêbaza Wî tamaşe kin (bişopînin)

Bernema Îsa bona şagirta bi fermanên Wî diha zêde zelal bû, li gor dîtinê ji şagirtan ra hatibû gotin, ku dema xwe li ser kesên herî sozdar yên her bajarî bidin, kîjanê jî pey ra wê bikarbûna berdewam kin şixulê wan. Ew dihate hesabê ji her tiştî jortir girîngî bidin wan kesa. Bi rastî, heger wan nikaribû ya kesekî bidîta, kê bona razanê cî bida wan, awa, li gor fermanê, wan gere toza ser nigê xwe dawişanda çawa şehdetî wan ra. "Roja Axretê halê welatê Sodom û Gomora yê wê ji ya wî bajarî çêtir be" (Metta 10:14-15, bibîne Lûqa 9:5, Marq. 6:11).

Ev prinsîpa avakirina cihekî nû yê xebatê bi yekbûna tevî rêberekî derîmkan (potansiyel) ya pêşerojê ra gere neyê kêmkirin. Îsa bi Wî teherî cûrey tevî şagirtên Xwe dijît û Ew hîviyê bû, ku şagirt jî eynî usa bikin. Temamiya bernameya Wî ya Mizgîndariyê ji wê va girêdayî bû û wan deran, ew cihên ku rê nedane şagirtan, ku vê prinsîpê pratîk bikin, bi rastî wan ser xwe da tanîn dîwana terîstaniyê.

Hêvya tengasiya bin

Îsa jî wan hişyar kir: hinek kes xizmeta wan qebûl nekirin.

Belê ev ne bû sedema wan ji karê xwe rawestin. Ji ber vê, Îsa wan talîmatên girîng da, ku çawa bi vê rewşê ra têkildar bibin: "Lê hevza xwe ji meriva bikin, ewê we bibine ber dîwana û kinîştêd xweda we bidine ber qamçîya. Rûyê Minda wê we bibine ber welî ya û padişa, ku hûn ber wan û necihû ya şedetîyê bidin" (Metta 10:17-18). Ew hilbet, xwezayî bû, çim ku "Şagirt ji dersdarê xwe ne mestir e û ne jî xulam ji axayê xwe" (Metta 10:24). Qanûnzana Îsa "Bael-Zibûl" nav kirin, lê bona neferê mala Wî, ji wê zêdetir bêhurmetî tunebû (Metta 10:25).

Disa jî îzin bû bigota, ku rêya Wî miqabil derdiket pîvanên serwaxtiyê dinyayê qebûl kirî. Rûyê wê yekê da wê berçevê temama reş bin (Metta 10:22-23). Lê dîsa jî, Îsa wan ra got "netirsin" Xwedê tu car wan ne dihişt.

Belkî şehdetiyên wan dikaribû ziyan bida jiyana wan, Ruhê Pîroz wê hêz bida wan, ku li hember halên dijwar bisekinin (Metta 10: 20-21). Herçî jî, tevî wan biqawimiya, Îsa ji wan ra bi aminî got, ku kê Wî ber merivan îqrar ke, Ewê jî wan îqrar ke li cem Bavê, ku li ezmana ye (Metta 10:32).

Gere reçev nekin wê rastiyê, ku Îsa tucar îzin nedida, wekî pey çûyê Wî sist hesab ne kirana qewata dijmin, ne jî berxwedana xwezayî ya merivan li hember Mizgîniya Wî ya rizgarkir.

Şagirt li astengiyê negeriyan. Rastî, pêşniyara Wî ji wan ra: "îdî mîna mera serwaxt bin û mîna kevoka dilsax" (Metta 10:16), pêdiviya bi exlaq û taktîkê girîng bû, lê dîsa jî tevî miqat dayînê wan, rastî ew bû, ku dunya bi îhtîmaleke mezin şagirtan pêşwazî nake, gava wan bi aminî Mizgînî terîf kira. Ew hatine şandinê: "Va Ez we dişînim çawa pez nava gura" (Metta 10:16).

Mizgîniya cudakir

Gelek girînge usa jî ew, wekî Îsa bîra wan xist hîmê danî bona şêwra gazîkirina Mizgîniyê. Hindava guhnada cîh dayîn nikaribû bibûya, bona xatirê wê yekê jî, terîfkirina wan wê nerehatiyê bida wan kîjanê Xwedê qebûl nekirina. Ew nûnerên dizîva nîbûn, ku xwerazîbûnê û pey nav- qedirê xwe herin. Lê dewsê, Îsa got: "Nefikirin ku Ez hatime dinê edilayîyê bînim. Ez nehatim edilayîyê bînim, lê şûr. Çimkî Ez hatim kur ji bavê, qîzê ji dê û bûkê ji xwesîyê biqetînim û dijminêd mêriv wê ji mala wî bin.

Ewê ku bavê xwe yan diya xwe ji Min zeftir hiz dike, ne hêjayî Min e. Ewê ku kurê xwe yan qîza xwe ji Min zeftir hiz dike, ne hêjayî Min e" (Metta 10:34-38).

Heger şagirtan difikirîn heta wê demê, şixulê wan wê rehat be, lê pey wî tiştî ra, eşkere bû biniyata şixulê wan. Ewê biçûna şoreşê ra û heger meriv ji wê ra qayîl bûna, hinge wê nava mixulqeta wan da pêşda baniya guhertinên şoreşgerî.

Yek tevî Mesîh

Bi van hemû fermana, Îsa nîşan da, ku şandîtiya şagirtên Wî, prinsîp, yan rêbazên da ji şandîtiya Wî cuda nedibû. Ji wê despêkir, ku şagirtan ra da nav û dengê Xwe û desthildariyê bi kar bînin bona şixulê Wî (Marq. 6:7, Metta 10:1, Lûqa 9:1) û bi wê serhevda anî, ku wan piştrast kir, wekî çi ku ew dikin, eynî ye, ku Ew dike "Ewê ku we qebûl dike, Min qebûl dike û ewê ku Min qebûl dike, Yê ku Ez şandime qebûl dike" (Metta10:40, bibîne Yûh. 13:20).

Bifikirin bona vê eynî bûnê. Pêwîst bû şagirt bibûna nûnerên Mesîh yê rast. Belê hev girêdan haqas zelal bû, wekî heger yekî jî bi navê şagirtiyê tasek av bida zaroka, ewî heqê xwe unda nedikir (Metta 10:42).

Cot-cot

Ev bûn temiyên Îsa şagirtan ra. Heta derbazî ser kar bûya, Ewî wan cot-cot parevekir (Marq. 6:7). Bê şik, armanca vê fermanê ew bû ku şagirtên Wî rêwîtiyê da hevaltiyê û pêvajoya hevkarîyê fêm bikin. Ew tevayî karibûn alîkar bin boy hev, dema ku ew bikevin halên ne baş da, çawa carna diqewimî jî, wan dikaribû nav xweda berdilî bidîta.

Ew dîsa nîşan dide hişmendiya bê hevdîtî ya Îsa û xwestina Wî ya yekbûnê: "Û şagirt rabûn, gund-gund gerîyan û her dera Mizgînî dan, nexweş qenc kirin" (Lûqa 9:6, bibîne Marq. 6:12).

Koma biçûk ya şagirtan ev kare pêk anî — ku bi serbestî dest bi xizmetiya Mesîh kirin. Ev, hemikî, nedibû menî, ku Îsa Xwexa karê Xwe reçew bikira. Wî tu car ji tu kesî hêvî ne kiriye tiştek, kîjan Wî nexastiye bike. Ji ber vê yekê, gava şagirt çûn, Xudan Xwexa jî "ji wî cîyî çû nav bajarêd wan, ku hîn ke û danasîn ke" (Metta 11:1).

Şandîtiya heftê hevî

Piştî çend meha şûnda "heftê kesên din" cot-cot hatine şandinê bona Xudanê xwe şehdetî bidin (Lûqa 10:1). Nayê zanîn, ku ev şagirtên din bi rastî kî bûn, lê, li gorî nîşanan, donzdeh kes nav hesabê wan da bûn. Hesabê komê jî nîşan dide, ku nava vê xizmetêda ji donzdeh kesana zêdetir lazim bû. Temiyên ku ji vê koma mezin ra hatine dayîn, çi ku pêjda donzdeh heva ra hetbûn dayînê (Lûqa 10:12-16). Diha zêde, li vê teslîm kirina pergaleke nû da zêdebûnek hebû, ku bîrê dixist ewê herin "wan cî û bajara, kîderê Xwexa wê biçûyayê" (Lûqa 10:1). Yanî, ew şagirt wekî pêşketinên Xudanê xwe derketin; ew kes bûn ku berî Wî her tiştê amade dikirin, rêyê xizmetê weşandin.

Wan ev bi hûrgilî berî çend heftiya pêjda pê hesiya bûn, gava dihatin şandinê Samariya yê (Lûqa 9:52), ji ber vê yekê, ew ne tiştek bû ku ew berê pê nehesiya bûn. Ew dîsa zelal desnîşan dikir, ku ew gere bidin bikaranîn ê ew, çi hîn bûne, wekî bibin artêşê mizgîndariya Xudanê xwe.

Temî pey qiyametiyê ra

Şagirtên Îsa ji ber teslîmkirina karê Mizgîndariyê, berî hilatina Wî û derbasbûna qiyametê, ferman û prinsîpên girîng

wergirtibûn. Herî kêm çar car Îsa wan ra got ku herin dinê û bikin şixulê Wî.

Cara yekê ew şagirtan ra hate gotin, xênjî Tûma, şeva Paskalyayê evlin gava ewana tov bibûn mala jorê. Îsa piştî nîşankirina dexmêd dest û piyên Xwe, û piştî tevî wan xwarinê, şagirtan ra; (Lûqa 24: 38-40) (Lûqa 24:41-43) "Wî got Edilayî wera. Çawa ku Bavê Ez şandim, usa jî Ez we dişînim" (Yûh. 20:21). Awa Îsa dîsa wana piştrast kir bona soz û hukmê Ruhê Pîroz û bona şixul kirinê.

Kêm û zêde, dereng devê bera Tîbêriya yê piştî xwerina tevî şagirtên Xwe, sê cara Petrûs ra got, wekî berxê Wî biçêrîne (Yûh. 21:15-17).

Ev şîret bona mesîgirê mezin hate dayîn çava himberî Xudan îzbatiya hizkirina Wî. Celîlê da ser çiyakî Ewî teslîm kirinê mezin da, ne ku tenê yanizda şagirtan ra (Metta 28:16), lê temamiya Dêrê ra, ku ji nêzîkî pênsid birayan pêk dihat (1Kor. 15:6).

Ew eyankirine ke eşkere ye ji boy artêşiya wê ya ji boy qazanckirina dinê. "Hemû hukumê erd û ezmên Minra hate dayînê. Niha herin hemû mileta hîn kin û wana bi navê Bav, Kur û Ruhê Pîroz binixumînin û wan hemû temîyêd ku Min dane we mileta hîn kin, wekî ew xwey kin. Ez va îro da her tim heta axirî ya dinyayê tevî we me!" (Metta 28:18-20, bibîne Marq. 16:15-18).

Berî hilatina ezmên, Îsa cara xilaziyê tevî şagirtên Xwe dîsa axivî bona wan hemû tişta û wanra da kifşe, ku çi wê biqawime, heta tevî wan bû (Lûqa 24: 44-45). Cefên û mirina Wî, usa jî dîsa roja sisiya qiyametiya Wî hatin kirin li gor Bernama Xwedê (Lûqa 24:46). Îsa şagirtên Xwe ra got, ku "Ji Orşelîmê girtî bi navê Wî nav hemû mileta da tobeyî û gune

afûbûn bê dannasîn kirinê" (Lûqa 24:47). Û ji boy pêkanîna vê armanca îlahî (xwedîtiyê), şagirtan mîna Xudanê xwe, vê xebatê da roleke girîng lîstin.

Ewê wê bibûna hacet bona deng derxistina Mizgîniyê, lê Ruhê Pîroz ji boy şandîtiya wan desthilatdariya kesê Xwedê be. "Lê gava Ruhê Pîroz bê ser we, hûnê qewatê bistînin û ji Orşelîmê da girtî temamî ya Cihûstanê, Sameryayê û heta serê dinê jî bibine şedêd Min" (Karê Şan. 1:8, bibîne Lûqa 24:48-49).

Prinsîp zelal e

Hemikî, Îsa ne dihîşt, ku karê Mizgîndariyê girêdayî bûya tev fesal û tesîrên merivan. Ji boy şagirtên Wî, ew fermanek rûmetdar bû, ku bi hewxwestina hundir da hatiye veguhestin destpêka şagirtiyê da û kîjan jî, wê hêdî-hêdî bona femîna wan hat qebûl kirin dema pey çûyîna Wî, xilaziyê bi zelal hat şirovekirin. Dirêj pey çûyêd Îsa tu kes nikaribû ji vê encamê dûr bimîne.

Ew usa bû wê hênêda û usa ye jî niha. Şagirtên Mesîhî ewin, kîjan dişînin dinyayê ra Mizgîniyê bidin bona çi jî Xudan hatibû şandinê û bona çi jî jîyana Xwe da. Mizigîndarî jiyanê me de na pêvekî (tiştekî) zêde ye. Ew xebata dile wan hemûya, bona çi em hatine gazîkirinê. Ew pergalek dîrokî ya Dêrê ye, menî dide hemû tiştî, ku bi navê Îsa têne pêşvebirin.

Gava merkeza tameşakirina me ev armanca ye, ew hemû, çi tê kirinê, yan jî tê gotinê ji boy xilazbûna armanca rûmeta Xwedê karkirinê bi rêya perwerdariya hînbûnê, bernameyên civakî, nexweşxan, yan her cûra rast hatina Dêra, bi navê Mesîh her tiştê kirî, sedemeke wê heye ji boy bicîhkirina vê şandîtiyê.

Prinsîpa îro tê bikaranîn

Lê belê, ew têrê nake, ku wê vegerîne îdealekê. Pey çûyê

Xilazkar gere ew bi cûrê dest nihêrandinê eyankin. Mecala lape baş ku razî bî, wê bê pêk anîn, dikarin bibin dayîna teslîm kirina karê xebatê û hiviyê bin, ku ew bê şixulandin.

Teslîm kirin zorê li meriva dike şixul despêkin û kîderê wan îda kar-xebata xwe dîtbûn jiyana Mamoste yê xwe da pêk anî, meniya berxwe ketinê tune, ku ew teslîm kirin ewana yê negiyandana dawiyê.

Gava Dêr ewê dersê bi giranî dinêre û destpêdike bernama Mizgîndariyê bîne serî, andemên Dêrê zûtirekê destpêdikin bona Xwedê kar bikin. Lê belê ew rastî, gava yek destpêdike kar bike, helay kefîl nîne, ku ew ê berdewam ke wê bigihîne dawiyê.

Pey xweranedîtiyê ra, lazime pêjda bimeşin û riya rastda herin. Hemikî, ew teslîmkirin, ku Îsa dide pey çûyê Xwe destpêkê da lapî kêm, wan aza nedikir. Çûyîna dibistana Wî ye perwerdeyê. Ji boy sertîfîka yê bistînin ew helay gelek tişt gere hîn bûna û heta ew dem bihata, nêta Wî tunebû bi kontrola Xwe ye şexsî aza wan berda. Xemgîniya Wî haqas eşkere bû û çareserkirina rêbaza wê pir eşkere bû, ku ew gere bê şopandinê çawa stratejiya gaveke din bona destxistina serkeftina dawî.

Beşa 7

Goz-qulixî (Kontrol)

«Hela hê hûn fem nakin» Marqos 8:17

Wî kontrola wan dikir

Îsa şêwirî bû rastî şagirtê Xwe bê: pey xizmetiya rêvîtiyê ra bibihîsta raporê wan û tevî wan nîvî bûya, eynî cûrê xizmeta Wî ye mûberk, kîjanê Wî jî kiribû. Vê mane yê da dikare bê gotin, ku hînkirina Wî da ferman û pêdiviyan cihên xwe guhertibûn.

Gava Ew tevî wan bû, alîkariya wan dikir, ku bizanbin sedema çalakiyê, ya ku dersê berê da bû, yan jî wan amade dike ji boy ceribandinekî nû. Pirsên Wî, ronayî kirinên wî, temî dayîn û şîretên Wî - hemû ji boy vê bûn ku zelal ke ew, çi tiştên pêwîst bû, ku ew bizanbin, bona eşkerekirina karê Xwe boy dinyaê Mizgînî bê dayîn.

Ji ber vê yekê, piştî hinek wede donzdeh hev ku şand, peyra ew tov bûn "bal Îsa", wekî bêjin, "ku çi kirine" (Marq. 6:30, Lûqa 9:20).

Ji Pirtûka Pîroz da meva eyan in, ku ew hevdîtina wan berî wê şêwirî bûn. Ji ber vê yekê, tenê bûna şagirtan, bê Mamoste zelal dide kifşê wekî tevî Mamostayên xwe hînbûnê berdewam kin.

Şagirt piştî tov bûna rêwîtiya Mizgindariyê ra amade dikir, ku lazime rehetiya ruhê wan û laşê wan. Pirtûka Pîroz kifş nake, ku çiqas wede şagirt hazir bûne, belkî çend roj, dibekî heftêk be jî. Sedema wext li vir pirsgirêk nîne.

Çawa dest nivîs didine kifşê, herî girîng ew bû, ku piştî şandina wan ji boy karê Mizgîndariyê, ew li benda hev bûn, ku tecrubeyên xwe bi hev ra parve bikin. Usa jî, piştî çûyîna

heftê hevî Îsa wan paşda gazî kir, wekî navbera rêvîtiyê da li ser karê ku kiribûn rapor bidin. "Ew heftê û du şagirt bi eşq û şa vegerîyan û gotin. Xweyî, cin jî saya navê Te êlimî me dibin" (Lûqa 10:17).

Ṣandina berê ya donzdeh hevan da, tu şop li ser karê wan bi serkeftinê nehat dîtin, lê li vê rewşê menî heye, ku nîşan dide kêfa wan hat. Tu tişt nikaribû Îsa ra şabûneke diha mezin be, ne ku eva. Bi fikir xeyal kirina vê altkirinê, kefîla kîjanê şixulê wan bû, Îsa got: "Ewî wana ra got. "Min mîrêcin dît, çawa birûska ji ezmên jorda ketî" (Lûqa 10:18). "Eynî wê sehetê Îsa bi Ruhê Pîroz şa bû" pişt ra şikirî dida Xwedê bona wan hamûya, çi hatibû kirin (Lûqa 10:21-22).

Ev ew bû, bona çi Îsa şixul dikir nava wan meha da û niha jî didît, karê Wî bi cefa ber dida. Dide kifşê, ku Îsa çiqas heşiyar e nava hîn kirinê Xwe ye tecrûbe da, hema ev mecal tê bikaranînê bona miqat bûnê, wekî şagirt babax nebin bi karê xwe yî kirî.

Çawa Wî nîş kir: “Lê bi wê yekê şa nebin ku cin êlimî we dibin, lê şa bin, ku navêd we li ezmana nivîsar e" (Lûqa 10:20).

Fêmkirin û bikaranîn

Ji dersên ku têne xwendin ji tecrûbeya xwendekarîyê, diyar dibe ku artêşiya Îsâ dest bi vî rengî dike û li xizmeta Wî da cihê xwe digire. Dema ku Wî dîna xwe dida ser çend qewmandina, hevparê kîjanê şagirt bûn, Wî zelal dikir, ku çawa ew tevgirêday tevî jiyana wan dibe. Hildin wek mînak, Wî bersiv da ser çend hewldanên şagirtên Xwe, kîjan hatin gotin bona silametiya kurê xemgîn. Ev diqewimî wî wedey da, gava Îsa tevî Petrûs, Aqûb û Yûhenna li ser Çiyayê Veguherînê bû.

Dema Ew ne tav wan bû, şagirtên din hewl dan ku kurê cinaketî qenc kin, kîjanî bavê wî anîbû cem wan. Ev rewş pir

zêde bawerî dixwest, lê gava Îsa vegeriya bibîne gelo her tişt başe? Ewî dît li ber şagirtan bavekî hevketî serê xwe undakirî, kêleka zara nexweş nav aloziyê da. Hemikî, Îsa xem kişand bona kurik, lê, ev mecala da bi karanînê, Wî şagirtan ra dersên pêwîst da, wekî çawa ew li ser Xwedê guman bin bi dua yê aminiyê û rojî girtinê (Marq. 9:17-29, Metta 17:14-20, Lûqa 9:37-43). Yan dîsa bîr bînin, ku çawa anî bîra şagirtan bona têrbûna hezaran bi kar kirina wan, wekî nav nîş kira ku bona Wî tiştê zehmet tune (Marq. 6:30-44, 7:31, 8:9,13-21, Metta 14:13-21, 15:29-38, Lûqa 9:10-17, Yûh. 6:1-13).

Ew qewimî hinge, gava ew bi qeyîkê devê bera Celîlê ra derbas dibûn, hema xût pey wi tiştî ra, dema ku Mamoste hilmey wan kir, yên ku her tim hîviya nîşanên olî ne (Marq.8:10-12, Metta 15:39, 16:4).

Îsa, ser kê, bê şik, hikumekî mezin hîşt li wî aliyê golê bûyera ku qewimî, zivirî ber bi şagirtên Xwe û got: "Miqatî xwe bin, hevza xwe ji hevîrtirşê fêrisî ya bikin". Lê şagirtên ruhanî ye sist, kîjan birçî bûn, tenê nanekî wan hebû, ew fikirîn, ku ew gere nan nekirin ji wan bêbawera, ji ber wê yekê wanra balkêşî bû, ku kîderê gere destxistana xurek.

Fêm kirin ku wan bi tevahî dersa ruhanî ya îşaretên Wî ji bîr kirine, usa Wî dixwest wan ji bêbaweriya wan hişyar bike, Îsa got: "Hûn çima nav hev da xeber didin, ku nanê we tune? Hela hê hûn fem nakin? Û serê we da rûnanî, hela hê hûn nagihîjine gilîya? Çevê we hene, hûn nabînin? Guhê we hene, hûn nabihên?

Çawa nayê bîra we, çaxê Min pênc nan bona pênc hezar meriva kerkirin? We ji hûrikêd bermayî çend seleyêd tijî berev kirin? Wan lê vegerand û gotin donzdeh" (Metta 16:8, Marq. 8:17-19).

Bê şik, ev yek bi zelalî ew roj anî bîra wan, gava şagirtan elelet dan rûniştandinê ku xwarinê bixwin, û hingê dîtin ku Îsa çawa keremet dike bi zêdekirina nan. Wan usa jî bîr anîn, ku Îsa wan ra gotibû xurekê usa parevekin, wekî hemûyan ra bigihîje û bermayî jî top kin.

Bi rastî, ji boy her yek ji wan donzdeha, ew bîranîneke zindî bû, wan bîr anî, ku çawa pey têr kirina çar hezara ra heft zembîl zêde bû.

Bi şedetiya karametêd Îsa, qet tu şik jî nikare hebe dema hewcedariyê da bi nanê wan têrkirina kêrhatinên Wî. "Şagirta hingê fem kir, wekî Ewî bona hevîrtirşkê nan wanra negot, ku hevza xwe bikin, lê ji hînkirina fêrisî û sadûqiya" (Metta 16:12).

Dersên Sebrê

Piştî çalakiyên şagirtan, yek ji dersên Xudan herî girîng têkildar bû bi têgihiştina wan li ser karê kesên din, kê ne ji koma şandî ya bûn. Bi dîtinê, dema rêwîtiyên xwe da, ew rastî merivên ku bi navê Îsa cinan derdixistin hatin, lê ji ber ku ev merivan ne tavî wan bûn, şagirtan bi heşq ew şermezar kirin (Marq. 9:38, Lûqa 9:49).

Bê şik, şagirtên Îsa difikirîn ku ew tiştê rast dikin, lê gava wan ev yek gihandin e Mamoste, ew neçar ma ku dersek berfirehtir bide şagirtên Xwe li ser xetereyên kesên ku bi dilsozî bi navê Wî xizmet dikirin (Marq. 9:39-50, Metta 18:6-14).

"Pêşîyê li wî negirin, çimkî ewê ku ne miqabilî we ye, ew pişta we ye".

Paşê, bi berfirehî gotina Xwe diha zef kar anîn li ser merivên bêguneh, îlahî zaroka, fikra Xwe kar anî û berdewam kir ku bêje: "Kî ku ji van biçûka yekî, yê ku bawerîya xwe Min tîne ji rê derxe, wîra hê qenc e, ku beraşek stûyê wîva bê girêdanê

û bê avîtinê nava berê" (Marq. 9:42). "Usa jî Bavê weyî ezmana naxwaze ku ji van biçûka yek unda be" (Metta 18:14).

Rêwîtiye ke din da, şagirt dema ku li Sameryayê pêşniyariya Xudan pêk danîn, li hember xizmeta xwe, rastî hinek çetinaya hat. (Lûqa 9:51-54). Lê Îsa timê kêleka wan sekinî bû, "vegeriya û li wan hilat” û serda jî zêde kir: "Hûn nizanin xweyî çi ruhî ne. Çimkî Kurê Meriv nehat, ku ruhê meriva unda ke, lê xilaz ke" (Lûqa 9:55-56).

Pey ra, şagirtan ra da kifşê, ku çawa gerekê pirsê usa safî kin". Û çûne gundekî din" (Lûqa 9:56).

Paristina Prinsîpê

Gelek mînakên din dikarin bên bikaranîn, ku nîşan bidin ka Îsa çawa rewşên dijwar da tevger û bertekên şagirtên Xwe dişopand. Ew her tim bi wan ra bû, û her ku xizmeta Wî ya li ser rûyê erdê nêzîkî dawiya xwe dibû, ew bêtir bala Чwe dida wan. Yan serkeftinê, yan jî têkçûnê da nahêle ku bi aramî bimînin.

Bêyî wan tişta, ka wan çi kiribe, hertim tiştên din hebûn ku zêdetir bê kirin û bê hînbûn. Û Ew bi serkeftinên wan kêfxweş bû, lê armanca Wî zeftikirina dinyayê bû, ji ber vê yekê Уw hertim hewldanên wan bin çavdêriyê digirt. Li vir nîşandina baştir nimûneya karê pratîkî ye. Îsa her dem destûr dida ku şagirt cêribandin bi dest bînin yan jî dixwazin çavdêriyên xwe bikin, paşê wê, Wî ev tişt wekу aeûrek bikar tine, ya ku ji boy perwerdehiya şagirtîtiyê wan bi rê va bibe.

Ev rastî, ya ku wana dicêrbandin karê Îsa bikin, lê dikaribûn wê da têkçûnê bibînin, alîkarî dida wan bi merîfeta ceribandina sistiyê xwe nas kin û bi aramî qebûl kin çavkirinê Mamoste. Diha zêde jiyana wan her halî da, Îsa mecal bernedida û hînkirina Xwe da nîşkirin datînya ser hevcetiyên taybetî û şertên tecrûben wan ronî dikir. Girîngiya hemû vê karê çavdêriya Îsa

ev bû, ku Wî şagirtan rêza armanca ku berê wan danî bû, bi rêya rast da digirt. Wî ji qewata wan zêdetir tişt nexwest, lê ji wan herî hê baş hêvî dikir; her usa bi wan ra dixwest ku karûbarên wan baştir bibin, her çend ku ew zanîn û keremê da pêşve herin. Ser mesela, bernameya Wî ya hînkirinê, ku li ser nimûneyan, hêvîbûn û kontrola domdar tê kirin, hate hesabkirin, ku herî baş yên li şagirtan veşartî bê eşkerekirin.

Prinsîpa îro tê bikaranîn

Ne kêm sebir, lê şopandinê çavdêriya îro tên xwestin ji wana, kê dicedînin yên din hazir dikin bona Mizgîndariyê. Tu kes nikara bi mêrkîmî hesab ke, ku şixul lazime bê kirinê xût bona wê meniyê, ku me şagirtên bi rezediliya wan, nîşan kiriye çawa wê bike û pişt ra wan bişînin bona kara ser karê bistînin.

Gelek tişt dikarin şagirtan xemgîn kin û wan ji kar derxin, heta ji vê mijarê agahdar bin. Merivêd zane wan pirsava mijûl nabin, pey çûyê me dikarin rehet xemgîn bin û bidine der.

Eynî usa jî, keremê zef ceribandî, kîjan bona Ruh hewasin, gere zelal kin û kûr kin, dema ku wateya wan ronahiya şandina pêxemberî, ya Mesîh da tê şîrovekirin. Bona wê yekê jî gelekî ferze, ku ew meriv, kê ku hatine gazîkirinê nava karê û xebatên Mizigîndariyê, wan ra hebe çavdêriya taybetî û rêvebirî haqas wede, heta gihîştî bin bona ew şixul bînin serî.

Em bi xwe jî timê gere bîr bînin, ku armanc dinya zeftkirine. Em gere îzinê nedine xwe, ku ji hêla gavêva hate hilgirtin, bona artêşiya çêkirina îroyîn.

Gelek rewşan da hewldan têne kirin ji boy amadekirina kesekî. Wekî ew bikeve nav xizmetiyê da, lê ew kes bê guman dibe perwerdehiya bêtir yan jî riyê kêmasiya helana da.

Encamê da tê derxistin, ku çalakî bibe herêmî û tenê li asta şewq û hestên demekî bimîne. Tu pêşketin tune ye, potansiyala ku xizmetkar da heye pêş neçûye û demeke nêzîk da rêberê hêvîdar, bi sedema kêmbûna kontrol û rêberiyê, paşve diçe. Serkeftî li şeva berî serkeftinê unda dibe. Ya ku carekê haqas baş bû, dawiyê da dibe sedema unda bûna rêya gihîştina asta herî baş.

Bêguman, bi vê sedemê piraniya hewldanên me yên ku ji boy şanezî û serkeftinê hatine xerckirin, qirêjê da diçin.

Têkçûnên me têne xiyanet kirin, ne ku bi wê meniyê, ku nacêrbînin tiştekî bikin, lê bona wê yekê, wekî îzinê didin, ku hewldanên me yên herî biçûk bibin sedem ku em tiştekî hê zêde nekin.

Karêda, navbera salên çûyî kar xebata me ye bi dil û can zêde pêşkêş kirinên xwe em unda dikin. Kengê em dersa Mesîh hîn bibin, ku em bi rezên pêşîn yê kesê ku ji boy şahidetiyê hatine şandin têr nabin?

Şagirt gerekê mezin bibin û bigihîjin asta herî jor. Serkeftina bê kêmasî neguhartiye, cîh kar û xebata me jî dinya ye.

Em hatine gazîkirinê ne ku ji boy parastina kelê, lê em hatine gazîkirinê ji boy êrîş kirina bilndcîha. Vê ronahîyê da ye, ku meriv dikare gava dawî ya stratejiya Mizgîniya Îsa fem bike.

Beşa 8 Şopandin

“…Herin ber bidin” Yûhenna 15:16

Ew li benda şopandinê bû

Îsa ji şagirtên Xwe dixwest, ku bi mînakê Wî Dêr ava bikin û bi wê rê merivên ji dinya yê bicivînin. Bi vê yekê, xizmeta Wî jiyana şagirtên Wî da, bi kerema Wî, wê bê dubarekirin. Bi rêya wan û yên mîna wan, ew wê berdewam bike, ku fireh bibe û pêşva here, bibe hereketeke serkeftî, heta ku bi hezaran kes wê nas bikin û bi hînkirina tevî Mamoste bin, derfetên xwe bizanbin.

Bi artêşiyake usa serkeftina dinyayê wededa û bernama Wî, tenê aminiya pirsgirêka wan bû. Îsa ser şagirtên Xwe hîmê avahiya Dêrê danî, kîjan jî ser serkeftina qewata mirinê û doje bû. Ew ji toximê xerdelê dest pê kir, ku pir biçûk bû, lê gav bi gave, wê mezin û qewat bûya, "Ew ji hemû toxima hûrtir e, lê gava digihîje, ji hemû pincara mestir dibe û dibe baxeke mezin" (Metta 13:32, Marq. 4:32, Lûqa 13:18-19). Îsa ne li hevîya ku hemû meriv werin rizgarkirin, lê Wî ra eyan bû Mizgîniya xilasbûnê, bi navê Wî û bi awayekî razîkir, ji boy her kesî bê ragihandin. Bi vê şehdetiyê, Dêra Wî ya şerwan rojekê wê bi bûya Dêra hemdinyayê, ku bi serkeftinên li her derê têne destxistin tije û bi Dêrên serkeftî.

Dinya bi zeftkirinê wê rehet nîbûya. Wê lecê da gelekê bêne zêrandin û kuştin.

Girîng bû, ku çiqas cêrbandineke mezin ra cimeta Wî wê derbas bûya û tiştek nikarîbû Dêrê bi awayekî mayîn da têk bibe, Çend cara jî bida der wê lecê da, yeke, serkeftina dawî zelal bû.

Dawiyê da, Dêra Wî wê serkeve. Tu tiştek nikarîbû Dêr bi awayekî mayîn altkira, ew lazim bû "yan gelekî zor bî ku zirarê bidî wî, yan jî li ber xwe bide" (Metta 16:18).

Serketin bi şedetiyê

Ev bawerîya taybet û bi hêz a li pêşerojê, li ser zanîna Wî ya, yên ku niha da ji Wî ra xizmet dikirin, hatibû avakirin. Ew dît ku şagirtên Wî herî kêm bingehên rûmeta Wî nas kiribûn. Petrûs, ku li nav wan bi navê hemûyan axivî, vê yekê gotina xwe ya ji bo Îsa ra kurt kir û got: "Tu Mesîh yî, Kurê Xwedê yê zêndî" (Metta 16:16, Marq. 8:29 Lûqa 9:20).

Li vir rastiyek hîmgirtî hebû, û li ser vê hîmê bû, ku Îsa pêşdîtin kir, ku wê serkeftina Wî çawa be, gava bersiv da: "Tu Petrûs î, awa gotî qeyak î û li ser vî qeyayî Ezê civîna Xwe çêkim" (Metta 16:18).

Hêza van gotinan nîşan dide ka têkoşîn û destpêşxistina merivan çiqas girîng in ji boy serkeftinê. Em niha vê gotinê bi têkiliyê Dêrê ra nabînin, lê bal didin ser merivê ku bi xwe bawerîya xwe Îsa ra eşkere kir.

Petrûs ne bi xwe gihîştibû vê zanînê, ku Mamoste yê wî Kurê Xwedê bû; Îsa ev yek wî ra eşkere kir (Metta 16:17).

Her çend usa be jî, tecrûbeya vê eyantiyê li jiyana wî da bi «goşt û xûn» ra girêdayî bû. Û bi ragihandina rast ya vê rastiyê ji boy kesên din, Dêrê Mesîh hatibû destnîşan kirin ku wê serkeve.

Çawa dikaribû têk here? Baweriya şandiyan ser Mesîh yê sax, usa qedîm bû jiyana wan da, wek kevir û qeyak. Petrûs çawa qeya Xudan Îsa nas kir, "ew kevirê enîşkê ", ser kê temam xwedênas çawa "kevirê sax" bona avakirina Dêra Wî (1Pet. 2:48, bibîne Efasî 2:20-22).

Xulese, divê em bi zelalî girêdana raste-rast navbera şehdetiya Mesîh û serkeftina dawîn li ser dinyayê da bibînin. Yek bêyî ya din çênabe (nay serî). Wan du rastiyên dînamîk da, bi saya zoraya Ruhê Pîroz, jêhatîbûna herî bilind stratêjiya mizgînî ya Îsa ye.

Paristina Prinsîpê

Ev hemû tişt ji şagirtên Wî dest pê bû. Ew bûn pêşmergên pêşveçûna Îsa. "Bi axaftina wan ra", Ew li hevîyê bû ku yên din jî Wî bawer bikin (Yûh. 17:19), û ev jî rêza xwe da wê bigihiyandana yên din, heta dinya pê behesiya, ku kîye Ew û hatiye çi bike (Yûh. 17:21-22).

Hemû stratêjîya mizgîniyê ya Wî, ku armanca bingehîn pêkanîna kar ew bû - hatina Wî li dinyayê, ku li ser xaçê bimire û qiyametiyê bistîne, girêdayî vê yekêva bû, ku şagirtên Wî amin bimînin. Ferz nîbû, ku kom çiqasî biçûk bû ew kar despêkira, çim ku bi endamên nû va wê bihata sêrî, dema ku ew bi xwe nimûne bin û şagirtên xwe hînkin ku wan bişopînin.

Bi wî teherî gere Dêr serkefta bi wan merivên jiyana xwe pêşkêşkirî, kîjanê haqas Xilazkar baş nas dikirin, ku Ruh û rêbazên Wî pêyî ser wan dikir, wekî bona Mamoste yên din ra jî bê gotin. Çiqas jî ew zelal bihata kifşê, ew rê bû, bi kîjanê Mizgînî gere altkira. Bernama Wê ye başqe tunebû.

Cêribandina bi Demê

Ev ceribandinekî girîng û ciddî bû. Gelo pey çûyîna Wî ra sagirtên Wî wê kar xebata Wî banîna serî?

Lê bona kar diha girîng bû, ku gelo wan dikaribûn ew kar bikira bêy kontrola Wî ya fîzîkî, çawa tevî Wî dikirin. Dikare usa bê kifşê, ku ji wan gelek tişt dihate xwestinê, lê rastî ew bû, ku heta şagirt pêk nehatin nav xwedênasiyêda mezin nebûn. Îsa bi

dîtina aliyê mervatiyê da, tu car nikaribû amin bûya, ku jiyana wanda beşdariya Wî danîbû, wê karê bîne bona Padşatiyê.

Heger şagirtan nikaribûn Ruhê Wî û rêbazên Wî derbasî wan kin, kê gere ew kar berdewam bikira, wê hingê xizmeta Wî nav wan salan da tevî wan wê zûtirekê unda bûya. Ecêb bû, ku Îsa bi awayekî qewimî nav şagirtên Xwe da diyar dike pêwîstiya nimûne kirina jiyana Xwe û neçarbûnê wê.

Zelalkirina mînaka baş, mesela movê tiriyan e (Yûh. 15:117). Vê mînakê da — yek ji herî hêsan û herî kûr, ku Mamoste got — Mesîh eşkere kir ku armanca hem tiriya (ango xwe), û hem jî çiqila (yên ku bi Wî bawer dikin), ew e ku ber bînin. Ew çiqil, kîjanê ber ne didan, pale (baxvançî) dibirî, çim ku ewana kêr hatî nîbûn. Lê ew çiqilê, kîjan bi rastî ber didan, baxvançî bi birînê paqij dikir, ku hê bereket bin (Yûh. 15:2).

Zelal bû, ku parastina jiyana movê tiriyan, çiqilên bê ber ji qawatê nehata qutkirin. Her çiqilek, ku ser movê tiriyan bû, bona jîtinê gera ber bide, çim ku biniyata Wî usa bû.

Paşê Îsa berê Xwe da şagirtên Xwe, çim ku ew hevparê jiyana Wî bûn, ji ber vê yekê ewê bona Wî ber banîna (Yûh. 15:5-8), hê zêde berên wan vê hîmlî bûna (Yûh. 15:16).

Mesîhiyê bê ber - bê kêre. Bax bi berêd xwe va tê naskirin.

Ev prinsîpa zef caran dihata nîş kirin nav temamiya riya Wî. Ew weke xelata eşkere ya - qurban dayîna Wî ji boy dinya yê hat dîtin. (Yûh. 12:24, bibîne 17:19).

Bi wê yekê karê wan meriva başqe dibûn, kê xwestina Bavê Wî yî ezmana tanîn serî (Metta 7:16-23, Lûqa 6:43-45).

Ev dihate hesabê çawa heq, dema nan dirûnê dewsa îşê wan (Yûh. 4:36-38). Ev e ku tê gotin gav dibêjin "xemên dinya yê, hebûka derev û her xastinên din" dikevine dilê wan û

dixeniqînin toximê Xwedê nava wanda reşandî (Marq. 4:18-20, Metta 13:22-23, Lûqa 8:14-15).

Ev ew tişt bû ku li jiyana Saduqî û Ferîsîyan da tune bû — ew yên ku li çavên Wî da pir têkçûyî bûn (Metta 3:7-8, 12:33-34, Lûqa 13:6-9).

Bi gelek cûran, Îsa hemû merivan gazî dikir ku berê jiyana xwe qîmetkin.

Bi wî teherî, Ewê eşkere bike kîne ew. Bi rastî, her ku fêkbûn li çarçoveya fireh ya dubarekirina jiyana Mesîh li merivê ra tê gotin — pêşî li xwe ra, paşê li yên din ra — Mamoste her tim li vê prinsîpê nîşan dide û wê eşkere dike.

Temiya mezin

Temiya here mezin, ya ku Mesîh Dêrê ra da, bi wê temiyê serhavdihat: "Hemû mileta bikine şagirt" (Metta 28:19). Ew Xeber navnîş dike, ku şagirt gere biçûna dinya yê û meriva qazanc kin, kê wê bibe weke şagirtê Îsa.

Ew şandîtî diha zêde tê xaz kirinê, gava ew cimile bi Yûnanî tê gotin, «herin, binixumînin, hîn kin û bikine şagirt".

Ev tê hesabê, ku temiya mezin, tenê her çar qulbên dinya yê Mizgînî terifkirin nîne (Marq. 16:15), usa jî nixumandina bawermendên nû bi navê sisêtiya Xwedê nîne, û tenê hîn kirina temiyê Îsa nîne, lê wan "bikin şagirt" mîna wan meriva hazir kin, kê bixwazin temiya mezin xwey kin, usa jî yêd din hîn kin pey rêça Îsa herin.

Pêwîstiya pala

Îsa girîngiyeke taybet da rêberîyê. Bi xizmetiya Xwe jî Îsa îda da kifşe, ku eleleta xalifî hazir bû bona nandirûnê, lê bê rêbariya şivanê Ruhanî çawa dikaribû wan qazanc kin". “Hingê Ewî şagirtên Xwe ra got: "Nandirûn gelek e, lê pale hindik in.

Awa hîvî ji Xweyê dirûnê bikin, wekî pala nandirûna Xwe ra bişîne" (Metta 9:37-38, bibîne Lûqa 10:2).

Wan axaftina da dengê bê guman heye, ku ji pêdiviya mezin ya dinya yê derket holê, kê wê xem bikşandana bona ruhê meriva. Hewce nîne bona dinya yê dua kin ji wê çi kar? Xwedê îda wan hiz dike û Kurê Xwe şand bona wan xilaske. Na, tu karê wê neyne dua kirina bona dinê.

Dinê îdî unda bûye û nav guhnada jî kor bûye. Bona dinya yê guman tenê pale ne, kê ku gerekê pê Mizgîniya aza kirinê biçûna bal wan û bi wan qazanc kirinê teslîmî Xudan bikirana, ne ku wan bihêlin tenê, lê bi aminî, sebirê, canegorî tavî wan kar bikin, heta ew bibin Xwedênasê tam, ber bînin bi hizkirina Xilazkar.

Bikaranîna prinsîpa jiyana me da

Bi rastî, li vê pirsê da em hemû gere cîmet bidin wê kedê, ku jiyana me û şadetiyê me tê dayîn ji boy gihîştina armanca herî bilind ya Wî, kê Xilazkarê dinê ye. Gelo ew kesê, kê ku pey me hatine wekî bên ber bi Mesîh, niha ew rêberî yên mayîn dikin ber bi Wî û wan hîn dikin wek me şagirtan hazir kin?

Bîr bînin ku tenê xilas kirina kesekî unda bûyî têrê nake, ne jî bese zaroka nû bûyî perwerde kin bi baweriya Mesîh, her çiqas ew xwexa jî pêwîste, wekî ew rezê evlin berdewam be. Bi rastî bes nîne tenê harin ruha qazanc kin, çiqas jî ew kar hejayê paydariyê be.

Ew, çi girîng tê hesabê bona karê meyî domandinê, ev aminî ye, bi kerema kîjanî vegerandiyên nû diçine nav dinyayê û ji nav bawermendên xwe yî nû - rêbera hazir dikin, ne ku diha zêde zef pey çûya.

Hemikî, em dixwazin nifşê (zureta) xwe ji boy Mesîh qazenc bikin û ev niha bikin, lebê ev bes nîne. Karê me tu car xilas nabe, heta amade nekiriye berdewamiya jiyana wan meriva, kê ku bi kerema Mizgîniyê xilas bûne. Ceribandina her xebateke Mizgîndariyê da ne ew e, ku tenê ber çev bikin yan jî raporek ji boy konferansekê da dibînin, lê karkirinê daye, bi kîjanê şixul tê berdewamkirin nifşê (zureta) peyra.

Hema usa jî, pîvanê ku Dêr divê bi wî serkeftina xwe bipîve, ne ev e ku çend navên nû li lîsteya endaman hatine zêdekirin yan jî çend budce mezin bûye, lê herî zêde ew e ku çend mesîhî bi awayekî qîmet nefsa distînin û wan hîn dikin ku yên din jî nefsa qazanc kin.

Bi rastî, ew asta dawî ya belavbûna şehedetiya me ye ku girîng e, û ji ber vê yekê qîmetê rastiyê tenê bi herdemiyê dikarin bên pîvandin.

Gelo wede nîne, wekî em hemû jî dîsa binêrin jiyana xwe û xizmetiya bi wî teherî? Wek Dawson Trotman got: "Merivêd mala me ku ne? Çi dikin bona Xwedê?” Bifikirin demekê, ku çi tê hesabê bona axiriya Dêrê, heger tenê şagirtekî me yî rast hebûya wekî karê me nîşan bida.

Ew carekê ra bandora me dubare nedibû? Û bifikirin, heger me kesekî din mezin kirina wekî xwe, usa jî serkeftî çawa yên ewilin.

Ka ev yek jiyana me çarcar nake? Tenê bi vê rêbaza pirbûnê ra, xizmet bi Mizgîniyê ra wê bigihîje hezaran merivan. Lê ew tenê hingê wê bê serî, heger ew kes, kê bû şagirt, pê rastiyê pey gavên Mamoste here.

Ji aliyê Dêrê da hatîye îzbatkirin

Em dikarin razîbin, ku ew hate pêk anîn jiyana şagirtên ewlinda. Wan Mizgînî bi gelek merivan ra parve kir, lê ya herî girîng, wan hemû vê demê hevpeyvîna bawermendan ava kir.

Gava ku Xwedê her roj hesabên xilaz bûya li Dêrê zêde dikir, şandiya mîna Mamoste yê xwe meriva amade dikirin, yên ku dikaribûn dinê da xizmetê dubare kin.

Karên Şandiyan, bi rastî, xût şînbûn, pêşveçûyîna jiyana Dêrê da eşkerekirina prinsîpa Mizgîndariyê bû, hatibûn dîtin, bi rastî hatin sepandin û pêkanîn.

Dikarin bêjin, ku Dêra serdemê îzbat kir, wekî dinya yê altkin bernameya hazir kirî xebitîn. Awqas mezin bû hukmê şehdetiya wan, ku berî dawiya sedsalê, civaka pûtperest a wê demê metal man, lê gelek merkeza da Dêr şîn dibûn û dihatin avakirinê.

Heger ew bandor bihata berdewam kirinê nava Mizgîndariya terîfkirina Dêrê da, bi vê yekê destpêka wê tê nîşandin, paşê, nav çend sedsalan da, merivên dinya yê wê nas kin dest hevdana Mamoste.

Rêyên kurt serkeftin ne anîn

Lê dem guhertin, û hêdî hêdî rêya hêsa ya mizgîndariyê, ku ji aliyê Îsa va hate dayîn, bin prinsîpeke din hate anîn. Hemikî, fesala hinek prinsîpa timê lazime bin rewşên guhastîda, lê bi cûrekî ew prinsîpên mizgîndariyê bin bandora nû nayêne fem kirinê. Usa tê kifşê, ku destpêkên bi qîmet yên pêşveçûna û kopîkirina serokatiyê, bin artêşeke hêsan da berhev kirina komên eleletê da ne.

Armanca dûr, ku nav meriva da nasnameyê bi dest bîne, bi gihîştî li ser armanca dûr-dem ya gihîştina dinyayê serdest bû û rêbazên mizgîniyê yên ku ji hêla Dêrê va bi tevahî û ji hêla endamên Wê wek şexs têne bikar anîn, perspektîfa dûr dîtina kevnar nîşan dane.

Dem-demê ra, çewa dema heşiyar bûneke mezine ruhanî, rêbazên prinsîpên Îsa pêşketinek jiyaye, lê belê, li gorî vê nihêrandina dîroka Dêrê, dewranên usa kurt bûne û qet xeyala piraniya mezin ya Dêran negirtiye. Bernamê Îsa qet nehatin înkar kirin, ew bi tenê hatin texsîr kirin.

Ew bîranînek ji tiştekî qedire, ku hêjayî rêzgirtinê ye, lê dema niha da wek qanûnek cidî digirin.

Pirsgirêka îro

Pirsgirêkên ku bi rêbazan ra têkildar in, îro pirsgirêka bingehîna me ye. Rêbazên baş hatine amadekirin, bernameyên bi rêz, rêxistinên ku armancên baş dişopînin, konferans û civînên mezin, û hemû têkildarî û çalakiyên ku ji hînbûna meriva ra têne derxistin û şopandin. Bi awayekî ne şexsî hewl didin ku ew kar bikin, ku tenê bi hêza Ruhê Pîroz, ji hêla merivên ku Wî da têkçûynêra, dikare bê kirin. Ne lazime sist hesab kin ew cangorî ya sofî, çim ku bêy wê Dêr nikare kar bike usa, çawa niha kar dike.

Heta ev û hemû têkiliyên bêpêkanî yên ku li dersê da hene, li nav siyaseta bernameyan û bingehên eslî da têne girtin, Dêr nikare bixebite usa, çawa ku lazime.

Kengê em fem bikin, wekî Mizgîndarî nayê kirin bi riya tiştekî, lê tê kirin ji alîyê kesekî da. Ew elem kirina huba Xwedê ye, lê Xwedê Nefs e. Biniyata Wî çawa Nefs, ji hêla kesekî va tê nîşandin, kê ku cara evlin bi temamiyê nav Îsa da eyan bû û

niha jî hêla Rûhê xwe va tê kifşê, jiyana wan merivada, kê jiyana xwe boy Wî dan.

Civînên gîştî dikarin alîkarî bikin, ku ew pêvajoyê bê rêkxistin û rêberî kirin, û ji boy vê armancê hewcedariya wan jî heye, lê kar bi xwe destê merivan tê bicîhkirin, ku digihînin yên din jî boy Mesîh.

Awa çima em gere qayîl bin tevî E. M. Bounds, ku "Merivin - rêbazên Xwedê". Heger dagirtî nîbin bi Ruhê Wî û merivên xwe pêşkêş kirî bernama Wî ra, tu rêbazên meyê wê kar nade.

Ev ne mêtodên herî başin, lê merivên herî baş — merivên ku Xilazkarê xwe ne tenê bi bihîstinê nas dikin,

— merivên ku bi çavên Wî dibînin û êşa Wî ji boy dinê dihîştin,

— merivên ku amade ne bibin ne tu tişt bin, da ku Ew hemû tişt bibe,

— merivên ku tenê tiştek dixwazin: ku Mesîh jiyana Xwe li wan da û bi wan ra dubare ke, li gorî kêfa Xwe.

Xilaziyê da, ev e rêya ku Mamoste ji boy armanca Xwe destnîşan kiriye — rêyek ku gere em wî fêm bikin; û heger em artêşiya Wî pêk bînin, wê hingê deriyên dojehê nikarin karê

Mizgîndariyê ya dinyaê alit kin.

Dawiya Pirtûkê

Mamoste û plana jiyana te. «Ezim Alfa û Omêga». Eyantî 1:8.

Plana jiyanê heye

Plana jiyana te çi ye? Her kes gere li gorî planekê bijî. Plan prinsîpeke, ku jiyanê rêz dike û armanca jiyanê bi rê va dibe. Em dikarin li her kirê xwe da vê planê bi temamî nenasin û belkî jî, bi tevahî nizanin, ku plana me heye, lê wekî usa be jî, kirên

103 me her dem prinsîpeke navendî nîşan dide. Gava em bi dilsozî bixwazin armanca xwe bibînin û fêm bikin ka em wê çawa digihîjin, dibe ku encamên me pir razî nebin. Lê nirxandina rast û bi rastî, gere me bibe alîkar, ku em bi şertên girantir li bang û mecalên xwe binêrînin, bi taybetî jî ger em bawerin, ku rêya Îsa pîvanê ye ku bi wê gere her kirara bê ceribandin. Dibe ku hinek ji planên me yên ku em bi baldarî çêkirine, pêdivî be, ku bên lê nihêrandin ji nû va, yan jî belkî bi tevahî înkar be.

Her usa, pêvajoya ku em nêrînên cimetê li ser xizmetê bi nêrînên Îsa ra biguherînin, dibe ku pir giran û êşdar be. Hemû cîhê derîmkan, hemû hevhatinê femînê me gere bên nirxandin.

Lê ger van prinsîpên ku li vir hatine nîşandan, bingehên xwe yên rastî hene, hingê gere ew weke rêbernameya kira bên fem kirin. Jiyana meda meniya wanê rast wê hebe tenê wan weda da, gava ew dema meda têne bikaranînê. Ew gere layîqî rastiyê bin, wekî wan qebûl kin çawa mecala rastiyê.

Rêbaz cûre-cûre bin

Ji ber vê yekê, her yek ji me hewl bide, ku şehrezaiya stratêjiya Îsa bi awayekî nav rêbaza Xwe ya Mizgîniyê bijartî da bi cîh bike. Ne her kes dikare rîtûelekê, rêxistinê yan rêzekirina kirên taybet bi temamî bi dest bîne, û em jî naxwazin, ku hemû kes bi pîvanêkê bipîvin.

Piranî xût nava efirandina topa dinya yê da ye, û her rêbazek, ku Xwedê bi kêfxweşî bikar tîne -rêbazeke baş e, lê ev nayê wê wateyê, ku ew dikare sepandina me da hê baştir be. Xudan rêçek dide me, ku em bişopînin, lê Ew ji me hêvî dike, ku em li gorî şert û mercan û kevneşopiyan li ser hûr guliyan bixebitin. Ew pêdiviya karkirina ser hemû mecalên me dike.

Lazime, ku meriv rêbazên nû û jîr biceribîne dema ku rewş diguhere û ne her tiştê ku em bicerbînin wê kar bide. Ew

kesê ku nexwaze biryardariya xwe ya dîtina rêyî ji boy pêkanîna tiştekî da têk here, tu carî dest bi şixul nake, ne jî ewê ku ji ceribandina dîsa û dîsa ditirse, pêşketineke mezin dest dixe.

Ya ferz - merivin

Bi her awayekî taybet ku rêbaziya me bigire, jiyana Îsa me hîn dike, ku serokatî ji boy dîtina me û perwerdahiya wan tê dayîn bona armanca gihîştina yên din ra. Hezaran meriv nikarin Mizgîniyê nas kin, heta wan ra tunebe şehdetiya sax. Têrê nake, ku tenê şirovekirinê bidin wan.

Mervên dinyayê yên ku unda bûne gere bi çevêd xwe bibînin ka çi bawer bikin — pêdivî ye kesek hebe, ku bikarbe bêje:

“Pey min were, ez rê zanim”

Hemû planên me gere li ser vê bingehê bên avakirin. Bê tevgirêdana wê jî, ku çiqas ji ruhanî be şertê me derecê mayîn da, her kirê me yî bi cîh hîmlî wê tevgirêday tevî wê be, ku digîje serkeftinê êw şandîtiyê, ya ku ji aliyê me da tê bikaranînê.

Lê gere em fêm bikin, merivên ku Mesîh hewcê wane, bi tesadufê (nişkêva) nayên derketin.

Ev pêdivî dike ku bi awayekî kûr û bi temamî bê bername kirin û hewldanên bi vê armancê ra bê navendkirin. Heger emê meriva hazir kin, gere kar bikin bona wan. Em gere wan bigerin. Em gere wan qazanc kin. Berî her tiştî em gere bona wan dua bikin. Hinek kes îda Dêrê da qulixê bilind cîh digirin. Yên din jî helay hê hejmara wan merivan da tên hesibandin, kê hêviya standina teglîf kirinê ne, bona rast hatina tevî Mesih. Lê usa jî hebin, gere xwe bigihînin wan û hîn kin, wekî ew bona Xudanê me şehdê kêr hatî bin.

Destpêke tevî çend kesa

Destpêkê em gere hêviya gelekan nîbin û ne jî gere usa bixwazin. Bi hejmareke biçûk timê şixulê baş tê kirin. Diha base, salek yan jî çend sal wede bidin çend Kesan, yan jî çend meriva, wekî ew hîn bin, ku çi tê hesabê “qazanc kin boy Îsa”, ne ku temamiya jiyana xwe tevî koma Dêrê derbas kin, ji boy berdewamkirina bernamê.

Ne girîng e ku destpêka me çiqas biçûk û çetin be; ya ferz ev e, wekî ew kesên, ku em beşa herî mezin ya jiyana xwe ji boy wan pêşkêş dikin, li dawiyê da hêviyên me bi cîh bînin. Ew nay hesabê, ku em tenêne gazî kirî nava wê xizmetê. Yên mayîn, bav, jin (kulfet), mêr-jin, zarok, xizmetkarê Dêrê, mamoste, heval, gelekî mayîn ew xwexa jî ser jiyana wan hukum dihêlin û şehdetiyên wan heger kêm be jî û heger zêde be jî, kara wan jî heye.

Lê ji boy demekê gere em bandora herî diyarkirî li ser gihîştina wan ya Xwedênasiyê bikin. Hemikî, bi fikira kûr - Îsa ye rêber, lê ne ku em. Werin hê zelal kin. Cihê dîktatoriyê û rêberekî bi nav û dengê mezin li nav şagirtiyê da tune ye. Ji ber wê yekê dîna xwe bidine Îsa. Ew bi Ruh u peyvê ferman dide.

Guhdarîkirina Wî nîşan dide, ku şagirt û yên şagirta hazir dikin, bi rûniştina li bal Wî hîn dibin.

Bi hev ra gelek wext derbas kin

Tenê rêk heye bona piştgiriya wî karî bike - bi hev ra wext derbas kirine. Heger pey çûyê me pê me bibînin, ku wê bibine çi, wekî usa ne, em gere tevî wan bin.

Ev bingehê bernameyê ye (bila şuxulê me yî her roj bibînin, dîtnoka me tê derxin û bizanbin, ku çawa ev hevparê jiyana meye her rojê ye).

Bi vî awayî, Mizgînî ji boy wan dibe karê praktîkî ya rasterast, ku bandorên wê her tiştî da hene. Ev wek şêwazê jiyanê tê dîtin û ne wek dogmaya teolojîk. Diha zêde, bi hebûna xwe li gel me, ew bê guman bi awayekî şexsî beşdarî kar dibin.

Wede bidin wan

Pêkanîna bernama usa, wede dixwaze. Her tiştê ku bi qîmet e, wede dixwaze. Lê çêkirina bernameke pêşîn em dikarin bi hev ra gelek şixul bikin. Mesele, ji boy serdanê (serda çûyînê), beşdarbûna konferansan, wedê betal bûnê - tevayî derbaskin û usa jî tevî hev Pirtûka Pîroz, xwendina pirtûkên ruhanî û dua kirin.

Bi vî teherî, ji boy ku em bi hevra bin, pêwîste wede pir zêde nîbe. Usa jî, qence em hişyar bin, piraniya wede şagirtên me dikarin tevî me bin, gava em bona kesên mayîn xizmetê bikin û alîkariya me bikin bona berfirehkirina karê me.

Rast hatina koma

Vê pergalê ra qasî çapekê bona hîm girtî amadekin, usa jî, dikara lazimbe sazkirina wedê teybetî, gava kom yan jî parek ji wan wê karbin rastî me bên. Van civînên ne fermî da, em dikarin Pirtûka Pîroz lêkolîn bikin, dua bikin, bi her cûra û li ser zehmetiyên me.

Pêwîst nîne, ku em destpêkê da elem kin, ka çi diqewime yan jî, ji komê ra bêjin, ka bernama me ya sereke çi ye, lê usa bikin, ku tevgirêdanên hevdîtinê pêşva bînin bi hewcetya hînbûnê. Nav Dêrê da, wede da, kom dikara Bernama ya xwe hîn bûnê pêşva bibin. Fikira komên bi vî rengî niha li gelek

dewra da cihê xwe digire. Ev dibe ku yek ji nîşanên sozdar yên hişiyarbûna li ser horizonê be.

hemû qonaxên jiyanê û hemû curên têkiliyên Dêrê da, avahiyên ruhanî yên biçûk, dertên holê, ku ji wan hinek dicedînin ji boy rêberiyê. Çend kes jî şaş dibin ji rê, lê bi temamiyê, ev tevger hesreta mezin ya dilê merivan da ji boy rastiya cêribandî, ya Mesîhetiyê diyar dike. Ji ber ku li wê avahiyê der, tu adet yan jî tu qanûneke hate pejirandin wan bi tiştekê ra girê nake. Xulese, firqî ke mezin heye nav nîş kirinê da û cûre da, kîjan ew kom distîne. Lê navbera endamên komê têkiliyên nêzîk û dostatiyê hene - prinsîpa civaka rêxistinkirî taybetmendiyeke bingehîn ya piraniya van komane.

Guhdarî ev prinsîpa hêja ye, wekî rêbaz haqas giring dike bona şînbûnê. Bona wê yekê jî em hemû mecala bidine xebatê nava xizmeta meda.

Vê têkiliyê da, îro li dinyayê Mizgîndarê pêşketî Billy Graham girîngiya mezin dide potansiyala mezin ya vê bernameyê, gava Dêrê da ew rast tê bikaranînê. Bersiva vê pirsê: "Heger bajarê mezin da hûn bin şivanê Dêra mezin, bernama karûbarên te wê çawa bûya?"

Graham ê camêr bersiv da: "Ez difikirim, ya ewlin, çi minê bikira? Dora xwe top kira heyşt yan deh, yan jî bi donzdeh kesan komake biçûk, ku wê nava heftê da kom bûna çend seheta. Ew wê ji wan hinek wede û hewldanê bixweze. Navbera çend sala da ezê tevî wan nîvî bûma ew hemû, çi ku bal min heye. Pişt ra, bi rastî, wê mira hebin donzdeh xizmetkar. Yê ku wextê xwe da dikarin hilbijêrin heyşt, yan deh, yan jî donzdeh kes û wan hîn kin. Ez zanim çend Dêr, kîjan jî usa dikin û ew Dêrê pêşva dibe. Difikirim, ku Mesîh daye mînak (model). Ew wedê Xwe yî pir derbas kir tevî donzdeh kesa. Ewî derbas nekir ew

tevî piraniya eleletê. Bi rastî her tim, gava bal Wî eleleta giran tov dibû, difikirim, pir kar nedibû. Kara pir, ez difikirim, ku ew ji têkiliya Wî ye şexsî û ji wê demê hat, kîjan Ewî tevî şagirtên Xwe derbas dikir". Vira Graham ê camêr, bi zelalî bang dike ser rêbazên serwaxtiya Îsa.

Ji wan hêviya tiştekî bin

Lê têrê nake tenê meriva nava hinek koma da tov kin bona hevaltî kirinê û ji wan koma yek Dêr e, jibartina berfireh ye. Pêdivî ya wan ra derfet bidin, ku ew tiştê hîn bûne bi kar bînin. Heta ku ew kom derfetê nebîne, ku çalakiyên xwe berfireh bike, ew dikare li hema cihî da bisekine û dawiyê da paşva here, vedigerin nav civatê, û xwe-xwe ji xwe razîne.

Em armanca xwe rind bizanbin. Ew dema, gava em ji dinyayê tek dibin, pevçûna bi dinyayê ra me aza nakin, lê ev fêlbaziya artêşiyê ye, ku qewat û zor bin bona êrîş kirinê.

Ji ber wê yekê, şixulê me ye wan va mijûl bin usa, ku merivên li dora me ew tişt bikin, çi ji wan wê bê xwastin, wekî ew aliyê xwe yî baş derxin holê. Her kes dikara tiştekî bike.

Teslîm kirina ewlin gere karên hêsa yên her rojê bin. Mesele: nema bişînin, rêkxistina navnîşanan yan jî hinek dereca da lazime mêvandarî bikin. Lê hêdî - hêdî hûn dikarin karê hê mezn teslîmî wan kin, gava ew hazir bin hê zêde kar bikin.

Meriv ku bi xelata mamostetiyê heye, dikarin bên jibartin bona dibistana yekşemê. Zûtrekê emê bi mêrkîmî bikarbin wan ra pir-hindik karê şivantiyê teslîm kin, wek qewata wan. Her kes dikare serîk bide nexweş, here nexweşxanê (xwestexanê). Hin kes dikarin bên teşwîq kirin, ku çevdêriya amadekariyên civînên, ku ji hêla Dêrê va têne organîzekirin yan jî tevgirêday tevî xizmetên komê xwe bibin. Û ji her kesî ra gere karên taybetî

bên dayîn, ku her kes hindava xwe da bona Mizgîndariyê mijûl be.

Dibe ku bona xwedênasan, xêncî xem kirinê, ew nikarin alîkariyek din ji xizmeta Dêrê ra peyda bikin. Nava vî karî da rola Xizmeta wan dikare bê qîmet be. Tevî wan benda dem derbas kirinê ra, kê ku hê zaro kin nava Mesîh da û rêberiya wan bikin, eynî çawa xwe-xwe hîn bûnê.

Bi vî awayî, ew kesên ku em wan ji boy vê karê amade dikin, dibin bingehê her xebata Mizgîndarî ya serkeftî ya Dêrê — ne tenê ku hereketê pêşdabirin, lê her usa firehbûna bandora Dêrê jî piştrast dikin.

Bira ew betal nemînin

Hemû van tiştan bêguman kontroleke giran dixwazin. Gere em li pêşketina wan meriva binêrînin û li karê wan yê bi merivên din ra. Em vê yekê weke qanûnekê bigirin, ku bi wan ra hev bibînin û bipirsin ka karên wan çawa dimeşin. Ev wateya wê ye, ku gere em li hemû karên wan agahdar bin, bizanin li ku derê ne, û bi şîret û rêzanînan alîkarî wan bikin.

Pirsgirêkên ku li pêvajoya karê wan da derdikevin gere zû bêne çareserkirin, berî ku şertên ku pirsgirêk çêkirine li hişên wan da dirêj herin. Bi awayekî armancî wan ra bê kar kirin, wekî demên tirsê da ji tevgerên hestyarî û panîkê dûr bimînin. Usa jî bi xeysetê xwe şexsî kesên din ra zirar û êşê çêdikin (birîndar dikin), ji pêşdaraziyên bê bingeh û her tiştê din, çi ku dikare kahîntiya wan bi Xwedê û merivara asteng bike.

Ya sereke ev e, ku em alîkariya wan bikin wekî kerema Xwedê da û serwaxtiyê da mezin bin. Ji ber ku bîr û hişê meriv ne temam e, baş e ku em ji boy xwe qonaxên fêrkirinê bi rêkûpêk bi nav bikin û pêşketina wan bi rêkûpêk qeyd bikin, da ku tiştek ji dest neçe. Ev bi taybetî lazime, heger em eynî wede da tevî

çend kesa kar dikin, û ew xweyê astên tecrûbeyê cuda ne. Em bi sebir bin, ji ber ku pêşveçûna wan gelek caran dibe ku hêdî û bi gelek astengiyan ra çetin pêşva here. Lê heta ku ew dicedînin û dixwazin bê dirûtiyê rastiyê nas kin û hazirin bi wê ra bêne rêberî kirin, rojekê jî ewê nav Îsa da bigihîjin.

Alîkariyê wan bikin, ku barê xwe bibin

Belkî para temamiya kar-xabatê çetin ewe, ku em gere pêşber bigirin çetinayê û wan ji boy çareserkirina wan amade bikin. Ev tiştekî pir dijwar e û barekî giran e ji boy me. Ev wateya wê ye, ku em nikarin wan bi temamî ji çavên xwe dûrxin. Gava em nav dua yê xweyî teybetî danin, şagirtên me nava dua û xewnê meda wê hê hebin.

Lê gelo bavê ku zarokên xwe hiz dike, tiştê din dixwestin? Gere em barê nezanîn û nezêdebûna wan qebûlkin û wî barî hildin heta, ku ew ji boy kar û xizmeta ser xwe amadebin. Em gere bi kûrayî kûr bibin. Çawa piştgir û şêwirmendên wan, em borcdarin zarokê xweyî Ruhanî hîn kin çawa bijîn bona Xudan.

Bihêlin, ku ew kar-xebatê bikin

Her tişt gere rêberiyê wan merivên jibartî ber bi wê rojê bike, dema ku ew bi awayekî serbixwe warê bandora xwe da xizmetê digirin li ser xwe. Heta wê demê, gere her yek bername ya xwe perwerdeyê da, ji boy rêberiya yên din serkeftinek girîng bi dest xe (kîjan wî bona Îsa qazanc kiriye bi merîfeta şehdetiyên şexsî, yan jî wan kî tesmîlî parastina Wî kirine).

Bi vî awayî, stratejiyê me berê xwe li pratîka wan da bi cîh kir. Her çend ew bi xwe fêm nekin, lê berî ku em wan bê kontrola xwe bihêlin, gere em bîra wan xin ku plana me ji destpêkê va çi bû. Pêdivî ye ku ew vê yekê bi zelalî fêm bikin, wekî bikaribin bi vî teherî qîmet bidine jiyana xwe û derbasî wan meriva bikin, kê ku dicêribînin alîkariyê bidine yên mayîn jî.

Berî her tiştî – Tecrûbeya Ruhî

Bêguman, tecrûbe ya wane şexsî zef girînge. Berî ku em wan ji kontrola xwe azad bikin, pêdivî ye, ku em piştrast bin û ew jî baweriya xwe da hîmlî bin, ku bikarbin dinyayê altkin.

Şeytan, bi piştgiriya hemû cinên dojehê, dicêrbîne ku wan ji rê derxe bi xapandinên balkêş û bi mecalên fêlbaziyê, kîjan ku fêla wî ye.

Dinya, kuda jî ku ewê herin, bi maşoqê wî ye pûçva hatiye birin. Timê jî şer wê berdewam be temamiya rêya wan da. Her gav gere bi şer bê destxistin, ji ber ku dijmin tu carî xwe radest nake. Tiştek tune, ku bikare li hember hêza wî bisekine, tenê Ruhê Mesîh e. Heta ew tevî Wî nav tevgirêdana aminiyê da nejîn û neyên rêberî kirin bi zoraya û bê qisûriya Wî, ew dikarin bi rehetî ji hêzên ku li dijî wan hatine arastekirin bên şikandin û hemû karê me wê bê feyde bibe.

Bi vî awayî, hemû tiştê ku em dikin girêdayî dilsozî û sadîqiya wan Meriva ye. Ne girîng e ka me çend kes “qazanc” kirine, lê girîng ev e ka çend ji wan ji boy Mesîh serkeftinê bidest dixin. Ji ber vê yekê, gere em her dem li ser qalîteya jiyanê xwe bisekinînin. Heger em xwediyê taybetmendiyên rast bin, ku em rêberiya yên din bikin, gişikê jî wê li pey me bên, lê heger ew nav me da tunebe, wê necedînin pey me bên.

Qîmeta serkeftinê

Bêguman, bi cîh anîna şertên bilind qîmeteke mezin dixwaze. Dibe ku gelek ji wan, tevî kê em xizmeta xwe dest pê bikin, difikirin, ku ew gelek çetine û ji rê diqetin. Em, dibe ku niha jî rastî wî tiştî bên. Xizmeta Xwedênasiyê pir xwestek e û heger meriv dixwazin ji boy Xwedê kêrhatî bin, gere ew hîn

bin, ku pêşî li Padîşahtiyê bigerin. Erê, nerazîbûnê hebin. Lê ew, yê ku nav wan tişta ra derbas dibin û diçin bi zeviyê nan dirûnê ra, wek mînak jiyana me, sal bi sale ra şabûna me war digire. Ya sereke, em jiyan nakin ji boy dema niha. Rêxistina me ji vê ye, ku em zanin şahdetiyê me li ser Mesîh wê berdewam ke serdema pêşerojê da, wekî rezên xwe bi wan kesan va bidomîne, nav berhemên nimûneyên herdem berfireh da, heta li her çar qulbê dinê, heta dema dawiyê.

Ew e dîtnoka te

Dinya bi xwestineke mezin digere ka kê li pey wî here. Ku ewê ese pey kesekî wê herin, ew bê şik e, lê gelo ewê ew yek be, kê ku riya Îsa nas dike, yan wê ew bibe weke wan, kîjan wê rêberiya wan bike berbi terîstaniya hê terî.

Ev pirsa sereke ye jiyana me da. Hemû xebat û karê me li ser bersiva vê pirsê radiweste, ji ber ku li ser mêzîna wê qeder û dawîya milyonan meriv hatine danîn.

Pêşgotin: Mamoste û Plana Wî

1. Gelek pirtûk hene, ku li ser cûda-cûda qonaxên peyama Mizgîniyê û rêbaz (metod)ên Îsa digerin. Nav wan da, ev pirtûkên li jêr têgihiştinên gelek alîkar pêşkêş dikin: Raymond Calkins, How Jesus Dealt with Man (Nashville: Abingdon-Cokesbury Press, 1942); Allan Knight Chalmers, As He Passed By (New York: The Abingdon Press, 1939); Ozora Davis, Meeting the Master (New York: Association Press, 1917); F. V. McFatridge, The Personal Evangelism of Jesus (Grand Rapids: Zondervan, 1939); G. Campbell Morgan, The Great Physician (New York: Fleming H. Revell Co., 1937); L. R. Scarborough, How Jesus Won Men (New York: George H. Doran Co., 1926); John Calhoun Sligh, Christ’s Way of Winning Souls (Nashville: Publishing House of the M. E. Church, South, 1909); John Smith, The

113

Magnetism of Christ (London: Hodder and Stoughton, 1904); Mack Stokes, The Evangelism of Jesus (Nashville: Methodist Evangelistic Materials, 1960); Earnest Clyde Wareing, The Evangelism of Jesus (New York: The Abingdon Press, 1918); û Faris D. Whitesell, Basic New Testament Evangelism (Grand Rapids: Zondervan, 1949).

Wek ku em dibînin, ji bilî ev xebatên ku bi taybetî li ser rêbazên Mizgîniya Îsa tên rawastinê, gelek pirtûkên din jî hene ku yek-du beşan da vê mijarê bi awayek taybetî digirin; mînakî: R. W. Cooper, Modern Evangelism (New York: Fleming H. Revell, 1929), beşa 2; Charles G. Trumbull, Taking Men Alive (New York: Fleming H. Revell, 1927), beşa 9; û S. A. Whitmer, Galilean Fisherman (Berne, Indiana: Life and Hope Publications, 1940), beşa 10.

Lê her pirtûkek, ku jiyan yan hînkirinên Mesîhî digire, heta radeyekê da referansek li ser rêbazên Wî yên Mizgîniyê hebe; û gelek ji wan pirtûkên mezin jî, herî berfireh nîqaş û şiroveya “bûyerên kesane” pêşkêş dikin, ku dibe li cihên din qet nehatibe dîtin. Bi kurtî, vê qeta da, tu kêmasî ya materyalê tune ye, heqe meriv tenê wê bixwaze lêgerînê û bibîne.

(Ev pirtûkên ku li vir û li seranserê vê pirtûkê hatine navkirin, îro êdî ne çapê da ne û dibe ku tenê li pirtûkxaneyên semîneriyan bên dîtin. Ew kesên ku bi şansê wan bibînin, bira bi têgihiştinên wan zanyarên rêzdar gelek dewlemend bibin.)

2. Hin ji wan nûçeyên herî girîng û rûpelên ku li vir têkildar in, ev in: Walter Albeon Squires, The Pedagogy of Jesus (Philadelphia: Westminster, 1927), rûpel 67–168; Norman E. Richardson, The Christ of the Class Room (New York: Macmillan, 1931), rûpel 121–182; û J. M. Price, Jesus the Teacher (Nashville: Convention Press, 1954), rûpel 31–60.

3. Boy nimûne, agahiyên alîkar yên têkildar bi stratejîya Îsa têne dîtin wan xebatên navdar da: Samuel J. Andrews, The Life of Our Lord, çapkirina nû ya weşana 1891 (Grand Rapids: Zondervan, 1954), rûpel 121–122; J. P. Lange, The Life of the Lord Jesus Christ, 4 cild, çapkirina nû (Grand Rapids: Zondervan, 1958), cild I, rûpel 393–410; cild II, rûpel 182–197; Alfred Edersheim, The Life and Times of Jesus the Messiah, 2 cild (New York: E. R. Herrick & Co., 1886), cild I, rûpel 472–477; David Smith, The Days of His Flesh (London: Hodder & Stoughton, 1905), rûpel 157–167; û A. T. Robertson, Epochs in the Life of Jesus (New York: Charles Scribner’s Sons, 1921), rûpel 98–119.

4. A. B. Bruce, The Training of the Twelve, weşana 3-yem (New York: Richard R. Smith, Inc., 1930).

5. Henry Latham, Pastor Pastorum (Cambridge: Deighton Bell and Co., 1910).

6. Meriv hema dudilî dibe, ku lîsteya wan xebatan bi kêşe, çimkî radeya girîngiya wan boy vê firqî yê, bi gelek awayan diguhere û bin şirovekirinê da ye. Lê herî kêm ew hilbijartinên ku hatine ber çavê min gere bibin navkirin: Edwin A. Schell, Traits of the Twelve (Cincinnati: Jennings and Graham, 1911); Carl A. Glover, With the Twelve (Nashville: Cokesbury Press, 1939); F. Noel Palmer, Christ’s Way with People (London: Marshall, Morgan & Scott, Ltd., 1943); û T. Ralph Morton, The Twelve Together (Glasgow: The Iona Community, 1956).

Her usa, rûpelên hilbijartî hinek xebatên din da (boy nimûne) ev in: beşên ku li ser vê mijarê digerin Alexander C. Purdy, Jesus’ Way with People (New York: The Woman’s Press, 1926), rûpel 101–115; û Alexander Rattray Hay, The New Testament Order for Church and Missionary (Audubon, N.J.:

Beşa 8 Şopandin 115

New Testament Missionary Union, 1947), rûpel 36–43. Boy bibliyografiyek nûjen û gelek baş li ser qada şagirtî, ku hem xwendinên akademîk û hem jî populer tê da hatine lîstin, li lîsteya ku Michael J. Wilkins amade kiriye binêre di Following the Master: Discipleship in the Steps of Jesus (Grand Rapids: Zondervan, 1992), rûpel 361–384.

Beşa 1: Hilbijartin

1. Yek şertê şandiyekî (resûl), ku Karên Şandiyan 1:21–22 da tê gotin ev bû, ku ew gere "tevî Îsa” bûya, “ji destpêka nixumandina Yûhenna heta roja ku Ew hate hilatin”. Ev gotin bi eşkere nabêje ka em ji kîjan qonaxê karê nixumandina Yûhenna da dest pê bikin (bi temamî ne ji destpêka wî, û ne jî ji nixumandina xwe ya Xudan). Lê ev têkildariya berê ya hemû şandiyan bi Îsa ra piştrast dike — dibe ku ji dema girtina Yûhenna Nixumandî dest pê kiriye. Binêre: Samuel J. Andrews, op. cit., rûpel 268; Alfred Edersheim, op. cit., cild I, rûpel 521.

2. Gelek nivîskar hewl dane, ku wêneyek ji “Donzdeh Şandiyan” pêşkêş bikin. Nav wan da, ji bilî yên ku berê notan da hatine navkirin, ev xebatên li jêr boy xwendina populer baş in: George Matheson, The Representative Men of the New Testament (New York: Eaton & Mains, 1905); Edward Augustus George, The Twelve (New York: Fleming H. Revell, 1916); W. Mackintosh Mackay, The Men Whom Jesus Made (New York: George H. Doran Co., 1924); J. W. G. Ward, The Master and the Twelve (New York: George H. Doran Co., 1924); Charles R. Brown, The Twelve (New York: Harper, 1926); Francis Witherspoon, The Glorious Company (New York: Harcourt, Brace and Co., 1928); Asbury Smith, The Twelve Christ Chose (New York: Harper, 1958); William Barclay, The Master’s Men (London: SCM Press, 1959); William Sanford LaSor, Great Personalities of the New Testament (Westwood, N.J.: Fleming

E. Coleman H. Revell, 1961); J. Stuart Holden (London: Marshall, Morgan & Scott, 1953); û Ronald Brownrigg, The Twelve Apostles (New York: Macmillan, 1974).

3. Gelek raman hatine pêşkêş kirin, ka çima Îsa bi awayek “bi qirar” donzdeh şagirt wek şandî (resûl) destnîşan kir. Ew dikare bêtir hilbijartina bike, yan jî bi kêmtir jî bi ser keftinê. Lê teoria herî maqûl ew e, ku ev hejmar têgihiştina têkiliya wî ya ruhanî ya komê şandiyan bi Padşatiya Xwedê nîşan dide. Wek Edwin Schell gotiye: “Donzdeh, hejmarê Îsraîla ruhanî ye. Donzdeh kal-bav, donzdeh eşîr, yan jî donzdeh bingeh û donzdeh derîyên Orşelîma Ezmana, hejmar donzdeh li her derê nîşana “Xwedê li nav malbata meriva ye—wateya ku dinyaya bi îlahiyatê tê tevlîhev kirin” (Schell, op. cit., rûpel 26); binêre Bruce, op. cit., rûpel 32.

Dibe ku şandiyan xwe vê hejmarê da wateyek herî “rastîn” jî dîtibin û destpêkê da hêviyên xapînok derbarê vegerandina Îsraîlê bi wateya siyasî li derdora vê hejmarê ava kirin. Ew bêguman heydar bûn, ku ew nav Donzdeh da cihê wan heye û piştî mirina Cûda, vala-bûna wî bi tije kirin (Karên Şandiyan 1:15–26; binêre Mat. 19:28). Lê yek tişt zelale: ev hejmar boy yên ku hatibûn hilbijartin, girîngiya wan ji boy karê pêşerojê ya Padişahtiyê bi hêz dil da nîşan da.

4. Henry Latham pêşniyar dike ku hilbijartina wan sê kesan (ji nav Donzdeh) armanca wê ew bû, ku boy hemû komê hewceyîya “xwe-pêşkêşkirinê” bi awayekî xurt nîşan bide. Li gorî şiroveya wî, ev ji boy vê bû, ku şandî hîn bibin: “Mesîh ew ferman dide wan, ku dixwaze; xizmetê Xwedê da şertê şerefê ew e, ku meriv qet tê bikaranîn; û tu kes gere ne bêhêvî bibe, heqe bibîne ku ji kesek din ra qedekî bilindtir tê dîtin” (Latham, op. cit., rûpel 325).

5. Prinsîpa “civandin û gelemperî” (concentration) ku xizmeta Îsa da tê dîtin, tiştê nû nebû. Ev stratejiya Xwedê ji destpêkê heye. Peymana Kevin dibêje çawa Xwedê neteweyek biçûk ya Îsraîl hilbijart, da ku armanca xilasiyê ya merivahiyê pêk bîne. Heta nav wî netewe jî, serokatiyê pir caran rêza malbatî da gelemperî bû, bi taybetî rêza Dawid ya qebîla Cûhda da.

6. Dua yê Mesîh, yê Serokê Kahînan (Yûhenna 17) bi taybetî vê girêdanê da gelek watedar e. Ji bîst şeş xeberê dua yê Îsa da, çardeh gotin rasterast ser donzdeh şagirta têkildar in. (Yûh. 17:6–19).

7. Ev ne ji boy vê ye, ku bêjin ew tenê haqas bû ceribandinê da, lê tenê ji boy, ku nîşan bide ceribandinê stratejîya Îsa boy Mizgîniya dinyayê jî bang kir, her usa armanca Wî ya ruhanî. Şiroveke din da, hemû xeta “rêbazê Mizgîniyê” da, Colin W. Williams jî pêşkêş dike pirtûka wî “Where in the World?” (New York: National Council of Churches of Christ), rûpel 24–27.

8. Mînakên wê yên nûçeya: hebûna gurî (kotî) ku paqij bû (Marq. 1:44–45; Metta. 8:4; Lûqa 5:14–16); yên ku li bera Celîlê ji ruhên nepaqij hatin azad kirin (Marq. 3:11–12); Yayîro piştî ku keçika wî ji mirinê rabû (Marq. 5:42–43; Luqe 8:55–56); du korên ku rona ya wan vegeriya (Matt. 9:30); û korê Bethsaydayê (Marq. 8:25–26).

9. Nimûneyên vê jî van cihên da hene: Yûh. 1:29–43; 6:14–15; Marq. 4:35–36; 6:1, 45–46; 7:24–8:30; Metta. 8:18, 23; 14:22–23; 15:21, 39; 16:4; Luqa 5:16; 8:22; û yêd din.

10. Nimûneyên din: Yûh. 2:23–25; 6:30–60; 7:31–44; 11:45–46; 12:11, 17–19; Lûqa 14:25–35; 19:36–38; Metta. 21:8–11, 14–17; Marq.11:8–11.

11. Ferîsî û Sedûqî serokên sereke yên Îsraîl bûn, derveya hêzên Romayî yên desthilatdar. Hemû jiyana olî, civakî,

Robert E. Coleman

perwerdehî, û heta radeyekê jî siyasî ya nêzîkî du milyon merivên Filistînê bi karên wan tê şikil kirin. Lê li gorî texmîna Josephus (Ant., XVII, 2, 4), hejmarê endamên komê Ferîsiyan— ku piraniya wan rabî û kesên dewlemend bûn—ji şeş hezar zêdetir nebû, û hejmarê Sedûqiyan—ku piraniya wan kahînê mezin û malbatên Sînedrîonê li Orşelîmê bûn—dibe ku tenê çend sed bû. Binêre Anthony C. Deane, The World Christ Knew (London: Guild Books, 1944), rûpel 57, 60; Edersheim, op. cit., cild I, rûpel 311. Dema em bibînin ku ev komê biçûk—kêmtir ji heft hezar meriv, angorî nêzîkî sêyemê yek ji sedîyê ji hemû gel—kader û rewşa ruhanî ya neteweyek rêberî kir, nabêjin ka çima Îsa gelek caran li ser wan xeber da û usa şagirtên Xwe hîn kir, ku hewceyîya rêberîya baş çiqas stratejîk e.

12. Ev raman bi eşkereyî wergerandina (New English Bible) Efesiya 4:11–12 da tê derxistin: “Û ev bûn diyariyên

Wî: hin boy şandî, hin pêxember, hin mizgînvan, hin şivan û mamoste, wekî ku cimeta Xwedê amade bikin boy karê xizmetê, boy avakirinê ya bedena Mesîh”. Wergerandinên nûjen yên din jî hemû wedey da dide der: Weymouth, Phillips, Wuest, Berkeley, Williams, û Amplified New Testament. Li gorî vê şiroveya gramerî, Mesîh hinek xizmetkaran bi diyariyên taybet daye ji boy, ku pîrozên Xwedê “temam” bikin wekî ew xizmetê bikin, û armanca dawîn avakirinê ya bedenê Mesîh e.

Ev nîşan dike ku xizmeta Dêrê, karê hemû endamên bedenê ye (binêre 1 Kor. 12:18 û 2 Kor. 9:8). Luther jî şîroveya xwe ya li ser Efesiya da hemû wateyê derdixe; her usa Weiss, Meier, De Witte, û Salmond. Boy şiroveke baş ji vê perspektîfê, binêre: The Expositor’s Greek Testament (Grand Rapids: Wm B. Eerdmans Publishing Co., 1956), rûpel 330–331. Şîroveke din jî: Abbott di “Ephesians and Colossians,” International Critical Commentary (Edinburgh: T. T. Clark, 1897), rûpel 119–120

pêşkêş dike; û Lange di “Galatians–Colossians,” Commentary on the Holy Scriptures (Grand Rapids: Zondervan, 1870), rûpel 150–151. Ji aliyekî praktîk, vê ramanê pirtûka Gaines S. Dobbins

A Ministering Church (Nashville: Broadman Press, 1960), beşa II, “A Church Needs Many Ministers,” rûpel 15–29 da dîtin.

Ji aliyek din jî: Watchman Nee Normal Christian Church Life (Washington, D.C.: International Students Press, 1962) de.

13. Hilweşîna komûnîzmê dawiya sedsala bîstan da ne ji ber stratejîya wî bû, lê ji ber têkçûna wî ya ahlaqî û ruhanî. Meriv nikare demdirêj rêbazekî jiyanê qebûl bike, ku şexsîtiya wan—wek “wêneyê Xwedê”— wê bikevê jê xwarê.

14. Boy têgihiştin li ser programa perwerde û amadekirinê ya hereketê komûnîst, binêre: Douglas Hyde, Dedication and Leadership (South Bend: University of Notre Dame Press, 1966).

15. Hejmarê bawermendên Mesîhîtiyê dema dirêj da her tim mezin bûye, lê ne bi qasî hejmarê ne-Mesîhiyan. Lê wêneya rast ne haqas bêhêvî ye. Her çend hejmarê kesên ku hê nehatine mizgîn kirin zêde bûye, lê sedah Mesîhî li gorî hemû nifûsê her tim zêde dibin. Ji aliyekî erênî (pozetîf), Dêr gere dilgir be; bi hesteke zêdetir ya lez û biryardariyê, fermana Temiya Mezin temam bike. Kin gotî, dîroka li ser mezinbûna hejmarê ya Mesîhîtiyê li gorî nifûsa dinyayê û olên din: World Christian Encyclopedia, ed. David B. Barrett (Oxford: Oxford University Press, 1982), rûpel 3–19 de tê dîtin. Boy şiroveke bi têgihiştina halê statistikî yên mezinbûnê, binêre gotara Ralph Winter: “When Feelings Bend Statistics,” International Journal of Frontier Missions, 1991; an jî nûkirina wî: “Are We Losing the Battle? How to Kill Vision with Statistics,” Missions Frontiers, Gulan–Hezîran 1992, 14:5–6, rûpel 40-44.

Beşa 2: Heleqetî (tevgirêdan)

1. Gelek nivîskar û teolojîk destnîşan dikin, wek ku Henry Latham diyar dike (op. cit., rûpel 188–269), şert û şertên derveyî bi xwera nikarin jiyana Mesîhî ya rastî bi efirînin. Jiyana rastî ya Mesîhî ne tenê bi pergalên teolojîk, ne bi rêzên Dêrê û ne jî bi pratîkên derveyî tê avakirin, lê bi guhertina hundir ya meriva û bi têkiliyek zindî û rastî ya bi Xwedê ra.

Nivîskar balê dikişîne ser vê yekê, ku dema bawerî ji vê bingehê ya hundir bê veqetandin, ew dibe qalikek vala û bêcan. Vê rewşê da, form û rêzên derveyî nikarin meriv bigihînin jiyana rastî ya ruhanî û nikarin şûna bersiva bi azadî û bi dil ya merivatî li hember gazîya Xwedê bigirin.

2. Ev rastî bi awayekî fermî ji aliyê şagirtan va hate pejirandin, dema ku Petrûs got. "Lê Xwedê Ew roja sisiya ji mirinê rakir, da eyankirinê, ne ku hemû cimetêra, lê wan şehda ra, yêd ku pêşiyê ji aliyê Xwedêda hatibûn bijartinê, awa gotî me ra, yêd ku pey mirin-rabûna Wî tevî Wî xwarin û vexwarin " (Karêd Şandiya 10::40-41).

3. Vê têkiliyê da em nikarin vê yekê bihesibînin, ku têkiliyên li "şagirtan" weke laşekî yekgirtî hatine kirin, Mizgîniyê da gelek zêdetir têne dîtin ji têkiliyên, ku bi yekane li ser şagirtek tê kirin. T. Ralf Mortoonn bi vê analojiyê kûrtir diçe û wek hev dike ku piraniya referansên ji boy kesan delîlên têkçûnên wan dike, lê belê behsa tevahiya komê bêtir li ser kêf, têgihîştin yan jî serkeftinên wan diaxive.

Dema ku tê gotin ku ev bûyer ji hêla şagirtên îlham kirinê va hatine nivîsandin û ne ji hêla Îsa va, pir girînge bizanbin, ku wan ew bi vî rengî negotine. Bibîne T. Ralf Mortoonn, op, cit, pp. 24-30, 103. Ji vê yekê divê em negihîjin wê encamê, ku şagirt

Beşa 8 Şopandin 121 wek kesa girîng nînin. Ew ne pirs bû. Lê rastiya ku şagirtan fêm kirin, ku Xudan wan wekî komek bawermendan qebûl dike, ku ji boy mîsyonek hevpar têne amadekirin, bi rastî jî balkêş e. Bi rêya Mesîh, ew jî xwe destpêkê dа wek Dêr dibînin û duyemîn da wek endamên vê laşê.

Beşa 3. Pêşkêşkirin

1. Berî, heta aliyê leşkeran da bihata girtin, lape kêm şanzdeh cara Îsa xeber da bona cefa û mirina Xwe. Referansên Wî yên pêşin bi sir va hatibûn nixumandin, lê gumananîna wê eşkere bû, himberî kirina laşê Wî, bi wêran kirina Parestgehê ra (Yûh. 2:19), referansa ji boy Kurê Meriv, ku wek merê sifir hate bilindkirin (Yûh.3:14), têgihiştinî bona wê rojê, gava zeva ji wan bê hildanê (Marq. 2:20, Metta 9:15, Lûqa 5:35), Wî Xwe wek nanê jiyanê hesab kir, kîjan gere kerkirana û bixweran (Yûh. 6:51-58) û, belkî, çawa nîşan, girêdan bi Ûnis pêxember ra (Metta 16:4).

Temaşekirina Kêsariya Fîlîpêda, gotina Petrûs e jîr, Îsa destpêkir Xwe hê bide naskirinê. "Gere Kurê Mêriv gelekî cefê bikişîne, ji alîyê rûspîya, serekêd kahîna û qanûnzana da bê texsîrkirin û kuştinê, lê roja sisîya ji mirinê rabe" (Marq. 8:31, Metta 26:21, Lûqa 9:22).

Piştî vê yekê, dema ku Ew tevî şagirtên Xwe Celîlê ra digeriya, Wî bi hûr-gilî mirin û qiyametiya Xwe pêşgotin kir (Marq. 10:33-34, Metta 20:18-19, Lûqa 18:32-33). Mijara axaftina Wî bi Mûsa û Êlyas ra li ser çiyayê, ku hate guhertinê li ser dawiya Wî bû (Lûqa 9:31). Her usa jî behsa pêxember dikir, ku li Orşelîmê der unda nedibû, (Lûqa 13:33), her usa jî berî vegera Wî ya bi rûmet, aliyê benda da gere bê bêhurmet kirin û çerçerandinê (Lûqa 17:25). Wî Xwe wek Şivanê Qenc hesab kir, "Ez im şivanê qenc. Şivanê qenc emirê Xwe bona pezê Xwe dide"

E. Coleman (Yûh.10:11) û wek liba genim, ku heger nekeve nav xweliyê û nemire, ber nade (Yûh. 12:24).

Çend roj berî Cejna Derbasbûnê ya dawî, Îsa dîsa ji şagirtên Xwe ra got, ku Ew ê bê nemam kirin û bê xaç kirin (Metta 26:2) û ew roj diha dereng mala Şihmûnê gurî da Wî şirove kir, ku Meryem, rûnê xweyî baha ser nigê Wî rêt, hazir dikir bona defin kirinê (Marq. 14:8, Metta 26:12). Li xilasiyê da, şîva Xwe ya dawî, da şagirtên Xwe, Îsa behsa êşa Xwe ya nêzîk kir (Lûqa 22:15) û pişt ra Wî mirina Xwe bi xwarina nan û vexwarina şerabê bîr anî (Marq.14:22-25, Metta 26:26-29, Lûqa 22:17-20).

Beşa 4. Kerem dayîn

1. Pîrozandin jî tê karanîn bi têkiliya Îsa ra, (Yûhenna 10:36-da), li wir jî, dîsa, ew fikir ji aliyê karanîna xwe - bingehîn Mizgînî ye.

2. Demên pîrozandinê yên baş cudahiyekî girîng navbera pîrozandina Îsa û ya şagirtên Wî da diyar dikin. Gotina pîrozandinê ya ku bi Mamoste ra têkildar e, pêşkêşiyekî bi sînor dide, ku rewşekî berdewam nîşan dike. "Ez xwe berdewam pîroz dikim". Ji aliyekî din, gava biryarа paşîn da Îsa şagirtên Xwe ra pêşniyar kir, termînek edebî ya pêşketî (ya berê) tê bi karanîn, ew bi awayekî rast tê vegerandin boy wateyekî dewlemend, ku li vir tê wate kirin. Mesele, kûraya dilên şagirtan da, astengî û tengezariyek taybet ya fedakariyê heye. Giraniya gotinê bi piranî li ser encama berdewam ya vê tengezariyê dikeve. Mizgîniya Yûhenna 17:19-da, şirove ya fireh ya vê beşê, dikare bi vî rengî bê nivîsandin. "Ji boy Wî, ez bi berdewamî, deqe bi deqe, karê xwe ya Mizgîndariyê nû dikim, û bi dilxwazî amade me, ku her cûre qurbaniyê bikim, ku pêwîst be ev armanca Xwedê ji boy jiyana min destnîşan kiriye, bi temamî bê cîh kirin. Û ji ber

Beşa 8 Şopandin 123 ku ez zanim vekî tiştekî din bes bona wê, karê Xwedê ku bê bikaranîn pêşerojê da, eynî wê yekê, ji we hêvî dikim.

Min wera temî daye, ku herin û karê Min bikin, lê berî ku hûn rehm û dilovanîya Min ji boy dinya undabûyî tê derxin, gere hûn bi temamiya biniyata xwe, xwe bisipêrin bernameya Mizgîndariya dinyayê û wê jiyana xwe da her roj biparêzin". Ez bawer dikim ku fedakariyek û dilsoziyek ku ji dil derdikeve, ji her tiştî zêdetire ji boy Mizgîndariya diniyay bikar bike. Bêguman, ev girîngiya jiyanekî pîroz e, ku lazime hê zêde bê navnîş kirin.

3. Mizgîniya Yûhenna 14:12 da gotin li gorî Mizgîndariyê tê bikaranîn, lê bi awayekî taybet qise kirinê hêsa nîne, ji ber ku ew ne tenê dibêje, ku hemû bawermend karê Îsa dikin, lê her usa dibêje, ku ewê karên mezin bikin, ji ber ku Îsa here cem Bavê. Fem bikin usa, çawa ku nivîsiye, ew xeber wê me hîn kira, ku şagirt, çawa qalibek nava zoraya Ruhê Pîroz da, gere bikin ew hemû, çi ku Xwedê bona wan kir. Û ji boy wê, karên mezinî dikin, Îsa ne got, lê ji boy karên şandiya ra diyar e, bi taybetî ji aliyê Mizgîndariyê bin. Herî kêm, aliyê vê dîtinê da, Dêr bi rastî gelek kar dît, ne ku Îsa. Bi îzbatî ye, ku roja Pêntêkostê, meriv hê zêde bûn Dêrê da, ne ku nava xizmeta Îsa ye sê sala da.

4. Gotinek din, vira maneya taybetî heye yûnaniya eslî da. Ev, ew gotin nîne, ku du taybetmendiyên cuda, yên du tiştan bê hevpeyvîn kirin, lê zêdetir ew du tiştan hevpeyvîn dikir, ku taybetmendiyên girîng yên hevpar hene, tenê bi cudahiya rûyê emelxirab kirî. Ji ber vê yekê, meniya van gotinan eve, ku ew xwezayeke taybeta Ruh nîşan dike. Gava Ruh bi şêweya merivayê xuya dibe, ew nîşan dide, ku her çend bê kifşê, lê li bingehê da heman Ruh e, ku mîna Îsa bû li wê demê da, gava Wî şagirtên Xwe ra xizmet dikir. Bibîne G. Gampbell Morgan, TheTeaching of Christ (New York: Fleming H. Revell, 1913), p. 65. Nêzîkatiya hêja ya hînkirina Îsa li ser karê Ruh dikare bê dîtin. Louis Burton

Crane, The Teaching of Jesus Concerning the Holi Spirit (New York: American Tract Society, 1905) û J. Ritchie Smith, The Holy Spirit in the Gospels (New York: Macmilan 1926).

5. Şagirtan ra ew sozê dayî hate serî wedê Pêntêkostê (Karêd Şandiya 2:4). Lê ew li wir ne qediya. Dîsa Luqa dikare bala me ser wî tiştê bide, ku amadebûna Ruhê Pîroz civatê da, bû tecrubeyek herdemî û bêguhertî (Karêd Şandiya 4:8, 31, 6:35, 7:55, 9:17, 11:24, 13:9, 52). Belê, ji vê karibû bê wergirtin, ku jiyana bi ruh tijî tê qebûl kirin wek qanûn ji boy tecruba bona masîhiyatiyê.

Her çiqas jî ev rastî nîbû jî boy hemû kesan. Ji ber wê yekê jî, mesele, Pawlos Efesiya ra hewl dida - tijebin bi Ruhê Pîroz (Efesî 5:18). Li ser vê yekê bixwînin William Arthur, The Tongue 01 Fire (London: The Epworth Press, 1956); John Wesley, A Plain Account of Christian Perfection (London: Epworth Press, n.d.); Samuel Chadwick, The Way to Pentecost (New Yark: Fleming H. Revell, 1932); Charles G. Finney, "Be Filled with the Spirit," in Revival Lectures (New York: Fleming H. Revell, 1958); Andrew Murray, The Full Blessing of Pentecost (London: Oliphants Ltd., 1954); Samuel Logan Brengle, When the Holy Ghost Is Come (New York: Salvation Army Printing and Publishing House, 1911); R. A. Torrey, The Baptism with the Holy Spirit (New York: Fleming H. Revell, 1895); V. R. Edman, They Found the Secret (Grand Rapids: Zondervan, 1960); 11 Billy Graham-h "How to be Filled with the Holy Spirit", Revival in Our Time (Wheaton, Ill.: VanKampen, 1950). Terminolojiya ku ji boy danasîna vê serhatî tê bikaranîn, dibe ku li gorî perspektîfa teolojîk ya her kesî cûda be, lê lêkolînek li ser dîroka mesîhiya wê eşkere bike, ku rastiya cêribandî, çi pênaseya wê be jî, ji boy wan kesên ku Xwedê bona girîngiya Mizgîniyê ji boy yên din bikaraniye hevpar e.

6. Mesela vê ye herî eyan - terîf kirina li ser çiyê ye (Metta 5:3, 7:27, Lûqa 6:20-49). Ew ne serî da ji boy elaleta, ku li pey Îsa digeriyan, her çend wan bi neçarî guhdarî lê kir (Metta 7:2829). Diha zû, elemiya îro, ku li ser tevgera xêrxazî û êtîkî ya Padişahatiyê bû, ji wan çend peyçûyê nêzîk ra hatibû şandin, kê ku dikaribû qîmet bida. "Gava Îsa elalet dît, hilkişîya ser çiyê, rûnişt û şagirt hatine cem Wî. Ewî dest bi hînkirina Xwe kir û wanra got" (Metta 5:1-2, bibîne Lûqa 6-17-20).

Belkî mînaka herî berbi çav ya awayê bi zanebûnê, veşartina hînkirinên Îsa ji yên ku nexwestin wan bibhên, ew bû, ku Wî têkiliya Xwe ya şexsî bi soza şandîtiyê veşart. Belê, Wî destpêka xizmeta Xwe da ev yek ji hevalên Xwe ra got (Yûhenna 4:25-26, 42) û îzin bide, ku ew serîda hîmlî bin (Yûhenna 1:41, 45, 49) lê belê, tu tomer tune, ku Îsa qet berî xaçkirinê ji rêberên olî yên Orşelîmê ra gotiye, ku ew Mesîh e, û tenê piştî wê, dema ku kahînê sereke biryar da ka ew Mesîh e (Marq. 14:61-62, Metta 26:63-64).

Beşa 5. Nîşandin

1. Ji deh cara zêdetir, Mizgînî bal dide ser karanîna dua yê Îsa. Ev bi taybetî demên biryarên pêwendîdar yên jiyana Wî da tê bîranîn, dema nixumandinê da (Lûqa 3:21), hilbijartina donzdeh (Lûqa 6:12), li ser Çiyayê Guherandinê (Lûqa 9:29), Şîva dawiyê (Metta 26:27), Gêtşemanê da (Lûqa 22:39-46) û li ser xaç (Lûqa 23:46). Her usa jî, wan kesên ku hilgirtin eyantiyên Xwedê wergirtibûn, bi dilsozî bal kişand, ku bi nivîsandina wan têkiliyên dilovanî yên Îsa, xizmeta xwe ra girêdayî nîşan bidin: baweriya Wî ya nêzîkbûna Xwedê (Lûqa 8:18), guhdarîkirina peyamên wan yên Mizgîniyê (Lûqa 10:21-22), hînkirina wan ya dua kirinê (Lûqa 11:1), dua yê Wî ya serokatî ya berî mirinê (Yûh. 17:6-19), baldarîya bi huba tije ya Wî ji boy Petrûs (Lûqa 22:32) û her usa jî çûyîna Wî piştî qiyametiyê,

mala du şagirtan li Emwasê (Lûqa 24:30). Dua osa jî girînge nava karê zoraya keremetên Wî da, gava eletetê saxlem dikir (Marq. 1:35), têrkirina pênc hezara (Marq. 6:41, Lûqa 9:16, Yûh. 6:11), lape dereng têrkirina çar hezara (Marq. 8:6, Metta 15:36), saxlem kirina ker û lal (Marq. 7:34) û bona Lazar ji qiyametiyê sax kirinê (Yûh. 11:41). Zêdetir jî, dua ser zarê Îsa bû û ew li komên merivan dinêrî, ku Ew ji boy xilasbûna wan hatibû, berî ku bi rêberên olî ra têkçûn pêk hat (Lûqa 5:16), Gotûbêja bi Yûnanîyan ra, yên ku hatibûn Wî bibînin (Yûh. 13:27), pey têr kirina pênc hazara, kîjanê têr kiribû (Marq. 6:46, Metta 14:23), mûberk kirina zaroka (Marq. 10:16) û xilasîyê bona wan, kê ku Wî xaç kirin (Lûqa 23:34).

2. Ew tu carî mijara bawerî û şehdetiya wan da şaş nebû, çimkî Wî zanibû, ku ew bi Ruhê Pîroz hatibûn tije kirin (Marq. 12:36, Metta 22:43). Tomarên pîroz yên ji boy Wî hatine nivîsandin "Xeberê Xwedê" bûn (Yûh. 10:35, Marq. 7:13, Metta 15:6 bibîne Lûqa 8:12).

Rastî, bi awayekî taybet, ew gotinên Wî bûn, yên ku Ew şirove kiribûn û derûn kiribûn (kûr dibû), dema ku Wî ragihand, "ku ew in yên ji boy Min şehdetî didin" (Yûh. 5:39, Metta 5:17-18). Li vê babetê da, Ew gelek baş têgihişt, ku jiyana Wî têkildarîya Pirtûka Pîroz bû û gelek cara dîna Xwe dida ser vê rastiyê (Metta 5:18, 8:17, 13:14, 26:54-56, Marq. 14:49, Lûqa 4:21, 21:22, Yûh. 13:18, 15:25, 17:12). Ji ber vê yekê, xweş e ku Îsa karê Xwe da ev çavkaniya amade ya zanîna baweriyê têkildar dikir. Ev ew xwarin bû ku laşê Wî têr dikir û dilê Wî ji boy tehemûlkirina ceribandinan nerm dikir (Metta 4:4, 7, Lûqa 4:4, 8, 12). Lê ji her tiştî girîngtir, ew pirtûka Wî ya dersê, ku rastiya herheyî ya Xwedê hem bi awayekî taybet û hem jî bi eşkereyî hîn dikir (Lûqa 4:17-21, 24:27, 32, 44, 45).

3. Ev nimûneyên taybet yên gotinên Wî hatine nivîsandin, ku nava referansên ji Peymana kevin hatine anîn, yan bi rêya rastî li ser derdora bûyerên taybet nîşandan, kîjan jî bi zimanekî, ku wek peyvên li nivîsên Cihûyan têne bikaranîn. Dema ku em dubarekirinên vegotinên paralel ên hemû bûyerê da dijmêrin, em dibînin ku çar Mizgîniya da, yan jî bi qasî sed şest referansan, Îsa behsa Nivîsarên Pîroz yên dema Xwe dike. Zêde dudu ji sisyan pirtûkên Peymana Kevin van çavkaniyan da cih digirin. Ji vê perspektîfê (nirxandinê), em dikarin bigihîjin wê encamê, ku peyva Mesîh bi tevahî, bi hînkirinên padîşah û pêxemberên bav û kalan tijî bû. Aqilên Wî bi Ruh nivîsarên tijî yên serdema Xwe dagirtî bûn. Bibine: See Herman Herrell Horne, Jesus the Master Teacher (New York: Association Press, 1920), pp. 93-106 û J. M. Price, op., 8-11, 62-64. A.T Robertson, Harmony of the Gospels for Students of the Life of Christ (New York: Harper & Brothers, 1922), pp. 295-302.

4. Sînorên vê nîqaşê rê nadin, ku hemû çalakiyên Îsa, yên ku bandor li jiyana Wî kirine, bi awayekî berfireh werin nîqaşkirin. Nêzîkatiya Wî ya ji boy hînkirina şagirtên Xwe yên dua kirin û bikaranîna Prtûka Pîroz tenê wek mînakek tê behs kirin, ku ew çiqas baldar bû amadekirina şagirtên Xwe ji boy xizmetê da. Sirovekirina mijarê da, gere meriv karanîna wê ya îbadetê, eleqeya wê ya ji boy rê û resm û qanûnên civakê, helwesta wê ya li hember erkên sivîl û civakî li ber çavan bigire û yên mayîn. Lê mesele ev e, ku li van hemûyan da, Îsa şagirtên Xwe hîn dikir ka çawa dinyaya pûtparistiyên da jiyaneke bi serketî bijîn. Hûn dikarin ji derbarê rêza hundirî û qanûnên Îsa bixwînin ji Pirtûka min: “The Mind of Christ” (Grand Rapids: Revell, 1977).

5. Zêdetir nivîskarên geleka hatine nivîsandin û analiz kirin derbarê dîtinên hînbûna Îsa û xwendekarê ku têkildarîya

vê mijarê heye, dikare ji van pirtûkan fayde bîne. D. M. Ross li berhema xwe: The Teaching of Jesus de (Edinburgh: T&T Clark, 1904, bi taybetî rûpel 46–59), George Barker Stevens di The Teaching of Jesus de (New York: Macmillan, 1918, rûpel 33–46), Charles Francis McKay di The Art of Jesus as a Teacher de (Philadelphia: The Judson Press, 1930), û Luther Allan Weigle Jesus and the Educational Method (New York: Abingdon, 1939). Horne, Squires, Richardson, and Price.

6. Ji boy mînakên din li ser hemû mijarê, li mesela lêgerîneran binêre, şermezarkirina ferisiyan, ku peyva Xwedê bi kevneşopiyên xwe guh nedanê (Metta 15:15), dersa bona dewlemendê bêaqil (Lûqa 12:20), mesela Dewlemend û Lazarê feqîr (Lûqa 16:31), gotinên Wî ji ferisiyan ra li ser Padîşatiya ku wê bê (Lûqa 17:21) û pirsa jinberdanê li gorî qanûna Mûsa (Marq. 10:10, Metta 19:7).

Beşa 6. Temîdayîn

1. Ez nikarim li vir vê rastiyê nehesibînim ku, berî şandina xwe ya Mizgîniyê bistînin, şagirtên Îsa xwedî destûra pêkanîna nixumandina imadê (merasîm) bûn. Heger em ji vê yekê li ser siyaseta Dêrê encamekê derxin, ev tê wê wateyê ku xizmeta danasîn kirinê girîngtir û xeternaktir e û bi avantajên zêdetir ji xizmeta komûnîzmê, bi kêmasî ji nixumandinê, dixebite. Ji ber vê yekê, her kesê ku bi xizmeta pîroz ya Xeber hatiye spartin, ji tenê kirina nixumandinê berpirsiyariyek mezintir heye, ev tê vê wateyê ku berpirsiyariya mezintir gere berpirsiyariya biçûktir da cîh bigire. Lê belê, sepandina vê siyasetê da gelek civatên Dêra nûjen da encamên bi hêz û komên giran bi xwe ra bîne.

2. Usa tê kifşe, ku plana rêwîtiyê bi cot pratîkek bû, ku pir caran Mizgîniyê da tê şopandin. Mesele, du şagirt hatin şandin, ku ew karê bibînin, wekî Îsa bi wê têkeve Orşelîmê, (Lûqa 19:29),

Petrûs û Yûhenna tevayî hatine şandin şîva Cejina Derbazbûnê hazir kin (Lûqa 22:8). Вibe, ku berî Îsa bigihîje wir, Aqûb û

Yûhenna bi hev ra hatin şandinê Sameriyê, ji ber ku ew bûn yên serdema serdana berê da bi dengê bilind nerazîbûna xwe li ser qebûl kirina wan gazin kiribûn (Lûqa 9:52-54). Pirtûka Xwe da: “The College of Apostles” (New York: Fleming H. Revell, 1896), James T. Vance - heta jî hewl dide, ku hemû şandiyan bi awayê cot bibîne, hemû bi hev ra şeş komên, ku ji du kesan pêk tên. Bîranîn ew bû, ku şagirt bi dudu ra hevkirinê bikin ya ku xasiyetên hevduyemîn biparêzin û kêmasiyên xwe kêm bikin.

Mesele, Petrûsê ekstremîst tev Andrews konservatîv hate danîn, Aqûbê kal li tev Yûhenna yê ciwan, Fîlîposê bêbîr li tev Bertolomeyo yê aqil, Tûmayê şikber tevî Metta yê xweyî qayîl kirina zor, Aqûb şampiyonê deynan tev Cihûda şampiyonê doktrînê, Şimhûnê welatparêz tevî Cihûdayê xayîn ra. Bingehkirina vê pêşniyar li Mizgîniya Metta da ye (Metta 10:2-4). Ji boy rastbûnê, ez bawer dikim ku gere em qebûl bikin, ku ev rêvebirin têgihiştî ye. Lê belê, Pirtûka Karên Şandiyan vê rastiyê tomer dike, ku şandî û mîsyonerên Dêrê bi komên dudu yan jî zêde rêwîtî dikirin.

Beşa 7. Goz-qulixî (Kontrol)

1. Berî têr kirina pênc hezara, Îsa şagirtên Xwe ra got, ku meriva ra tiştekî xwerinê bidin. Ev bi qestî hat kirin, ku bida kifşê baweriya wan e biçûk (Yûh.6:6), û her usa ji boy wê pirsgirêka, ku wan afirandî fem bikin. Piştî şagirta fem kirin, ku ew vê rewşê da bêçare ne, Îsa destwerdan kir (alexêrî kir), lê dîsa jî Wî şagirt bi kar anîn, bona pirsgirêkê ji boy Xwe çareser ke.

2. Girîng e ku meriv bêje, ku Ew pir baldar bû û wan ra jî got, ku Ruhê Pîroz wê berdewam bike, çavdêriya karê wan

Robert E. Coleman

bike û Ew êdî bi bedenî wê tevî wan nîbe. Palê Mesîhî qet bê çavdêriya şexsî wê namîne.

Beşa 8. Texlîdî (Sopandin)

1. Bila şirovekirina xeleta wê, menî nebe sedema wê texmînê, ku Mizgînîdayîna dinyayê, ya ku li wir hewce ye, pêwîstî yan jî rastiya hatina duyemîna Mesîh bi rûmet înkar bike, îzin bidin biweklînim, ku Mizgînî terîf kirin tenê hazir dike riya wegerandina Xudan (Metta 24:14). Ew ne qasî têkildariya merivaye lê ya Mesîh dawiyê demê da ye, ne jî tê wê wateyê ku Padşatî bi encama hunera meriva bê. Ev tişt bi awayekî rast e, bê ku em li ser hezar salîbûnê çi bifikirin.

2. Ew elemetiya şexsî ya binyatî, carna dibe nefemdarî aliyê wanda, kê ku dicedînin xwe wedizin ji her pêşniyarekî, ku Dêrê da Petrûs ra serketinê dabû. Xemgînîya usa girîng nîne, ji ber ku ne wê beşê da û ne jî tu gotinekî din ya Kitêba Pîroz da tiştek heye, ku baweriyê bide piştgirîkirina xwestinên desthilatdariya Romayî, Katolîk ya Pap. Heta ku bê gotin ku peyva “Zinar” Petrûs ra tê gotin, wekî gelek ekzeget dibêjin, tenê nav û deng, û rêberiya wî hewce dike, û bi vî awayî baweriya bi Mesîh ra qewîn qedîm dike.

Derbarê vî cûreyî da dikare bê xwendin A. B. Bruce, The Exspositor's Greek Testament, ed. W. Robertson Nicoll, ji nûva çap kirin (Grand Rapids: Eerdmans, 1960), pp. 224-25; Philip Vollmer; The Modern Life of Christ (New York: Fleming H. Revell, 1912), pp. 152, 163, usa jî şirovekirina Mayer, Alford, Brown û Bengel. Lê belê, zaneyêd din tercîh dikin (hilbijêrin) ku peyva “zinar” bi Petrûs ra girênedin, ya ku, çawa li vir tê gotin, Dêr li ser wê hatiya avakirin. Pey wan ra tê şirovekirina çend rêza, îlahî (îlakî) ew fikir, ku xebera “zinar” tê hesabê îqrarkirina baweriya Petrûs. Mesele A.T Robertson, Word Pictures in the

Beşa 8 Şopandin 131

New Testament (Nashville: Briadman, 1930), I, pp. 131-33, dîsa jî Luther and Clark şirovekirin, usa jî the Pîlgrim Bible. Ev têgihiştin bi vî nêrînê girêdayî ye û gelek caran bi vê ramanê tê tevlî kirin, ku “zinar” bi xwe Mesîh e. Mesele Berkeley and Scofield Bibles nasnivîsandin li ser vê fikirê hatiye bingeha kirin, usa jî Augustine û Jerome. Yên mayîn bawer dikin ku ew usa ye, ku ew cîhê Petrûs digire.

Ev şirovekirin, mesele dikare bibe John Calvin, Cemmentarry on a Harmony of the Evangelists, ji nû va çap kirin (Grand Rapids, Eerdmans, 1949), ll, p. 291. Piraniya wan kesan zêde girîngî didin vê rastiyê, ku nivîsara yûnanîda peyva Petrûs bi cinsê nêr hatiye bikaranîn, lê peyva "Zinar" (Petroc), hatiye wergerandin bi cinsê mê. Ev cudakirin ji aliyê bikaranîna şêwazê we dibe sedem, ku bê dîtin Petrûs "perçeyek ji kevirê hatî çêkirî ye", dijberiya xwe da bi bûyîna kevirê bingehîn ra, ya ku gere Dêr li ser bê avakirin. Lê belê, bêyî ku fikira kesî li ser vê mijarê çi be, rastî ew e, ku Mesîh bi Xwe Petrûs ra axivî, û heger ew pê baweriya xwe ya bi Xwedayîtiya Mesîh piştrast bûya, ew ê weke kevir jî nehata hesibandin. Bi ya min, ew encam rastiyeke eşkere ye ji hemû şîroveyên li ser "Zinar" ku li jor hatine gotin.

3. Ji boy analîzên balkêş serdana Peter Lange bikin, ji ber ku eşkerekirina dilsoziya Petrûs wek şîrovekirinek herêmî ya peyva "zinar" tê hesab, ku bi rastî, bi nêrînek din, ya li ser vê mijarê ra li hev dike. Peter Lange, Commentary on the Holy Scriptures, Matthew, ji nûva çapkirî (Grand Rapids, Zondervan, 1870), p. 298.

4. Girînge Petrûs bi xwe ew wek hev kirinê dike.

Wekî din, nemê xweye serdestiya şexsî da bi razî kirinê nîşan dide, ku Petrûs fêm nedikir, wekî Xudan kerem daye wî hukmê Ruhanî û Dêrê.

5. Her weha balkêş e, ku hemû vê beşê da, her car ku li berê xwe dayînê, tê bîranîn, peyv bi şêwaza dema niha tê bikaranîn, ku nivîsara yûnanî da wateya wê ev e, ku ew tiştî berdewam e, tiştek e ku her dem didome û bi berdewam dîsa zêde dibe.

6. Ez borcdarim Dr. Roland G. Leavell -ra, ku pirtûka xwe da cara yekê dîna xwe da vê mijarê: “Evangêlism, Christs Imperative Commisson” (Nashville: Broadman Press, 1951), p. 3. "Herin" navdera derby (lêker), lebê, têkiliyeke hevrêzkirî da bi lêkerê ra ye, ku wî dike hukum kirî (mecbûrî). Ez metelmay mam, ku min dît, wekî tu şiroveyên ku min li ser vê beşê kontrol kirin da rêzimana yûnanî bikar neaniye, ku hewce ye li ser lêkirên ku li jor hatine behs kirin rast hesabbe.

7. Dawson Trotman, Born to Reproduce (Lincoln, NF: Back to the Bible Publishers, 1959), p. 42: Navigatirs: ji aliyê avakir da ev pirtûka nivisar gere her kes bixwîne, kêra ev mijar eleqedar dike.

8. Hewldanek ji boy şirovekirina van prinsîpan li pratîkê da dikare pirtûka min da bê dîtin. The Master Plan of Discipleship (Grand Rapids, Revell, 1987).

9. E. M. Bounds, Power Through Prayer, reprint (Grand Rapids: Baker Book House, 1991), p.7. Nava dîroka Dêrê da heyşiyarbûna mezin ku hatiye û tevgera misyonere desnîş kirin, wê îsbat ke rastiya vê gotinê. Bona wê, menî jî, xêncî Pirtûka Pîroz, bêparêzîya li ser jiyana merivê Mesîhî ji boy pêşvebirina Mizgîniyê zêde tê bikar anîn, ne ku tiştekî mayîn.

Gelek pirtûk berdest in, lebê ese bixwînin: “Life and Diary of David Brainerd: ed, Jonatan Edwards (Chicago: Moody Press, 1994). Bona bavê xwe, Howard Taylor-ya dîrokê dikarin bixwînin: “Hudson Taylor's Spiritual Secret” - pirtûkê da (London: China Inland Missions, 1950); the Memoirs of Rev.

8 Şopandin 133

Charles G. Finney (New York: Fleming H. Revell Co, 1873), bona Brêngêlê pîroz Clarence Wilbur Hall-ya dîrok Portrait of a Prophet pirtûkê da (New York: Salvation Army, 1933), Jim Elliot-ya Qeyda qanûnê jiyanê, ku jina wî Elisabeth Elliot-e ji name û rojnivîskên wî hatine berhevkirin. “Under the Shadow of the Alminghty” - pirtûkê da (New York: Harper & Brothers, 1958). Bona dîtnokê benda û pêşkêşbûnê ev û dîrokên bi wî cûrey gazî me lecê dikin, gelek tişt bikin bona Xwedê.

Dawî. Mamoste û bername te

1. Sî salên dawî da, li ser şagirtîyê rêzek ji pirtûkên girîng hatine weşandin, tevî Allan Coopedege, Matt Friedman, William A. Shell, Leroy Eims, Christopher Adsit, Myron Augsburger, Howard Belben, Leighton Ford, Doug Herman, Ernest Best, Ron Kincaid, Gary Kuhne, Carole Mayhall, Dwight Pentekost, Allan Hadidian, Fernando Segovis, Scott Mcknight û D. Stuart Briscoe - kar û xebatên wan. Ev lîsteya nivîskaran, her çend ku ne hemû hatin navnîş kirin, nîşan dide ku baldarî li ser vê mijarê zêde dibe. Belavbûna bernameyên şagirtîyê jî balkêşiya, ku çiqwas diçe li ser vê mijarê zêde dibe. Wan bernameyan dikare ji weşanxaneyên cuda û ji weşanên girêdayî şêwirmendîyên Dêrê bistîne. Xwendekar gere ji van çavkaniyan kar bînin.

2. Ji boy agahdariyê li ser kar û pêvajoya komên biçûk pêdivî tuneye. Li ser vê ramanê, alîkên cude têne enenekirinSamuel Shoemaker, Elton Trueblood, Harry C. Munro, Harold Freer, Francis B. Hall, John Casteel, Paul Miller, Richard Peace, Steve Barker, Ron Nicholas, Howard Snyder, David Prior, Jimmi Long, Judy Johnson, Lawrence O. Richards, Dennis Benson, Dan Williams, Judy Hamlin, Jeffrey Arnold, Em Griffin, Neal F. Y. Cho - pirtûkê wan da. Li vê edebiyata dikare bi tevahî komên agahiyên lêkolîn û gotibêjên komekî zêde bibe, ku dikarin li her dikanekê pirtûkên rûhanî da bê destxistin.

Heger hûn dixwazin bibînin ka komên dikarin çawa baldarî bikişînin nav meriva da, pirtûkên Lima-Kulman weşandî ji hêla “Serendipity” - va bixwînin, P. O. Box 1012, Littleton, CO 80160. Ramanê Wî ya herî baş têgihiştina giştî ye prtûka “Serendipity Bible for Groups” (1989s).

3. Ji pirtûka Billy Graham hat wergirtin. Billy Graham diaxive li ser “dîtina dinyayê ya Mizgîniyê" û hevpeyvîna taybet li ser mijara "Mesîhetiyê li îro", hejmarê yekê, 13ê Cotmeh 1958, rûpel 5, mafên bikarhênerê parastî ne.

4. Gelek cara li ser vegerandina xizmeta endama hatiye xeberdan, lê belê li ser vê pirsgirêkê herî baş Paul Riz pirtûka xwe “Stir Up the Gift” da şirove kir ye (Grand Rapids. Zondervan, 1952). Dikarin karanîna bê durûtiya vê ramanê li pirtûkên J. E. Conant “Every Member Evangêlism” (New York. Harper û Brothers, 1922s.), Tim Allan, “The Face of My Parish” (New York. Harper û Brothers, 1953), Elton Trueblood “The Company of the Commit-in-Depth” - bi hejandî nav dîroka mîsyoneriyê da (Chicago Moody Press, 1961s.). Pirtûkek li ser vê mijarê, ku ji aliyê mîsyoneran va hatiye nivîsandin, ku seredana mezin li ser yek sedsal berî weşanê xwe kir, Roland Alên “Missionary Methods”. St. Paul's Ours-e (London: World Dominion Press, 1953s.) û despêka wê “The Spontaneous Expansion of the Church” (London: World Dominion Press, 1949).

5. Agahiyên ku têkildar in bi rêbazên şexsî yên Mizgîniyê zêde ne û bi gelemperî hêsa digihîjinê. Ji ber ku li ser vê mijarê gelek awayên cûda hene, herî baş e ku hinek pirtûkên nivîskarên cûda hilbijêrin, yên ku li cihê xizmeta xwe da nivîsîne, ewin - James Kennedy, S. L. Brengel, F. D. Whitesell, Joseph Aldrich, L. R. Scarborough, Bill Bright, Horace F. Dean, Leroy Eims, William Evans, Tom L. Eusenman, Ann Kirmel, Gene Edwards, Leighton Ford, E. M. Harrison, Billy Hanks Jr., Nate Krupp, Howard Hendricks, Paul Little, Lorne Sanny, R, A, Torrey, Walton L. Wilson, Beth Mainhood, J. O. Sanders, Mark McCloskey, G. Cambell Morgan, Stephen Olfird, Jim Peterson, S. A. Witmer, Donald Paterski, Charles Kingsley, Matthew Prince, William G. Schweer, Charles Shaver, John R. W. Stott,

Dawî. Mamoste û bername te 137

Stanley Tim, Jill Briscoe, Oscar Thompson, Charles Trumbull, Robert Tuttle, Jack Vorlkel û H. Clay Trumbull. Ji boy vê mijarê, têkiliyeke hêsan dikare ji hêla jorê - D. Heck-va, bê pêşkêş kirin, li ser hilbijartina nîşankirina materyalên peyama yên donzdeh: “The Art of Sharing Your Fatih”, jibartî (Tarrytown, Fleming H. Revell, 1991s.).

6. Gava ewlin ya şagirtiyê - pey çûyîne. Li vê xizmeta taybet da, yên ku dixwazin zêdetir rêkeftinên bibînin, dikarin bixwînin - Charlie Riggs, David Dawson, Gene û Erman Warr, Lorne Sanny, Hal Brooks, Arthur C. Archibald, Winkie Pratney, Frances M. Cosgrove, Roy Robertson, Gary Kuhne, Roy Fish, Charles Shaver, û Billy Hanks jr. - wan prtûka, lê çawa despêkê: Waylon B. Motor New Testament Follow-Up for Pastors and Laymen - pirtûk (Grand Rapids: Wm. B. Eerdmans, 1973).

7. Ji boy kar û çalakiyên şexsî, hejmareke mezin ji berheman li wî warî da têne nivîsandin, ku bi qada (aliyê) pratîkî ya Mizgîniya Dêrê û qada (aliyê) pêwendar a mezinbûna Dêrê va girêdayî ne. Ji gelek çavkaniyan, yek jî pirtûkên nivîskarên li jêr in: Leith Anderson, George Sweagey, Charles and Win Arn, C. E. Autrey, Andrew Blackwood, John Bisagno, William B. Milet, J. E. Conant, Roy Fish, Elmer Towns, Michael Green, Sterling Hustan. Ralph Neghbor, Bailey Smith, Paul Y. Cho, George Hunter, Donald McGavran, Charles Shumante, Roy H. short, Bernard and Marjorie Palmer, Myron Augsburger, John S. Starn, Louis Drummond, Mendal Taylor, Peter Wagner, Carl George, James Engel, Kent Hunter, Larry Lewis, Greg Ogden, Calvin Ratz, Roland G. Leavell, W. E. Sangster, and Samuel A. Shoemaker.

Robert I. Coleman, profesorê navdar ê mizgîniyê û şagirtkirinê ye, li Semînera Teolojîk ya Gordon-Conwell, li Himlintonê ya başûrê eyaleta Massachusettsê. Berî ku ew bihata

Gordon-Conwell, ew serokê fakulteya mîsyonên Hemdinyayê û mizgîniyê bû, li Dibistana Teolojîk ya Êvangêlî ya Sêyemînî. Her usa ew dêkanê Dibistanên Navneteweyî yên Mizgîniyê yên Billy Graham bû û rêvebirê Navenda Navendî ya Mizgîniyê ya Billy Graham li Koleja Wheaton bû. Dr. Coleman yek ji endamên bingehîn ên Komîsyona Lausanne ya Mizgîniya Hemdinyayê ye, ku wî bi salên dirêj beşa Amerîkaya Bakur rêvebirî kirye.

Ew li Komîsyona Pêşxistina Şandina Amerîkayê dixebite, çend şîretdarên mîsyonerî yên navneteweyî da xizmet dike û serokê berê ya Akademiya Mizgîniyê ya Perwerdehiya Teolojîk e. Ew sedan gotar û 23 pirtûk nivîsîye, li nav da jî hene “The Master Plan of Discipleship”, “The Coming World Revival”, and “Singing with the Angeks”.

Pirtûkên wî hatiye wergerandin bi zêdetir ji sed zimanên dinyayê, û tenê bi îngilîzî hatine weşandin bi tirajekî zêdetir ji heft milyon. Dr. Coleman hînbûna xwe xelas kiriye li Zanîngeha Başûrî Arizona, Seminara Teolojîk a Asbury, Seminara Teolojîk a Princeton û ji Zanîngeha Ayovayê destûra doktorê fêlosofîk wergirtiye. Zanîngeha Navneteweyî ya Sêyemînî wê destûra doktorê şerefê ji boy wî da.

About First Fruits Press

Under the auspices of B. L. Fisher Library, First Fruits Press is an online publishing arm of Asbury eological Seminary. e goal is to make academic material freely available to scholars worldwide, and to share rare and valuable resources that would not otherwise be available for research. First Fruits publishes in ve distinct areas: heritage materials, academic books, papers, books, and journals.

In the Journals section, back issues of The Asbury Journal will be digitized and so made available to a global audience. At the same time, we are excited to be working with several faculty members on developing professional, peer-reviewed, online journals that would be made freely available.

Much of this endeavor is made possible by the recent gift of the Kabis III scanner, one of the best available. The scanner can produce more than 2,900 pages an hour and features a special book cradle that is speci cally designed to protect rare and fragile materials. The materials it produces will be available in ebook format, easy to download and search.

First Fruits Press will enable the library to share scholarly resources throughout the world, provide faculty with a platform to share their own work and engage scholars without the di culties often encountered by print publishing. All the material will be freely available for online users, while those who wish to purchase a print copy for their libraries will be able to do so. First Fruits Press is just one way the B. L. Fisher Library is ful lling the global vision of Asbury Theological Seminary to spread scriptural holiness throughout the world.