Geen hobby, maar een vak. Nederland is een grote eenheidsworst geworden. Het gros gaat op in de massa. Keuzes worden gemaakt naar de maatstaf van de algemene deler. Dit gaat niet alleen over de kledingstijl of muzieksmaak, zelfs de beroepskeuze wordt vaak gestuurd door gemiddelden. Het meeste dat boven (of onder) het maaiveld uitkomt wordt niet serieus genomen. Wanneer het gaat om werk, zijn de kunsten daarbij de klos. Dit wordt vaak afgedaan als hobby.
Visie op de toekomst Mijn toekomstwens is tweeledig. Ik wens de toekomst meer creatieve vrijheid, maar vooral dat creativiteit in al haar vormen serieus wordt genomen. Dat het niet als tijdverdrijf wordt gezien, maar als volwaardig, essentieel onderdeel van onze samenleving. Met eerlijke waardering, in woorden én in betaling. Veel vormen in de kunsten worden namelijk nog steeds gezien als ‘hobby’ en vaak ook als zodanig betaald. Daarnaast wens ik voor toekomstige generaties een onderwijssysteem dat hen ruimte biedt om te ontdekken wie ze zijn en waarin ze kunnen floreren op basis van hun talenten. Niet op basis van gemiddelden of opgelegde maatstaven. Dit ligt ten grondslag aan mijn hoofdwens, want hoe kunnen we creatieve vakmensen ooit serieus nemen als we kinderen van jongs af aan in een keurslijf persen dat hen niet past?
Een smerige bende, denk daar maar eens over na Meer inclusiviteit. Niet alleen op het gebied van wie we zijn, LHBTQIA+ of anders, maar ook qua dat wat we doen, ons werk. Waarom krijgt iemand die een mbo-opleiding heeft, zoveel minder betaald als iemand die een WO-opleiding heeft gedaan? Het is niet zo dat een putjesschepper minder waard is als iemand die filosofische vraagstukken kan beantwoorden. We kunnen tot in den treure filosoferen over hoe de toekomst er uit moet komen te zien, maar als er niemand is die de stront opruimt, wordt het een smerige bende. Tuurlijk, ik snap dat iemand die een openhartoperatie moet doen, ongetwijfeld langer heeft gestudeerd en meer verantwoordelijkheid heeft, maar dat is niet de discussie die ik wil voeren. Waar het om gaat, is dat naar mijn mening nog steeds de lonen niet in verhouding zijn. Hier zie ik graag verandering in, meer gelijkwaardigheid in de toekomst. Er wordt door de maatschappij meer waarde gehecht aan de theorie, dat wat uit een boek komt, aangeleerd is, en te weinig aan de praktijk, dat wat in iemand zit. Theoretische verbanden kunnen leggen, weegt zwaarder dan visuele verbanden kunnen vormgeven. In het huidige onderwijssysteem tellen rekenen en taal ontzettend zwaar, hier wordt op alle fronten getoetst. In beide moet geëxcelleerd worden. Wanneer een kind veel spelfouten maakt, wordt er bij wijze van al gezegd dat het kind onder de maat presteert, dat het meer moet oefenen. Terwijl datzelfde kind misschien wel een rekenwonder is. Waarom moet beide even zwaar wegen?