Η αρχιτεκτονική βιώνεται ως εμπειρία με το σύνολο των αισθήσεών μας. Αισθανόμαστε τη μυρωδιά της, τη θερμοκρασία της, τον ήχο της , την αδρότητα ή το βάρος των υλικών της και την συνδέουμε με την μνήμη και την φαντασία μας. 'Όπως, η όραση και η αφή έτσι και η ακοή προσδιορίζει αρχιτεκτονικές παραμέτρους, μέσα από τις οποίες αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον. Κάθε χώρος έχει τον δικό του ήχο, που εκφράζει χαρά ή μελαγχολία, οικειότητα ή μνημειακότητα. Η αμφίδρομη σχέση ήχου και χώρου σκιαγραφείται μέσω της ανάλυσης των χωρικών του ιδιοτήτων του ήχου αλλά και ακουστικών ιδιοτήτων του χώρου. Το βασικό ερώτημα που επιχειρεί να θέσει η συγκεκριμένη έρευνα, είναι κατά πόσο ο δημιουργός μπορεί να αναγάγει αυτή τη δυναμική του μηχανισμού της αντίληψης σε εργαλείο αρχιτεκτονικής δημιουργίας, και με κατεξοχήν αρχιτεκτονικά εργαλεία να σχεδιάσει το δικό του ηχοτοπίο.
