Billie 28 februari 2026

Hé topper, kun jij om met complimenten?

De koers is van ons, de commentaar van Ine Beynen

Er 30% zijn voor je kinderen is genoeg, weet Rika Ponnet

“Ik wou rock-’n-roll, wel, die heb ik gekregen”

Karine Claassen

Hoe kan het voor zo’n prijs?

5 dagen alles inclusief! Overnachten, eten, drinken en entertainment.

ARDENNEN | Enjoyhotel L’Eau Vive Ardennen in Vresse-sur-Semois

Enjoyhotel in België

GEOPEND VANAF APRIL 2026

Knus hotel in de Belgische Ardennen

Aan de oever van een riviertje

Een paradijs voor natuurliefhebbers

Ideaal voor wandelen en fietsen

Verscholen in het groen aan

Verscholen in het groen aan een kabbelend riviertje een kabbelend riviertje.

OPENINGSAANBIEDING

Enjoyhotel L’Eau Vive ligt in de Belgische Ardennen, midden in het groen en aan de oever van de Semois. Een plek waar u ontwaakt bij het zachte kabbelen van het riviertje en u direct het vakantiegevoel te pakken heeft. Laat u verrassen door de mooiste plekjes langs de

27995 p.p. 5 VANAFDAGEN €

Semois, zoals charmante dorpjes en imposante kastelen. Direct vanaf het hotel kunt u de omgeving verkennen via diverse wandel- en fietsroutes. Voor wie iets anders zoekt, is een ontspannen kanotocht over de Semois een aanrader.

Inbegrepen bij uw 5-daagse alles-inclusief vakantie:

Ontvangst met lunch of koffie met gebak of iets anders lekkers

4 x overnachting met uitgebreid “Enjoy” ontbijtbuffet

4 x lunch of lunchpakket

4 x dinerbuffet

Koffiecorner: koffie en thee gehele dag GRATIS

Dagelijks van 17:00 tot 24:00 uur alle drankjes GRATIS: frisdrank, vruchtensap, bier, wijn, jenever en Apfelkorn

Iedere avond vertier en entertainment, met o.a. een wandeling en live muziek. Hierbij wordt regelmatig iets lekkers geserveerd GRATIS diverse auto-, fiets- en wandelroutes

Til dat eitje eens naar een hoger niveau

inhoud

Op 1 maart is het complimentendag. Een zacht, aanmoedigend woordje voor je liefsten, het kost niks en het verwarmt de harten. Weet je wie jij bent, lieve lezer? De allerbeste!

Radiomaker

Bert De Kock krijgt graag complimentjes van zijn mama.

17

Waarom we soms ongemakkelijk reageren op complimenten

Mooi gedaan

JI J J BENT ZO COOL Topidee! GOED BEZIG!

14

WAUW, DA’S KN DA’S KNAP Je bent gewelddig

Je ziet er goed uit

Word Gezin van het Jaar!

Niets leuker dan samen met je gezin nog eens door je foto’s gaan. Hebben jullie een foto waar liefde, chaos of puur geluk van afspat? Deel jullie favoriete herin-nering met de Gezinsbond en Billie en maak kans op de titel Gezin van het Jaar. De hoofdprijs? Een fotoshoot met Lieve Blancquaert en jullie verhaal in Billie.

Doe mee via gezinsbond.be/ gezinvanhetjaar en laat de jury –met iemand van Billie – jullie hartverwarmende herinnering ontdekken

Onze fotografe speurt naar bijzondere outfits op straat. In Hasselt in de Koning Albertstraat spot ze Alessia Iannino (24), shopassistent bij Think Twice uit Hasselt.

tekst en foto Anja Blevi

Streetstyle

DE OUTFIT

Pet, kleurrijke sjaal, poncho, gilet, ketting, tas en rok Think Twice Grijs sjaaltje, topje, laarzen en oorbellen Okazi

MIJN OUTFIT: “Ik hou van felle kleuraccenten. Net als een giftige hagedis die ze met rust laten.” (lacht)

GUILTY PLEASURE: “Hippiesjaaltjes! Ik heb er zeker veertig in alle kleuren en prints. Het voegt net dat ietsje meer aan een outfit toe. En al van jongs af

aan heb ik ook gewoon graag mijn nek bedekt.”

SUCCESAANKOOPJE: “Dit gilet is het meest gebruikte item uit mijn kast. Het is mijn proudest possession. Ik draag het al twee jaar gemiddeld twee keer per week. Dat betekent 164 unieke combinaties, want ik draag

nooit twee keer exact hetzelfde.”

MIJN STIJLICOON: “Actrice Helena Bonham Carter. Ik hou van haar eclectische stijl.”

IK KOM NIET BUITEN ZONDER: “Ik woon op de vijfde verdieping en elke keer als ik de lift neem naar buiten, maak ik een selfie.”

Bij aankoop van 1kg cent

K C

Twee jaar geleden presenteerde ze nog Degroteboodschap, een taboedoorbrekend programma over darmproblemen. Deze maand trok Karine Claassen voor VRT 1 naar Groenland. Van een letterlijke shitshow naar een geopolitieke dus. Toch is het niet dat wat de gedreven reportagemaakster, net 36 geworden, drijft. “Ik wilde rock-’n-roll en avontuur. En dat heb ik gekregen ook.” Nothingcomeseasy, ook niet in Groenland.

jurkFabienneChapotschoenenRochasbijWinckle

tekst Kaatje De Coninck foto's Kris De Smedt styling Erik Vernieuwe make-up en haar Sabine Peeters

Had je op voorhand gezegd tegen Karine Claassen dat een tocht van tien dagen door Groenland, het land dat als een soort schaakstuk tussen alle grootmachten zit ingeklemd, levensveranderend zou zijn, had ze je wellicht voor gek verklaard. En toch deed het net dat. “Het opende oud zeer waar ik me niet helemaal van bewust was, maar ik werd er ook verliefd op het land en zijn inwoners, en opnieuw op mijn job.” In Groenland herontdekte ze haar liefde voor interviewen. “Dit is wat ik wil doen: met open hart naar mensen trekken voor een goed gesprek, zonder agenda of script. Niet enkel komen halen wat mij van pas komt, quotes, headlines, om hen daarna achter te laten met het gevoel dat ze gebruikt zijn. Ik hoop hen ook iets te bieden, al is het maar hen terug een stem geven.”

Laat ons beginnen bij het begin: waar kwam het idee vandaan?

“We zien de wereld ontsporen op ons scherm: geopolitiek, macht, figuren als Trump die vulgair over mensen praten. En toch zijn dat de machthebbers. En dan speelt mijn oude journalistieke reflex op. Hoe kan dit? Het was mijn man die zei: Moet jij niet gewoon naar Groenland? En ik voelde meteen: ja. Gelukkig vertrouwden de bazen op dat instinct. We hebben een klein team samengesteld, deden research en voor we het wisten stonden we daar. Niet met een strak plan, maar vanuit de drang om ter plaatse te voelen wat dit voor hen betekent. Die gewone Groenlanders met die shitshow boven hun hoofd.”

Vertel. Wat heb je er ontdekt?

“Ik vind het bijna moeilijk om het in woorden te vatten. Het is de meest indrukwekkende natuur die ik ooit gezien heb. Ik kreeg er tranen van in mijn ogen. En ik ben niet snel onder de indruk. Er zijn geen wegen. Je verplaatst je met boten, vliegtuigen en helikopters, als het weer meezit. Als het stormt, zit je vast. Een afspraak is eerder een suggestie: de natuur is niet te controleren. We zien wel

“Groenland heeft een extreem jonge bevolking, met bijzonder hoge suïcidecijfers. Een complex gegeven, maar er is wél een link met het verlies van taal, cultuur en postkoloniaal trauma”

Karine Claassen reportagemaakster

Dat is spannend als je daar op tien dagen tv moet maken (lacht), maar het dwingt je ook tot loslaten, flexibel zijn.”

Naast die overweldigende natuur: wie heb je er ontmoet?

“Veel gewone, jonge mensen, vol vuur, daadkracht en vechtlust. En toch: wat ik daar zag, heeft me diep geraakt. Hoe zij omgaan met de pijnlijke stukken van hun verleden … Al die jonge mensen in afgelegen dorpen die hun geloof in de toe-

komst kwijt zijn. Op sommige plekken vind je er echte edelstenen in de grond, die voor ons veel monetaire waarde hebben, maar voor hen gewoon onderdeel van de natuur rondom hen zijn. Iedereen aast op wat daar in de grond zit. Intussen worden lokale mensen weggejaagd, raken dorpen verlaten. Door de mining-industrie komt er ook uranium vrij: supervervuilend voor de rivieren, zeker als je drinkwater daaruit komt.”

Dat klinkt alsof Trump het minste van hun problemen is.

“We kijken vandaag geschokt naar een figuur als Trump, maar Europa koloniseert al eeuwen andere landen. Daar moeten we ook eerlijk naar durven te kijken. Groenland is gekoloniseerd door Denemarken, en dat werkt nog door. Ik sprak er met jonge mama Kornelia, superslim, ambitieus. Ze droomde van een carrière in de juridische wereld. In theorie kan dat: hoger onderwijs is gratis en Denemarken betaalt het voor hen. Maar het systeem stelt voorwaarden. Je krijgt kansen, zolang je maar ophoudt te zijn wie je

bent en een deel van jezelf achterlaat. Ze moeten studeren in het Deens, leven volgens Deense normen, liefst hun eigen taal en cultuur zo weinig mogelijk cultiveren. Proffen zeggen dat ze nooit advocaat zal worden, omdat ze ‘niet Deens genoeg’ is. Niet academisch genoeg. Dat soort dingen stapelen zich op. Als je eigen taal en identiteit continu worden gecorrigeerd, vreet dat aan je zelfwaarde. Haar verhaal wordt nog zwaarder: ze komt uit een gezin van zeven kinderen, van wie er drie zelfmoord hebben gepleegd. Groenland heeft een extreem jonge bevolking, met bijzonder hoge suïcidecijfers. Dat is een complex gegeven, maar er is wél een link met het verlies van taal, cultuur en postkoloniaal trauma.”

Haar verhaal heeft je duidelijk diep geraakt.

“We stonden allebei met tranen in onze ogen. Wat zeg je dan? Bij het weggaan heb ik haar een knuffel gegeven en gezegd: Jij doet ertoe. Tegelijk kon ik niet anders dan de echo van mijn geschiedenis voelen. Hoe ze sprak over niet trots

Wie is ...

Karine Claassen begon ooit op de nieuwsdienst van VRT, maar ontwikkelde zich tot een veelzijdig verhalenverteller met programma’s als Waarom wachten, Het leven in kleur en Opeenander Tien jaar geleden trok ze Dwars door Amerika toen Donald Trump de eerste keer verkozen werd, nu werkt ze aan een nieuw programma waarvoor ze Vlamingen die in de States hun dromen najagen ging opzoeken. Samen met haar man (en soms eindredacteur) Wouter heeft ze één zoon, Otis Mumba die intussen 4 is. De reeks Groenland is van ons zie je op VRT1 op donderdag 5 en 12 maart, en op VRT MAX.

mogen zijn op je cultuur, dat kwam binnen. Ik ben de dochter van een Congolese moeder en een Belgische vader. Mijn papa leeft al lang niet meer, mijn mama zit, as we speak, in haar geboorteland. De koloniale geschiedenis zit in mijn lichaam en leven. Niet in een ver verleden, maar één generatie: mijn moeder, mijn opvoeding, haar stilte. Ik heb dat lang weggeduwd, omdat kijken pijn doet en omdat het niet alleen mijn eigen trauma is.”

Nu is het tijd om dat aan te kijken?

“Voorzichtig, ja. Ik werd net 36, ik ben moeder. Net als iedereen ben ik op zoek naar: wie ben ik, wat wil ik, hoe zie ik mijn leven. En ik loop daar niet constant mee rond, maar je voelt wel dat dat meespeelt. Nu voel ik de ruimte om dat voorzichtig te ontginnen. Wat mijn mama en mijn voorouders hebben meegemaakt: racisme, ontheemding, zwijgen, aanpassen, hard werken, niet klagen … dat werkt door. In mij. En ook in mijn zoon. Oudere generaties hebben geleerd te overleven door vooruit te kijken, pijnlijke passages te negeren. De jongere genera-

ties erven de gevolgen van dat zwijgen en hebben het ermee gehad. Want wat niet benoemd is, blijft doorwerken. Ik vond het cool om te zien hoe die jongeren daarmee omgingen. Ik heb mijn mama na dat gesprek ook huilend opgebeld. Ik moest ineens zo hard aan haar denken. Aan alles wat zij heeft opgegeven voor mij. Zonder mijn mama zat ik hier niet. Niet bij VRT, misschien zelfs niet in België. Zij is echt voor kansen gegaan: had twee jobs, werkte dag en nacht. Haar reactie was even droog als typerend: Maar kind, zit gij nu in Groenland? Doe eens kalm! Is het daar niet ijskoud? Maar ik weet ook dat ik dingen beleef die zij nooit heeft kunnen doen. Daar is ze fier op.”

Was er ook ruimte voor de lichtere kanten van het bestaan?

“Uiteraard! Ik heb een ijsbad genomen in de oceaan met een gekke Groenlander, ben walvis gaan eten bij een plaatselijke chef, ben meegegaan op zeehondenjacht. Ik ben tig keer op mijn bek gegaan op het ijs daar. I’m really not built for that. Wat ze geweldig grappig vonden: ze noemden het Deens ijs. Want Groenlands ijs, daar blijf je op rechtstaan. Die humor hebben ze ook. Zo heeft Amerika er al decennia een militaire basis, helemaal in het noorden, waar het soms maar een uur per dag licht is. Wel, ze vertelden me meewarig dat veel Amerikaanse militairen na een tijd depressief worden weggevoerd en locals moeten betalen om hun werk te doen, omdat ze het zo moeilijk hebben met de donkerte. Diezelfde stille kracht ervoer ik toen ik sprak met een jager in dog town, een plaats waar een duizendtal sledehonden zitten verzameld. Trump heeft ooit een opmerking gemaakt over hun sledehonden, alsof dat aantoont hoe achterlijk ze zouden zijn. Terwijl je niet anders kunt dan respect hebben voor zij die daar in zulke omstandigheden overleven. Kom maar op, Trump, leek die man die te zeggen, je denkt dat je een macho bent, maar dit land filtert wel vanzelf wie hier thuishoort. Ik kan alleen maar zeggen: Helemaal waar.”

Tegelijk is die oorlogsdreiging er ook.

“Ja, ze zeggen ook: We zijn nog nooit zo bang geweest als nu. Iedereen is geprept om een week zelfvoorzienend te zijn mocht er oorlog uitbreken. Ze moeten nu, willen of niet, steun zoeken bij de De-

“Het is de angst voelen en het toch doen. Dit is ook het voorbeeld dat ik aan mijn zoon wil ‘voorleven’, trouwens: gewoon doen. En als je faalt, dan is het zo”

Karine Claassen

reportagemaakster

nen. Ik was op een dag mee met een zeehondenjager in een immense ijsvlakte. Prachtig. Tot je ineens Deense fregatten ziet opduiken uit het niets. Ik kreeg een flashback naar na de aanslagen hier, toen er opeens militairen in de Brusselse straten rondliepen. Even onheilspellend. Dus die realiteit is er zeker ook.”

Zien ze ook kansen in die vernieuwde aandacht?

“Zoals ik zei: het is best een ondernemend volk. Er worden nieuwe luchthavens geopend, nieuwe bedrijfjes gestart om expedities aan te bieden. Ze zijn trots op wat ze te bieden hebben, dus laat maar komen dat toerisme. Al zie je ze ook denken: Hoe gaan we dit in hemelsnaam doen? In Qaqortoq, een heel kleurrijk, schattig stadje in het zuiden, gelegen tussen de fjorden, stoppen nu soms al van die immense cruiseschepen. Wanneer iedereen ontscheept, betekent dat nu al een verdubbeling van het aantal inwoners.”

Een aanrader dus, Groenland?

“Ongelofelijk. Ik hoop het ooit te kunnen herdoen met mijn man en zoon. Ja, ik voelde zoveel toen ik wegvloog: teleurstelling, verdriet, blijdschap, humor. Want naast al die prachtige mensen waar ik verliefd op was geworden, bleef ook het gevoel: we zijn echt kleine garnalen en macht en geld en politiek kunnen zoveel kapotmaken.”

Even terug naar dat andere programma waarin we je vorig jaar zagen: Special forces. Wat heeft dat met jou gedaan? “De transformatie die al in gang was gezet toen ik moeder werd, is hier zeker afgerond. Ik durf veel meer mezelf te zijn, en dat voelt bevrijdend. Het is raar misschien, in een sector die volledig draait rond ‘kijk naar mij’. Maar ik loop hier

sinds 2012 in rond en had mezelf in een hokje gestopt: de serieuze journalist. Alle andere kanten van mezelf stak ik weg. De vrouw die gek doet op feestjes. Die er ooit van droomde om clipdanseres te worden in Amerika. Die een rock-’n-roll leven wilde. Uit angst om te veel te zijn, ben ik mezelf kleiner gaan maken. Maar die mannen, Blom, Greg, Bram, die zien dwars door je heen. En ineens inspireer je dan mensen door jezelf te zijn, rauw en transparant. Zonder goedkeuring te zoeken. Dus ja, dat neem ik mee.”

“Weet je dat het nog een tijd geduurd heeft voor ik trots kon zijn op mijn prestatie daar? Ik heb last van impostersyndroom, maar ik wil daar vanaf. Dan helpt het wel als je jezelf als een badass onder water een kalasjnikov in elkaar ziet steken. Waarom zou ik nog onzeker zijn?”

Dan ben je ook niet meer bang om aan je baas te pitchen: stuur me maar naar Groenland.

“Jawel, maar het is de angst voelen en het toch doen. Ook wanneer ter plaatse niets loopt zoals je het had verwacht en je jezelf er de hele tijd aan moet herinneren: trust the process. Ik wilde rock-’n-roll, wel, ik heb het gekregen ook. Maar dat zelfvertrouwen – ik vertrek gewoon en ik weet dat ik hier iets goeds kan uithalen – dat neem ik wel mee uit Special forces. En dan beleef ik ook nog het meest waanzinnige avontuur uit m’n leven. Dat toont dat durf loont. Dit is ook het voorbeeld dat ik aan mijn zoon wil ‘voorleven’, trouwens: gewoon doen. En als je faalt, dan is het zo. Dan raap je jezelf bij elkaar en sta je weer recht. Je kunt moeilijker dingen aan in je leven.”

“Ik wil niet dat jonge meisjes mij idealiseren of denken dat dit mij vanzelf afgaat. Want zo keek ik ook naar sommige mensen, bij wie het eruitziet alsof alles bij hen in de schoot valt. En dan voelt het alsof jij faalt omdat je dat niet kunt. Nee. Ik heb hier keihard voor getraind”

Karine Claassen reportagemaakster

Is dat allemaal te herleiden tot Special forces?

“Nee, het leven zelf deelt ook klappen uit. Mijn vader verliezen of negatieve ervaringen in mijn jeugd zoals gepest worden: ik heb daar in het verleden al over gesproken. Vroeger dacht ik weleens: poor me Nu weet ik dat het ook dankzij die ervaringen is dat ik zo sterk ben geworden. Het helpt uiteraard om je te kunnen afreageren in een boksmatch met een getraind lid uit de speciale eenheden. (lacht)

Ik wil daar niet meer in blijven hangen, in dat zelfmedelijden: het heeft me gemaakt tot wie ik ben, maar nu vooruit.”

Veel mensen zagen je plots als voorbeeld. Hoe voelt dat?

“Vooral jonge meisjes, ja. Mooi, maar ook kwetsbaar. Want ik wil niet dat ze mij idealiseren of denken dat dit mij vanzelf afgaat. Want zo keek ik ook naar sommige mensen, bij wie het eruitziet alsof alles hen in de schoot valt. En dan voelt het alsof jij faalt omdat je dat niet kunt. Nee. Ik heb hier keihard voor getraind en mezelf tot mijn limieten gepusht. Nothing comes easy. Dus ik antwoord wel op al die berichten.”

Is dat de grootste levensles die wij er kunnen uit meenemen?

“Ik zou kunnen zeggen de sportieve kant, maar eerlijk? Na Special forces heb ik maanden niets gedaan. Dat is echt compensatie. Die adrenaline moet uit je lijf, en recupereren duurt lang. Ik ben ook bijgekomen, ik zat toen in Amerika te draaien en alleen maar burgers te eten. Dus ik dacht: oké, loslaten. Ik ga niet zeggen dat iedereen moet mediteren of ijsbaden nemen. Dat is vaak ook marketing. Maar je geest trainen, op een manier die voor je werkt, helpt wel. Het gaat niet over sterk zijn. Het gaat over wat je doet op momenten dat je je slecht voelt, onzeker. Het is het cliché: hoe je handelt als je op je bakkes gaat zegt meer over je dan wanneer je winnend over de meet komt. Letterlijk en figuurlijk. In Groenland werd dat dus de running gag. Ik gleed zelfs uit over het ijs midden in interviews. Dan zeiden ze: Je bent net gevallen. En ik antwoordde: Nee hoor, ik was gewoon van

het uitzicht aan het genieten. Vroeger zou ik dat eruit hebben geknipt. Nu denk ik: Ach ja, laat maar zien.”

Als ik het zo hoor, staan er nog veel meer avonturen op de agenda. “Graag. Want ik heb dat nodig. Al leef ik ook in een spagaat: vertrekken en thuis willen zijn. Hoe ouder mijn zoon wordt, hoe moeilijker om weg te gaan. Maar dat avontuur opzoeken zit in mij. Yin en yang. Als ik weg ben, kan ik focussen. En thuis ben ik dan weer een heel aanwezige mama. Ik word daar ook erg in gedragen. Mijn mama, schoonmama, mijn man, die een fantastische papa is, vangen dat samen op. We’ve got you, zeggen ze. En dat maakt een wereld van verschil.”

En tegenover je zoon? Want mom guilt is hardnekkig.

“Ik heb mezelf regels opgelegd, een maximum. Mijn gezin is mijn prioriteit. Mijn werk mag nooit meer ten koste gaan van mezelf of van mijn kind. Al voel ik ook dat ik hier weer vol voor wil gaan, voor dit pad, deze verhalen vertellen. Ik moet gewoon aannemen dat ik ook een goede moeder ben als ik dat doe. Al sluipt het schuldgevoel weleens binnen aan de schoolpoort. Dan hoor ik: Amai, zat je weer in Groenland? En ik maak daar in mijn hoofd van: Ik ben een afwezige mama. Terwijl ik naar mijn kind kijk en weet: hij is oké. Onze connectie is er. Iemand zei me voor ik vertrok: Je kunt dat niet doorsnijden. Je hebt hem gedragen. Je gaat weg, het doet pijn, je komt terug, en het is er weer. En dat is ook zo. En na twee weken thuis denk ik ook gewoon: Oh boy, die decibels van kinderen zijn luid, kan het niet eens stil zijn …” (lacht)

Wie denkt dat hoortoestellen ouderwets zijn, heeft iets gemist.

Op 3 maart is het Internationale Dag van het Gehoor: een moment om stil te staan bij hoe sterk hooroplossingen zijn geëvolueerd. Het beeld van grote, opvallende hoortoestellen achter het oor is ondertussen helemaal achterhaald. Dat ziet ook Ymke, audiologe bij Lapperre. “Moderne hoortoestellen lijken steeds meer op gewone oortjes of zitten elegant achter het oor of zijn zelfs volledig onzichtbaar.”

Dankzij de uitgebreide bluetoothconnectiviteit is telefoneren, tv-kijken en muziek luisteren met hoortoestellen vandaag vanzelfsprekend. En dankzij AI blijven de mogelijkheden groeien. “Hoortoestellen doen vandaag veel meer dan alleen je gehoor verbeteren. Ze geven je vrijheid en vertrouwen terug, en dat merken mensen elke dag opnieuw”, besluit Ymke.

“Hoortoestellen doen meer dan enkel gehoor verbeteren”

3 van onze meest discrete hoortoestellen:

Virto™ R Infinio: Modern design, volledig op maat van je oor

Phonak Infinio Ultra: Klein en fijn achter je oor met uitzonderlijke hoorprestaties

Phonak Lyric™: 100% onzichtbaar, 7/7 en 24/24 in je oor

Onze nieuwste hoortoestellen leren kennen of gratis je gehoor laten testen? Maak nu een afspraak. 0800 11 766 of via www.lapperre.be/nl/discrete-hoortoestellen

Je ziet er goed uit

JIJ BENT ZO COOL

Waarom we zo slecht kunnen omgaan met complimenten

Op Complimentendag doen we het allemaal net iets meer: iemand zeggen dat die er goed uitziet, iets knap heeft gedaan, of gewoon fijn is om bij te zijn. En toch voelen complimenten zelden vrijblijvend. Soms blijven ze dagen nazinderen, soms wuiven we ze ongemakkelijk weg met een ‘ach ja’ of ‘dat stelt toch niks voor’. Waarom eigenlijk? Wat doen complimenten met ons brein, ons lijf en onze hormonen, en waarom hebben we er zo’n ingewikkelde relatie mee?

tekst Kizzy van Horne

Volgens zelfvertrouwen- en assertiviteitscoach Nele De Boeck kunnen maar weinig mensen echt goed complimenten ontvangen. “Dat heeft alles te maken met ons zelfbeeld”, zegt ze. “We groeien op in een cultuur waarin vaker benoemd wordt wat niet lukt dan wat wel lukt. Dat geven we van generatie op generatie door.” Krijg je dan plots te horen dat je iets goed doet, dan wringt dat soms met hoe je jezelf ziet. “Het compliment voelt onwennig, bijna verdacht. Alsof je het moet tegenspreken. Dus zeggen we: Dat jurkje? Oei, dat is al oud hoor.” Minimaliseren als automatische reflex dus.

Wow, dat jurkje?

GOED BEZIG! WAUW, DA’S KNAP

SLAY

Oei, dat is al oud, hoor.

Daarbovenop leeft, volgens de coach, bij velen de overtuiging dat je iemand niet te veel mag ophemelen. “Straks krijgt die een dikke nek. Alsof zelfvertrouwen iets gevaarlijks is dat je best binnen de perken houdt.” Het gevolg: we leren noch geven, noch ontvangen. Psycholoog en auteur van het boek Mentale lifehacks Caroline Bruynseels vult aan: “Een compliment is eigenlijk iets heel intiems. Het zet de schijnwerper op jou, en dat maakt ons ongemakkelijk. Zeker als het niet strookt met ons eigen verhaal. Dan ontstaat er cognitieve dissonantie: zij ziet iets in mij wat ik zelf niet zie. En dus schuiven we het liever aan de kant.”

Gewoon ‘dank je’ is al genoeg

Nochtans hoeft het niet ingewikkeld te zijn. “Een compliment aanvaarden mag echt zo simpel zijn als dank je”, zegt

Nele De Boeck. “Je hoeft er geen uitleg bij te geven, geen excuus, en zeker niet automatisch een compliment terug.”

Dat laatste doen we vaak om de aandacht weer van ons af te leiden. Sociaal correct, maar eigenlijk ook een vorm van wegduwen. “Tenzij je het oprecht meent. Misschien wilde je dat compliment al langer aan de ander geven en voelde dit als het juiste moment.”

Wie beter leert ontvangen, werkt meestal ook aan zijn zelfbeeld. De assertiviteitscoach tipt zelfs een oefening van de Amerikaanse gedragsveranderingsdeskundige Mel Robbins: “Elke dag jezelf een high five geven in de spiegel en bewust iets positiefs over jezelf benoe-

men. Klinkt wat ongemakkelijk? Dat is precies de bedoeling. Oefenen dus.”

Waarom het ene compliment blijft plakken

Niet elk compliment heeft dezelfde impact. “De complimenten die blijven hangen, zijn die met uitleg”, zegt De Boeck. Goed gedaan is fijn, maar goed gedaan omdat je zo helder communiceerde en iedereen meenam komt echt binnen. Ons brein houdt van betekenis. Hoe concreter, hoe geloofwaardiger en hoe moeilijker om weg te wuiven.

Onze voelsprieten zijn verrassend scherp als het op authenticiteit aankomt. Een compliment uit beleefdheid herkennen we meteen: aan de toon, de timing, de lichaamstaal. “Een compliment werkt alleen als het authentiek is en in een veilige context gebeurt”, zegt Caroline Bruynseels. Denk aan het verschil tussen een warme opmerking van

“Bij velen leeft de overtuiging dat je iemand niet te veel mag ophemelen. ‘Straks krijgt die een dikke nek.’ Alsof zelfvertrouwen iets gevaarlijks is dat je best binnen de perken houdt”

een vriendin en een opmerking met dubbele agenda. Of een compliment op het werk dat meteen gevolgd wordt door kritiek. “Ons brein scant continu op gevaar. Voelt iets onveilig, dan onthouden we vooral wat pijn deed, niet de complimenten.”

De grootste cadeaus

Opvallend: wie makkelijk complimenten geeft, kan daar verschillende rede-

nen voor hebben. Soms zijn het gewoon positieve mensen met een gezond zelfbeeld, die het goede in anderen zien. Maar het kan ook komen uit een diepere nood aan bevestiging. “Mensen met verlatingsangst of hechtingsproblemen weten hoe krachtig een compliment voelt en delen ze uit in de hoop op nabijheid of erkenning”, zegt Caroline Bruynseels. En vrouwen? Die geven gemiddeld vaker complimenten. “Niet toevallig: we zijn sociaal vaak sterker afgestemd op de ander, met een grotere drang om harmonie te bewaren.”

Complimenten zijn geen onschuldige woorden. Ze zijn kleine neurochemische cadeautjes. “Wanneer je een oprecht compliment krijgt, activeert dat het beloningssysteem in je hersenen. Stoffen zoals dopamine, serotonine en endorfine kunnen toenemen, terwijl het stresshormoon cortisol daalt. Ook oxytocine, het hormoon dat vertrouwen en verbondenheid versterkt, kan een boost krijgen, wat zorgt voor een warm en veilig gevoel”, legt de klinisch psychologe uit. Met andere woorden: een compliment is een mini-reset voor je zenuwstelsel. Geen wonder dat ze zo’n impact hebben.

Nooit te veel complimenten

Volgens Caroline Bruynseels kan je dan ook nooit te veel complimenten geven. “Uit onderzoek blijkt dat je vijf positieve interacties nodig hebt om één negatieve te compenseren in een relatie.” En toch doen we het omgekeerde. We benoemen vlot wat misloopt, de vuilzak die niet buiten staat, de melk die niet in de koelkast belandde, die mail die je alweer vergat te beantwoorden, maar vergeten te zeggen wat goed gaat. “Complimenten geven en ontvangen is leren toelaten dat iemand dichterbij komt. In het begin voelt het misschien wat gemaakt, maar wie volhoudt, ziet mensen letterlijk oplichten. En dat werkt aanstekelijk.”

Dus vandaag, op Complimentendag, en eigenlijk elke dag: denk je iets moois, zeg het hardop. En krijg je iets liefs terug, wuif het niet weg. Zeg gewoon ‘dank je’. Meer hoeft dat niet te zijn.

Op 1 maart is het Complimentendag, dus vroegen we actrice Evelien Van Hamme wat de fijnste complimenten zijn die ze al kreeg. Voor Evelien zit de waarde van een compliment niet in hoe groots het klinkt, maar in hoe oprecht het is. Het mooiste wat je haar kan zeggen, heeft niets te maken met uiterlijk of prestaties, maar alles met haar mama. “Complimenten over mijn figuur krijg ik liever niet.”

Wat is het mooiste compliment dat je ooit hebt gekregen?

“Dat ik op mijn mama lijk. Ik hoor het de laatste jaren steeds vaker. Mijn mama is enorm belangrijk in mijn leven. We hebben een heel speciale band en ze is zo’n lieve, sterke vrouw. Dat mensen zeggen dat ik op haar lijk, doet me echt veel. Ik zie zelf ook steeds meer van haar in mij. En dat wil zeker niet zeggen dat mijn papa minder belangrijk is.”

Zijn er complimenten die je bewust vermijdt?

“Ik geef geen complimenten over iemands figuur. Je weet nooit wat erachter zit. Iemand kan afgevallen zijn omdat die ziek is. Ik zeg liever dat iemand straalt of er gelukkig uitziet. Complimenten kunnen echt een boost geven aan het zelfvertrouwen, dus je moet er zorgvuldig mee omgaan.”

Welk compliment wil je zelf liever niet krijgen?

“Complimenten over mijn gewicht of figuur. Ik hoor weleens: Blijf maar zoals je bent. Maar ik ben zoveel meer dan mijn gewicht. Dat is mijn persoonlijke strijd en daar hoeft niemand zich mee te bemoeien. Ik wil vooral sterk en gezond zijn, zonder me te moeten verantwoorden.”

“Rubens is mijn favoriete schilder. Wablief?!”

ren over haar jurk, gewoon om de aandacht van mij weg te halen.”

Wat is het meest passief-agressieve compliment dat je kent?

Kun je complimenten goed ontvangen?

“Meestal wel. Al heb ik soms mindere dagen waarop ik denk: Ja ja. Maar zelfs dan kan een compliment net dat duwtje zijn dat je nodig hebt. In het algemeen geloof ik complimenten wel, en doen ze me echt deugd.”

Wat is het vreemdste compliment dat je ooit kreeg?

“Dat was jaren geleden, van een wildvreemde man. Hij zei: Rubens is mijn favoriete schilder. Ik wist totaal niet hoe ik moest reageren en heb er vooral hard mee gelachen. Pas achteraf besefte ik dat het eigenlijk een compliment was. Of het goed bedoeld was, weet ik nog altijd niet.”

Wanneer wordt een compliment ongepast voor jou?

“Ik heb ooit meegemaakt dat een man complimenten gaf over mijn borsten terwijl zijn vrouw ernaast stond. Ik was jong en toegegeven, mijn borsten zagen er goed uit. Maar ik voelde me zo ongemakkelijk dat ik haar begon te complimente-

“Dat zijn vaak opmerkingen over mijn figuur. Zoiets als: Voor zo’n dikke vrouw ben je toch wel heel knap. Het is een compliment dat knaagt. Dat klasseer ik meteen onder ‘algemeen’ en laat ik passeren.”

Krijg je vaker complimenten over je uiterlijk of over je werk?

“Dat hangt af van de periode. Sta ik veel op het podium of ben ik sterk aanwezig op televisie, zoals nu in Thuis, dan gaan de complimenten vooral over mijn acteerwerk. In rustigere periodes gaat het vaker over mijn uiterlijk of outfits. Ik maak voor Bel&Bo elk seizoen een collectie, dus complimenten daarover vind ik leuk, zeker als ik andere vrouwen ermee kan inspireren.”

Wie zou je vandaag graag een compliment geven?

“Mijn mama. Ik zou haar zeggen dat ze een ongelooflijk lieve en sterke vrouw is. Ze zal waarschijnlijk beginnen wenen, want ze is heel emotioneel. Ik zeg haar wel vaker dat ik haar graag zie, maar ik vind het belangrijk om dat te blijven uitspreken. Ik wil later geen spijt hebben van de dingen die ik niet gezegd heb.”

De gezinsrevolutie

Steeds minder gezinnen vallen binnen het klassieke huisje-tuintje-boompje, maar toch blijven we het kerngezin hardnekkig als norm zien. Psycho- en relatietherapeut Kim Nelis verkent in haar boek Het eindevanhetkerngezin? hoe gezinnen er vandaag óók kunnen uitzien. “Kinderen hebben niet per se mama plus papa nodig, maar vooral betrouwbaarheid, veiligheid en liefde.”

tekst Talitha Dehaene

Wie aan een gezin denkt, ziet vaak spontaan hetzelfde beeld: twee ouders en hun biologische kinderen onder één dak. Het kerngezin lijkt voor veel mensen nog altijd het logische eindpunt van een geslaagd leven. Maar volgens Kim Nelis –ooit te zien in Thuis, tegenwoordig psycho- en relatietherapeut – is dat veel minder tijdloos dan we denken. “Het kerngezin is niks meer dan een sociaal construct,” zegt ze, “zelfs al wordt het vaak voorgesteld als de hoeksteen van de samenleving.”

Historisch bekeken is dat beeld ook relatief recent. Tot ver in de pre-industriële periode leefden mensen meestal in grotere familieverbanden. Gezinnen waren in de eerste plaats economische eenheden waarin meerdere generaties samenwoon-

den en -werkten. Pas later ontstond een scherpere scheiding tussen werk en privé.

“We leven nog maar twee- à driehonderd jaar in kerngezinnen”, zegt Nelis. “Nadat arbeid naar fabrieken verschoof en het huis meer een privésfeer werd, groeide het kerngezin uit tot de dominante organisatievorm. Dat bleek maatschappelijk efficiënt: afstamming werd overzichtelijker, eigendom en erfenissen eenvoudiger te regelen en ook op het vlak van gezondheid en sociale orde boden exclusieve partnerrelaties meer controle.”

Moreel ideaal

Gaandeweg werd die praktische manier om de samenleving te organiseren, verheven tot norm en moreel ideaal. “Alleen zijn er veel mensen die daar niet aan voldoen, waardoor ze zich mislukt voelen.”

Nelis pleit ervoor om het gezin opnieuw te bekijken als een flexibele sociale

Waarom het klassieke kerngezin niet (meer) de enige manier is om gelukkig samen te leven

eenheid. “Dat betekent niet dat het kerngezin zijn waarde verliest. Integendeel: het kan warm, stabiel en dragend zijn. Maar volgens mij ligt de echte toets elders: in de kwaliteit van de relaties.”

“Ik wil het kerngezin niet beschimpen, maar het is niet de enige gelukkige manier van samenleven. Meerdere wegen leiden naar Rome”, zegt ze. “Wie rond zich kijkt, ziet hoe divers het landschap is geworden: alleenstaanden, éénoudergezinnen, co-ouderschap, nieuw samengestelde gezinnen, regenbooggezinnen ... Het is ook belangrijk dat zij erkenning krijgen.”

Ze spreekt uit ervaring, als mama in co-ouderschap. “Ik heb er ook nooit over nagedacht toen ik twenty something was: wil ik dit wel? Geloof ik hierin? Het kerngezin is mij altijd voorgespiegeld als de norm. Ik dacht: Je bent met iemand en dan krijg je kinderen en hoop je dat het

“Ik wil het kerngezin niet beschimpen, maar het is niet de enige gelukkige manier van samenleven. Meerdere wegen leiden naar Rome”

Kim Nelis

Psycho- en relatietherapeut

voor altijd is. Voor velen is het niet eens een bewuste keuze. Dat is toch gek?”

“Monogamie is niet van nature de norm. Als we puur kijken naar onze ontwikkeling als diersoort, zijn mensen niet monogaam.” Dat betekent niet dat monogamie verkeerd is. “Ongeacht de relatievorm die je aangaat: het gaat erom dat je er bewust voor kiest en de bijhorende verantwoordelijkheid opneemt. Kies je beminde en bemin daarna je keuze.”

Het probleem is dat we vaak denken dat monogamie en het kerngezin de eni-

ge realiteit is. “Stel dat je in een goede relatie zit en plots fysieke aantrekking voelt tot iemand anders. Dat is helemaal niet zo raar, maar door die maatschappelijke norm zal je daar automatisch door in de war zijn. Je gaat je hele relatie in vraag stellen, terwijl dat niet per se nodig is.”

Het is een zeer menselijk gevoel, benadrukt ze, en zegt niets over de kwaliteit van je relatie. “Je kan perfect fysiek aangetrokken zijn tot iemand anders, maar ervoor kiezen om daar niets mee te doen, omdat je monogaam wil zijn.”

Alles kan, alles mag?

De angst dat alles zonder kerngezin ontaardt in chaos, herkent ze. “Dat is de dualiteit van de samenleving. Het is alles of niets. Maar de spelregels bepaal je als koppel zelf, zolang de essentie overeind blijft: respect, veiligheid en vertrouwen.” Nelis pleit niet voor een normloos uni-

Wat zeggen we tegen de kinderen?

Wat doen we met het Disney-beeld van het kerngezin, waarin het doel toch vaak een huwelijk tussen man en vrouw blijft, met kindjes en een happilyever after? Moeten we dat ook aan diggelen slaan voor onze kinderen? “Niet per se”, nuanceert Kim Nelis. “Met kinderen praat je nog altijd op kinderniveau. Ik zou het kerngezin niet opdringen, en meer algemeen praten in termen van liefde. Vertel hen dat liefde heel belangrijk is in het leven, maar dat we de vorm waarin we liefhebben zelf mogen kiezen.”

KimNelis, ‘Het einde van hetkerngezin?’, uitgegevenbij Borgerhoff& Lamberigts

versum. “Ik wil geen reclame maken voor ‘alles kan, alles mag’. Ik denk alleen dat het belangrijk is om een balans te vinden. En om je bewust te zijn van de menukaart aan relaties, dat je niet koste wat kost in het perfecte plaatje hoeft te passen. Maar we moeten ook oppassen voor de relatieshoppingcultuur. Het is niet omdat er een menukaart bestaat, dat je bij twijfel zomaar van het ene naar het andere menu moet hoppen.”

Drie polen

In therapie werkt ze met drie polen: “De relatie bestaat altijd uit ik, jij en wij. Wat heb ik nodig als individu? Wat heb ik nodig in de wij-pool? Wat heb jij nodig? De kunst bestaat er dan in om dat echt te gaan bespreken en concreet te maken.”

Zo klinken open relaties in theorie heel mooi. “Maar in de praktijk is het vaak wel erg complex. Dat moet je beseffen, en je moet er bewust voor kiezen. Stel dat ik een relatie heb met een man, en ik wil een open relatie. Dan moet ik dat willen, moet mijn partner dat willen, maar moet die potentiële andere tweede man dat ook willen. En als we het eerlijk spelen, moet die tweede man zijn eventuele partner dat ook nog willen.”

Dan is er nog hechting. “Er is bijna niemand die 100% veilig gehecht is. In open relaties wordt dat extra uitvergroot. Dan wordt het soms echt een mindfuck. Je kan er met de beste bedoelingen in stappen, maar vaak loopt het fout zodra mensen er in de praktijk mee moeten omgaan.” Ze besluit droog: “Ik ben therapeut en ik zou het niet kunnen.”

Waarde vraagt tijd

In haar praktijk ziet ze hoe hard mensen worstelen met het gevoel te falen. “Nieuw samengestelde gezinnen, co-ouderschap, vragen rond open relaties … Het leeft. Ik heb zelf al koppels begeleid die hier op een bepaald moment aan elkaar vroegen om naar een open relatie te gaan. Dertig jaar geleden was dat in een therapiepraktijk niet zo snel gebeurd, denk ik.”

Toch blijft schaamte hardnekkig. “Zelfs

“Het kerngezin is mij altijd voorgespiegeld als de norm. Ik dacht:

‘Je bent met iemand en dan krijg je kinderen en hoop je simpelweg dat het voor altijd is.’

Voor velen is het niet eens een bewuste keuze.

Dat is toch gek?”

Kim Nelis

Psycho- en relatietherapeut

als je beseft dat het kerngezin je niet gelukkig maakt, kan je er nog altijd schaamte of schuld bij voelen als je besluit uit elkaar te gaan. Zeker als er kinderen zijn, want jouw beslissing heeft nu eenmaal veel impact op hun leven.”

Nieuw samengestelde gezinnen zijn evenmin een sprookje. “Ook dat lijkt vaak eenvoudiger dan het in de praktijk is.” Plusouders balanceren tussen nabijheid en afstand. Administratie en wetgeving blijven uitgaan van ‘mama en papa’. Loyaliteitsconflicten liggen op de loer. “Het duurt jaren voordat iedereen aan elkaar gewend is geraakt. Alles wat waardevol is, vraagt tijd. Verliefd worden is één ding, maar daarmee heb je nog geen goed functionerend gezin. Na een half jaar al iedereen in dezelfde woning steken, daar geloof ik niet in. Maar heel wat mensen doen het toch, omdat ze blijven streven naar een of andere vorm van het kerngezin.”

Uiteindelijk wil iedereen vaak hetzelfde: liefde en veiligheid. “Die stabiliteit zit hem niet per se in een bepaalde organisatiestructuur. Het zit in respect, vertrouwen en liefde. Zolang dat er is, maakt het echt niet uit welke vorm je gezin heeft.”

COMPLIMENTENDAG

Op 1 maart is het Complimentendag dus vroegen we video- en radiomaker Bert De Kock naar zijn mooiste compliment. Bert vindt het lastig om lof zomaar te laten binnenkomen. “Alleen complimenten over mijn haar, die krijg ik zo vaak dat ik ze niet meer hoor.”

Kun jij eigenlijk goed om met complimenten?

“Heel slecht. Ik lach ze bijna altijd weg of relativeer ze, omdat ik niet goed weet hoe ik moet reageren. Vaak geloof ik ze ook niet, omdat ik het zelf niet zie. Ik probeer nu wel gewoon dank je te zeggen, soms zelfs drie keer. Tegen dan begint het misschien een beetje binnen te komen.”

Wat is het mooiste compliment dat je ooit kreeg?

“Tijdens mijn studies Televisie moesten we elkaar complimenten geven. Die gingen meestal over uiterlijk, tot een medestudent die me eigenlijk niet zo goed kende, zei dat ze mij een oprecht goed mens vond. In die periode was ik vooral bezig met vrienden en indruk maken door grappig te proberen zijn. Dat iemand daar doorheen keek en een mooi mens achter de moppen en rare bekken zag, betekende veel. En recenter: een carnavalsgroep op Aalst Carnaval maakte een praalwagen geïnspireerd op mij, met een knipoog naar MakeUpDate. Dat er letterlijk een wagen rondrijdt met mij erop, vond ik echt onwerkelijk.”

Wat is het raarste compliment dat je ooit kreeg?

“Een ex-collega zei ooit dat ik eruitzie

“Goed gedaan, maar er zat meer in”

had gehoord. Dat moment deed me beseffen hoe groot de impact van een simpel compliment kan zijn. Het is zo’n betekenisvol cadeau.”

Welke complimenten hoor je zo vaak dat je ze niet meer hoort?

“Over mijn haar. Altijd mijn haar. Een man met lang, dik haar blijft blijkbaar iets speciaals.”

als een stripfiguur. Ik wist niet of dat positief bedoeld was. Maar als je later als karikatuur op een lippenstift op een carnavalswagen belandt, snap je het misschien wel.” (lacht)

Geef jij zelf makkelijk complimenten?

“Eigenlijk niet. Ik kom extravert over, maar ik ben vrij asociaal. Het liefst zit ik thuis, alleen al om conflicten te vermijden. Ik ben vaak bang dat een compliment verkeerd geïnterpreteerd wordt. Het is echt nog work in progress.”

Mooiste compliment dat jij ooit gaf?

“Op een vlucht naar New York zagen we een oudere stewardess die er zo goed uitzag en haar job met zoveel zorg en energie deed. We twijfelden lang of we iets mochten zeggen, maar deden het toch. Ze was compleet sprakeloos. Ze straalde en zei dat ze dat nog nooit

Wanneer wordt een compliment ongepast?

“Toen ik in het zesde middelbaar mijn papa verloor, zei een leerkracht: Goed gedaan … maar er zat meer in. Dat was echt misplaatst. Soms hoeft erkenning geen bijzin.”

En als uitsmijter: welk compliment wil je vandaag horen of geven?

“Met die recente socialemediatrend waarbij iedereen foto’s uit 2016 deelde, kreeg ik veel complimenten over hoe knap ik er toen uitzag. Maar ik ben net dertig geworden, dus ik hoop stiekem op het compliment dat ik er nu beter uitzie dan toen. Mannen zouden toch knapper worden met ouder worden?”

“En een compliment dat ik zelf wil geven, is voor mijn mama. We zeggen dat niet vaak in onze familie, maar zij is echt een fantastische mama. Beter kan ik me niet inbeelden.”

5 manieren om je lichaam te resetten na de winter

1

Zet je lichaam terug ‘aan’ met een full body massage

De winter maakt je loom. Je bloedcirculatie vertraagt, je spieren verstijven, en je huid wordt dof. Een goede massage maakt al het verschil. En dan hebben we het niet over een snelle schouderwrijfbeurt, maar over een grondige aanpak van het hele lichaam. Ga voor een full body massage die elk deel van je lichaam opnieuw in beweging zet. Vanaf de eerste aanraking voel je de spanning wegsmelten. Dit is geen luxe. Dit is noodzaak.

2

Geef je huid zuurstof

De droge winterlucht en warme douches maken je huid trekkerig en gevoelig. In de wellness krijgt je huid opnieuw wat ze verdient. Een saunabeurt opent je poriën, een stoombad zuivert tot diep vanbinnen, en afkoelen in een dompelbad of buitenlucht frist je helemaal op. Wissel warm en koud bewust af en geef je huid de kans om opnieuw te ademen. Sluit af met een hydraterende gelaatsverzorging of laat je huid verwennen tijdens een massage met voedende oliën.

3

Adem je hoofd leeg

Wellness draait niet alleen om het lichaam. Wie een dag thermen plant, laat ook mentale ballast achter. Geen

Na maanden van kou, donkere dagen en dikke truien snakt je lichaam naar een reset. De lente is hét moment om opnieuw energie op te doen, maar dat lukt niet met alleen goede voornemens. Soms heeft je lijf meer nodig dan een extra glas water of een wandeling in de zon. Soms heeft het nood aan échte zorg. Een dag puur wellnessgenot bijvoorbeeld. Deze vijf tips, met een hoofdrol voor de full body massage, helpen je om je lichaam van kop tot teen opnieuw wakker te maken. Scan de QR-code en ontdek de voordelige full body massage-arrangementen bij Thermae Boetfort en Thermae Grimbergen. Of surf naar www.thermae.com

deadlines, geen schermen, geen verplichtingen, alleen jij en je ademhaling. Neem tijdens je dagje Thermae bewust de tijd om te vertragen. Leun achterover in de relaxruimte, luister naar het geluid van stromend water of voel de warmte van een infraroodsauna. Je geest komt tot rust, en dat voel je meteen aan je lichaam.

4

Gun jezelf een mini-vakantie dicht bij huis

Je hoeft niet naar Bali om jezelf op te laden. Thermae Grimbergen en Thermae Boetfort (Melsbroek) liggen midden in het groen, maar verrassend dicht bij huis. In Boetfort dompel je je onder in een historisch kasteeldomein, in

Grimbergen geniet je van een charmant, kleinschalig wellnessresort met een familiaal karakter. Beide locaties bieden hetzelfde arrangement aan: een dag volledige toegang tot de thermen en een 80 minuten durende full body massage. Alles wat je nodig hebt voor een totale herstart, op één plek.

5

Neem de lente serieus

De lente is geen tussenstop richting de zomer. Het is een kans om opnieuw te beginnen, je lichaam te geven wat het nodig heeft, en opnieuw voeling te krijgen met jezelf. Plan vandaag nog je resetdag. Je lichaam zal je dankbaar zijn.

Wat als je ernstig ziek wordt en genezing uitgesloten blijkt?

Aanvaard je dan je lot? Serap Can ziet maar één weg: “Als genezen geen optie meer is, is hoopvol zijn mijn enige keuze.”

Ziekte is een onderdeel van het leven. We worden allemaal weleens ziek, hoe gezond we onszelf ook beschouwen. Ik dacht destijds ook dat mij niets kon overkomen. De diagnose sloeg toen in als een bom. Wat als je ernstig ziek wordt en genezing uitgesloten blijkt?

Aanvaard je je lot of koester je toch nog hoop?

Het leven is nu eenmaal eindig, dat is iets wat we allemaal gemeen hebben. Maar wat als jouw ziekte het einde betekent?

Hoe blijf je hoopvol én leg je je tegelijk neer bij de realiteit die wordt geschetst? Ik ondervind dat hoop de zachte drijfkracht is achter mijn strijd. Geloven dat het toch goed kan komen, zelfs als niemand het ziet, houdt me op de been. Het is mijn antwoord op de vraag: Hoe doe je het toch, Serap?

Het duurde lang voordat ik kon aanvaarden dat ik baarmoederhalskanker had. Zelfs dat verschrikkelijk lange woord kreeg ik amper over mijn lippen. Het leek geen verhaal dat voor mij geschreven was, slechts een hoofdstuk uit mijn leven gegrepen. Ik zou genezen zoals de oncologen voorspelden.

Toen dezelfde ziekte bleef terugkeren en mijn kans op volledige remissie verkleinde, kon ik niet anders dan mijn diagnose dragen. Blijven vechten tegen de waarheid bleek vermoeiender dan overgave. Ik leerde leven mét de kanker in

In het hart van Serap Can

De Houthalense Serap Can (38), mama van twee dochters, vecht voor de derde keer tegen kanker. Wekelijks geeft ze een kijk in haar hart en deelt ze ervaringen van een andere patiënt. Volg haar op Instagram: @eenkijkinmijnhart

“Ik verlies de hoop niet omdat mijn hart nog zo graag wil leven”

plaats van ertegen, en dat gaf me ruimte om nog meer los te laten.

Men zegt weleens dat fysieke en emotionele beproeving ons kan leiden naar innerlijke vrede en een pad opent naar een sterker geloof. Een overtuiging dat er meer is dan wat we fysiek waarnemen. Het verzacht mijn pijn te weten dat mijn ziel zal voortbestaan en dat er uiteindelijk maar één ding voor eeuwig overblijft: mijn liefde.

De nabijheid van de dood laat mij het leven nog meer waarderen. Als genezen geen optie meer is, is hoopvol zijn mijn enige keuze.

Tussen overgave en wilskracht blijf ik de hoop niet verliezen, omdat mijn hart nog zo graag wil leven.

Ook deze mama (47 – diagnoseleeftijd 21) geeft de hoop niet op: “Mijn wilskracht vindt haar bron in mijn geloof”

“Al meer dan vijfentwintig jaar word ik beproefd door verschillende vormen van kanker. Momenteel vecht ik tegen borstkanker. Vanaf dag één heb ik mijn ziekte aanvaard, gedragen door mijn geloof. En datzelfde vertrouwen leg ik in de kracht van mijn lichaam. Hoe zwaar het soms ook is, de hoop geef ik nooit op. Ieder mens kent zijn eigen strijd; het hoort nu eenmaal bij het leven. Dit is mijn pad, en ik ben dankbaar voor alles wat ik daarop tegenkom. En in mijn kinderen vind ik mijn diepste kracht.”

Op7maartgaatSerap tijdensdeKomoptegen Kanker life iftar in Mechelen ingesprekoverhoopenaanvaardingwanneergenezen nietmeermogelijkis. Info:www.komoptegenkanker.be/wat-we-doen

Showroom Larridon

Rijksweg 3 - 8860 Lendelede

T.051 30 14 87

www.meubelen-larridon.be

Open op zaterdag 28/2 en 7/3

Open op zondag 2/3 en 30/3

Nu extra voorwaarden op salons Nu gratis vlekkenbehandeling op alle stoffen salons

Op 1 maart is het Complimentendag dus vroegen we aan radiopresentatrice Nona Van Braeckel hoe zij met complimenten omgaat. Ze krijgt het liefst feedback die gaat over wie ze is en wat ze doet en niet over hoe ze eruitziet. “Ik vind het bijzonder wanneer mensen zeggen dat ik open en authentiek ben.”

Wat is het mooiste compliment dat je ooit kreeg?

“Twee jaar geleden, tijdens een evaluatiegesprek bij Studio Brussel, zei mijn leidinggevende dat collega’s zich veilig voelen bij mij en graag met me samenwerken. Dat raakte me enorm. Als introvert persoon voel ik me zelf niet altijd meteen op mijn gemak bij anderen, dus het idee dat ik dat gevoel wel aan anderen kan geven, vind ik heel bijzonder.”

En het raarste compliment?

“Dat kwam van mijn lief Jasper op onze tweede date. Hij zei: Amai, jij hebt zo’n gekke discobroek aan over een losse zwart-blauwe broek. In mijn hoofd was dat geen compliment, dat zag hij ook meteen aan mijn blik, maar hij blijft tot vandaag beweren van wel.” (lacht)

Geef je zelf makkelijk complimenten?

“Ik probeer dat bewust wel te doen, zeker bij jonge collega’s. Ik weet nog hoe fijn ik het vond toen Sam De Bruyn me complimenten gaf over mijn eerste radioshows. Zo’n boost doet veel.”

Welke complimenten hoe je niet per se te krijgen?

“Ik krijg liever complimenten over mijn prestaties dan over mijn uiterlijk. Mijn uiterlijk heb ik gekregen, mijn werk heb ik zelf opgebouwd.”

“Je kan goed voetballen … voor een meisje”

wiskunde-wetenschappen volgde, liep het ineens volledig mis. Ik kreeg faalangst, begon sterk aan mezelf te twijfelen. Dat was moeilijk. Ik sloot mijn laatste jaar af met drie eindbuizen, maar de leerkrachten lieten me afstuderen. Ze wisten dat ik toch geen ingenieur zou worden.”

Heb je ooit een compliment gekregen dat eigenlijk een belediging was?

“Ik ben een jaar geleden beginnen te dj’en en ik kreeg onlangs te horen: Amai, goeie skills, dat heeft Jasper je goed geleerd. Dat vond ik nu wel frappant, want ik heb alles zelf geleerd. Mijn lief is dan toevallig ook dj, maar toen ik startte met draaien waren wij zelfs nog niet samen.”

Kun je goed om met complimenten?

“Vroeger had ik de neiging om meteen iets terug te zeggen, om het in balans te houden. Nu probeer ik ze gewoon te ontvangen. Ik geloof complimenten ook altijd. Misschien naïef, maar ik wil blijven geloven in de goedheid van mensen.”

Welk compliment hoorde je vaak als kind?

“Dat ik slim was. In de lagere school klopte dat ook: alles ging vanzelf. In de laatste jaren van het middelbaar, toen ik

Waarop krijg je vandaag de meeste complimenten?

“Dat ik open en authentiek ben. Ik deel veel over mezelf, ook op de radio: over mijn biseksualiteit, over het verlies van mijn papa, over rouw. Dat mensen dat waarderen, vind ik heel mooi.”

Het meest passief-agressieve compliment ooit?

“Je kan goed voetballen ... voor een meisje. Dat voor een meisje maakt alles kapot.”

Wie geef je vandaag een compliment?

“Mijn mama. Ze is een ongelooflijk goede en lieve mama, ook al twijfelt ze daar soms aan sinds het overlijden van mijn papa en de moeilijke periode die daarop volgde. Sinds mijn papa er niet meer is, zeggen we veel vaker ik zie je graag tegen elkaar. Ik vraag me vaak af of papa wel wist hoe graag ik hem zag, daarom wil ik het nu zeker uitgesproken hebben.”

Thuis in kunst

Je woning en je atelier bouwen op een grond die ooit van je grootouders was: het kan haast niet anders dan een diepgeworteld gevoel van thuiskomen oproepen. “Achter alles wat je hier ziet, schuilt een verhaal”, zegt kunstenares Pascale Van Eycken (52), die samen met haar man Kim (51) een huis bouwde op de plek waar ze als kind vaak speelde.

tekst Nathalie Dirix foto’s Geert Van de Velde Huisgeheimen

Kunstenares Pascale Van Eycken deelt samen met haar man Kim Hoogmartens en kinderen Cato (22) en Otis (19) een woning waar verleden, heden en toekomst elkaar vinden. Dat is niet zozeer een kwestie van dure designstukken, wel van de persoonlijke keuzes. “Net die keuzes geven je woning karakter.”

Wat is je favoriete plek in huis?

Pascale: “Mijn atelier. Hier kan ik mijn verbeelding de vrije loop laten en mezelf verrassen met nieuwe creaties.”

Wat was tot nu toe je beste moment in huis? “Wij ontvangen regelmatig vrienden. Samen aperitieven aan onze keukenbar en vervolgens bijpraten over het leven en de wereld aan onze grote ovalen eettafel vind ik superleuk.”

Wat zou je het eerst uit een brand redden?

“Als mijn man, de kinderen en Filou de kat veilig zijn, probeer ik mijn kleinste schilderijtje te redden. Ik maakte het zestien jaar geleden, het begin van mijn verhaal als kunstenares.”

Welke interieurtip wil je delen?

“Wees niet te braaf en durf accenten te leggen. Die keuzes geven je woning karakter. In ons interieur zie je dat in kunstwerken, vintage meubels en originele, out-of-the-box verlichting.”

Welk huisgeheim wil je delen?

“In onze living hangt nog altijd een babyschommel. Hij komt van Ikea. Onze kinderen hebben er lang van genoten. Vandaag wordt hij niet meer gebruikt, toch laten we hem bewust hangen. Voor

kleine kinderen die op bezoek komen of misschien voor wanneer er later kleinkinderen komen. Hij herinnert ons aan een bijzondere en mooie periode in ons leven.”

Vandaag leven Pascales grootouders niet meer, maar de herinneringen aan vroeger zijn nog altijd springlevend in haar huis in Bertem. In het glooiende heuvellandschap waar ze als kind vaak speelde en waar de koeien van haar grootvader graasden, bouwde ze een woning, samen met haar man Kim. “In die periode reden mijn man en ik rond om te ontdekken welke architecturale stijl ons het meest aansprak. Al snel bleek dat we helemaal op dezelfde golflengte zaten. We houden allebei van modern, maar tijdloos. Een crepi gevel. Strakke lijnen. Geometrische vormen. Le Corbusier als inspiratie. Minimalisme zonder kilte.”

Pascale en Kim schakelden een architect uit de buurt in.“We maakten meteen duidelijk dat we grote raampartijen wilden, zodat het licht optimaal kan binnenvallen. Hoewel we toen nog geen kinderen hadden, wist ik dat ik hen later vanuit elke ruimte wilde kunnen zien spelen. Transparantie werd ons leidmotief”, vertelt Pascale. In de eetplaats trekt een groot rond raam de aandacht. Hier staat een witte ovalen tafel met zes stoelen die vooral benut worden wanneer er gasten komen. Van hieruit heb je zicht op de living, de keuken en een kleurrijk schilderij van Pascale: een gesluierde vrouw met slanke, blote benen op hoge hakken. Een werk waarin twee werelden op een intrigerende manier samenkomen. Verbinding is een woord dat Pascale vaak gebruikt, zowel om haar woning, haar kunst als manier van leven te omschrijven. “Wij kozen voor open ruimtes. Je ziet geen deuren die de keuken van de living of eetkamer scheiden. Alles is met elkaar verbonden. Dat geldt ook voor onze slaapruimte, waar de badkamer overgaat in de slaapkamer.”

Zie je huis als een wit doek waar je je stempel op drukt. Wees niet bang voor decoratie met een twist, clashende kleuren of atypische vormen. Karakter geeft warmte. Niets zo saai als een inwisselbaar interieur...

“Mijn man en ik houden van modern, maar tijdloos. Strakke lijnen. Geometrische vormen, minimalisme zonder kilte”

Pascale

3

Dat verlangen naar verbinding vertaalt zich ook in Pascales kunst. In haar reeks ‘Silhouetten’ versmelten contouren van figuren met fragmenten tekst en beeld, alsof ze de zichtbare en onzichtbare lagen van de mens tastbaar wil maken. Naast de keuken, is de living de plek waar intens geleefd wordt. “Hier kijken we vooral televisie. Soms zitten we alle vier samen in onze hangzetel. Soms transformeert deze ruimte in een dansvloer. Vooral tijdens De Tijdloze van Studio Brussel kan dat het geval zijn”, zegt Pascale lachend. De tv zit verborgen achter een schilderij van Pascale. Wil je kijken, dan druk je op een knop en stijgt het kunstwerk langzaam op.

4

In de keuken hangen twee lichtontwerpen die verrassend creatief zijn. Boven de eettoog hangt een verlichtingsarmatuur met echte drinkglazen. Wil je er een glas van nemen, dan kan dat. Boven de eettafel prijkt een ander speels ontwerp: een grote glazen bol met daarin een zeefje en gekleurde knopspelden verwerkt.

Wit is een kleur die door het hele interieur terugkomt. Niet alleen in de muren, maar ook in tal van meubels.

Toch blijft het geheel uitnodigend dankzij de slimme afwisseling met andere materialen en kleuren. Zo werd een deel van de keukenkasten bekleed met Makassar-ebbenhout, waarvan de donkere nerven een elegant tegengewicht vormen met het wit.

Het uitzicht op het Bertemse heuvellandschap vanuit de living, springt meteen in het oog. Maar er zijn nog andere elementen die bijdragen aan de bijzondere uitstraling van het huis, zoals de zorgvuldig gekozen verlichting.

“Wij zijn fan van de Italiaanse verlichtingsontwerper Fabbian. Het gevoel voor esthetiek, vakmanschap, duurzame aanpak en innovatieve geest spreken ons enorm aan.”

“Het dressoir in de eetplaats komt uit de inboedel van de overleden moeder van een vriend. Ik plaatste er een marmeren blad op, waardoor het perfect aansluit bij de eettafel en stoelen.”

Pasale heeft een talent: elementen uit het verleden een tweede leven geven. Ook de twee zeteltjes van haar grootouders kregen een opknapbeurt en werden bekleed in beige leder.

8

Als Pascale over haar woning praat, voel je dat ze er een stukje van haar ziel heeft ingelegd. Ze vertelt met veel enthousiasme over de organische vorm van hun badkamer, die doet denken aan een slakkenhuis. Over de collectie keramieken sardientjes die ze uit Portugal meebracht en nu het gastentoilet een Portugese touch geeft. Met dezelfde gedrevenheid spreekt ze over de werken van andere kunstenaars – Hilde Overbergh, Ritsart Gobyn en Dirk Eelen – die ze in huis heeft en de reeks kleine werkjes van

Designklassieker P5 hanglamp_Louis Poulsen_1.020 euro

fotografe Marilyn De Smet in de inkomhal. “Ze speelt bewust met floue effecten en scherpte om spanning in haar werk te creëren.” Maar de plek waar Pascale helemaal openbloeit, is haar atelier op de benedenverdieping. “Drie jaar geleden heeft mijn man mijn droom waargemaakt: hij bouwde de benedenverdieping om tot mijn atelier, dat ook als galerij kan dienen. In de zomer zet ik de deuren van mijn atelier open en komen er al eens wandelaars of fietsers binnen. Mijn kleurrijke strandstoelen die ik zelf ontwierp, zijn dan de blikvangers van de straat.”

Meerinfooverdewerken vanPascaleVanEycken vindjeopwww.atelierp.be

“In ons interieur zie je karakter in kunst, vintage en originele verlichting”

Pascale

Liefs Sierkussenset, Beliani, 65,45 euro

En het heeft wieltjes Rakog roltafel, Ikea, 29,99 euro

HET VERBRUIK VAN KATIA

Meer comfort, minder verspilling

Een groot huis met alle ruimte: da’s luxe. En toch vertoef je vooral in het kloppend hart van je huis en gebruik je andere ruimtes minder. Onnodig om daarom overal in huis evenveel energie te voorzien. Net als Stephanie Coorevits merkte Katia (53) hoe snel energie ongemerkt verdwijnt in ruimtes waar je amper komt. Sinds haar dochter uit huis is, kijkt ze anders naar haar woning. Waarom warmte en stroom blijven gebruiken op plekken die zelden worden benut?

Een huis dat goed aanvoelt, is een huis dat met je meebeweegt. Slim energiegebruik past zich aan aan hoe je leeft, werkt en ontspant. Het resultaat? Meer comfort op de juiste momenten, minder verspilling op de achtergrond.

Comfort waar het telt

Slim energiegebruik betekent voor Katia vooral: focussen op de ruimtes waar ze echt leeft. De living, de keuken, haar bureau. Kamers die leeg staan, hoeven niet continu mee verwarmd te worden. Het resultaat? Geen verschil in comfort, wel een merkbare besparing. Katia: “Ik wil het gezellig hebben waar ik ben, niet in elke hoek van het huis.”

Niet hoeveel je verwarmt, maar wanneer, maakt vaak het grootste verschil. Met timers kan je je verwarming afstemmen op je dag. “Ik wil het warm hebben wanneer ik opsta en ontbijt. Daarna, wanneer mijn werkdag begint, gaat de verwarming uit.”

Zo blijft het aangenaam, zonder dat de verwarming onnodig blijft draaien.

Laat de zon meewerken

Gratis energie? Die komt gewoon door het raam, zoals bij Katia. Ze werkt in een

oostgerichte bureauruimte en past haar verwarming daarop aan. “Ik warm die ruimte ’s ochtends even op. Daarna doet de zon het werk.” Een kleine gewoonte, maar eentje die loont.

Energiezuinige toestellen, ledverlichting en timers maken het verschil. “Toen mijn wasmachine, droogkast en vaatwasser aan vervanging toe waren, koos ik

bewust voor modellen met timer. Dankzij mijn dag- en nachttarief laat ik ze ’s nachts draaien.” Slim en moeiteloos.

Inzicht brengt rust

Wie wil besparen, moet weten waar het verbruik naartoe gaat. Eind vorig jaar stapte Katia over naar ENGIE. Sinds ze haar energie opvolgt via de ENGIE Smart App heeft ze veel meer inzicht op haar verbruik. “Je ziet alles zwart op wit. Dat inzicht motiveert mij om mijn Energiescore te verbeteren. Veel mensen doen eigenlijk maar wat, totdat je je verbruik en verspilling echt kan volgen.”

Voor Katia draait slim energiegebruik niet alleen om een lagere factuur, maar om ruimte maken voor wat echt telt. “Op reisjes wil ik niet besparen.” Haar conclusie is helder: “Door mijn verbruik te volgen, denk ik er eindelijk bewust over na. Inzicht is de eerste stap.”

Wil je ook je meer inzicht in je energieverbruik?

Download dan nu de ENGIE Smart App.

“Mijn vrouw heeft geen vriendinnen”

“Ik ben een man van 34, gelukkig getrouwd en papa van twee kindjes. Ik ben heel blij met mijn vrouw, maar één ding valt me zwaar. Ze heeft eigenlijk geen echte vriendinnen. Niemand met wie ze eens iets kan gaan drinken, shoppen of écht haar hart luchten. Vroeger had ze wel één goeie vriendin, maar dat liep fout. Die heeft ooit iets geprobeerd met mij. Dat heeft mijn vrouw nooit volledig kunnen loslaten. Ik stelde haar al voor om via apps of groepen nieuwe mensen te leren kennen, maar dat wil ze niet.”

Bruno

Confessions aan De Zussen Coorevits

Annelien en Stephanie Coorevits buigen zich in hun podcast over de dingen des levens. Voor Billie gaan ze dieper in op een dilemma van een lezer, Lotte Debrouwere tekent op. Stuur je confession naar dezussencoorevits.be en beluister de podcast via GoPlay of je favoriete podcastplatform.

Stephanie: “Dat is niet zielig. Iedereen wil verbinding met anderen en op welke manier je dat dan zoekt, maakt niet uit.”

Annelien: “Ik snap wel dat je wilt dat je lief ook een sociaal netwerk heeft en dat haar volledige leven niet afhangt van jou.”

Stephanie: “De vraag is wel: mist zij vrienden? Ik begrijp dat hij dat wil, maar als zij daar niet naar verlangt en gewoon blij is met haar gezin, dan kan je dat niet opdringen. Ik snap dat het voor hem ongemakkelijk aanvoelt, maar misschien voelt het voor haar nog ongemakkelijker als ze vriendinnen moet forceren. Ze heeft natuurlijk wel pech gehad met die vriendin die dan nog eens achter haar man aan zat.”

Annelien: “Ze is er misschien haar vertrouwen door kwijtgeraakt, maar ze mag niet vergeten dat het ook een verademing is, er eens uit zijn.”

Stephanie: “Als hij mannelijke vrienden heeft, waarom kan ze dan niet met de vrouwen van die mannelijke vrienden afspreken? Een double date. Samen een weekendje doen. Of nog beter: als die mannen gaan fietsen in het weekend, kunnen zij een aperitiefje nemen.”

Annelien: “Of een koffietje.” (lacht) Stephanie: “De makkelijkste manier om mensen te leren kennen is eigenlijk dicht bij je leefwereld blijven. Ze hebben kinderen, dus ze kan ook in de ouderraad van school gaan. Of nog makkelijker: eens meehelpen op een schoolfeest. Het proberen waard.”

Hoera, daar is de koers! Nadat ze zelf jarenlang haar tanden heeft stukgebeten op de Vlaamse hellingen en kasseien, kan

Ine

Beyen (38) niet wachten om haar positie in de commentaarcabine weer in te nemen.

“Ik weet zelf hoe het voelt als ze zitten te roepen in je oortjes.”

tekst Annelies Rutten foto’s Nathalie Samain

Wie is ...

Ine Beyen was tussen 2004 en 2013 actief als wielrenster. Ze behaalde haar grootste profzege in de Ierse rittenkoers Rás na mBan en reed voor de nationale ploeg een EK en een WK. Na haar wielercarrière werd ze onder meer columniste en vaste analist voor de vrouwenkoers bij Sporza. Ze doet ook presentaties voor bedrijven en heeft een lijn in wielerkledij bij Bodhi Cycling. Ine Beyen woont in De Haan met haar twee dochters.

EEen meisje van de kust blijft een meisje van de kust. Om Ine Beyen te spreken, rijd ik naar De Haan. We drinken koffie in de woning van haar vriend, juwelier Emmanuel George, terwijl hond Ankor snuffelend goedendag komt zeggen. Ze pendelen tussen huizen, vertelt ze. “Het klikt, ook tussen de kinderen. Maar wij zijn van het principe: alles op zijn tijd.” Verderop in de straat verrijst bovendien haar eigen nieuwbouwwoning, een project dat ze al langer plande. “Niet groot genoeg voor zes”, zegt ze lachend. “Dus hoe we dat ooit gaan doen ...”

Maar nu verschuift de focus even naar iets anders. Met de Omloop Nieuwsblad begint dit weekend ‘de koers’. Voor het vijfde jaar op rij neemt Beyen naast Ruben Van Gucht plaats in de Sporza-commentaarcabine, als analiste van de vrouwenkoers. Ze popelt. “In de winter valt het wegwielrennen op zijn gat. Maar in februari kom je in the zone. Mij ’s ochtends klaarmaken om naar de koers te gaan, dan dat kabientje in en on air zijn, oh, I love it!”

Waarom ben jij de juiste vrouw op die plek?

“Ik heb al die voorjaarsklassiekers zelf gereden als renster. Ik weet hoe het voelt als de Berendries eraan komt, iedereen naar voren duwt en ze in je oortjes zitten te brullen. Ik sta ook dicht bij het peloton. Als er interviews moeten gebeuren aan de finish, ben ik niet de harde journalist. Ik zeg: Ga naar de bus, trek iets warms aan. (lacht) Dat weten de rensters te appreciëren. Ik ben ook lang getrouwd geweest met een coureur (huidig bondscoach Serge Pauwels, red.). Dus toen Ruben Van Gucht mij belde met de vraag, heb ik niet moeten nadenken.”

Je hebt een heel goed koersinzicht.

“Dankjewel. Ik kan inderdaad de koers goed lezen. Ik herken de rensters aan hun stijl. Ik hoef hun gezicht niet te zien om te weten wie het is. Mensen vinden dat leuk. Ik ben ook niet bang om fouten te maken. Als ik in de hectiek van de sprint toch eens een fout maakt, zeg ik dat achteraf gewoon.”

Krijg je veel waardering van kijkers?

“Ik krijg best veel mailtjes of berichtjes op sociale media. Van mensen die zeggen: Goed bezig! Of niet. Soms zeggen ze ook: Laat je niet doen, Ruben neemt weer de bovenhand. Maar wij voelen dat niet zo aan. Ruben en ik zijn een goed duo. We komen goed overeen. Ik denk dat de kijker dat voelt. Het enerveert mij ook al lang niet meer als hij weer eens op het nippertje arriveert. Als commentator is het zijn taak om de kijker te

verwelkomen. Maar de keren dat ik mij al heb voorbereid om het over te nemen, om hem dan toch nog last minute te zien opduiken met een smile tot achter zijn oren ... Het record was zes seconden voor we op antenne gingen. Ik kon hem de nek omwringen. Nu bereid ik me niet meer voor.”

Volg je al zijn capriolen? “Vanop een afstandje.”

Geef je hem goeie raad?

“We weten wie Ruben is. Hij doet privé aparte dingen. Maar in zijn job is hij een krak. Hij kan ook goed lachen met zichzelf. Dus ik lach mee. Wat moet je anders?”

Terug naar de koers: de Omloop Nieuwsblad bood vorig jaar geen al te fraai spektakel, met de grote ploegen die naar elkaar bleven kijken zodat outsider Lotte Claes haar kans kon grijpen. Een dieptepunt voor de vrouwenkoers?

“Tja, er koerste niemand. Maar dat een dieptepunt noemen doet voor mij afbreuk aan Lotte Claes, een sterke renster die er ook keihard voor werkt. Vorig jaar waren er veel intriges in het peloton door verschuivingen binnen de ploegen. Het is onze taak om die verhalen mee te geven, zodat de kijker weet wat er achter zo’n koersverloop zit.”

“Maar natuurlijk moeten we kritisch zijn. En benoemen dat de ploegleiders op zo’n moment een grote verantwoordelijkheid dragen voor het imago van de sport. Er is nog altijd veel tegenkanting tegen de vrouwenkoers. Mannen van de oude garde die zeggen: Vrouwen kunnen het niet. We moeten er alles aan doen om dat te stoppen. Vrouwenkoers is leuk om naar te kijken, vaak spannender dan de koers bij de mannen. We hebben vorig jaar ook hele mooie wedstrijden gezien.”

Je bent twaalf jaar geleden gestopt. Denk jij, met de snelle evolutie van het vrouwenwielrennen de laatste jaren: ik had nu willen koersen?

“Veel mensen vragen dat. Maar neen. Als analist kan ik veel meer mijn stempel drukken. Ik weet ook niet of ik in het huidige peloton, waar alles heel gestructureerd en afgemeten is, gepast zou hebben. Ik ben heel streng voor mezelf Als ik vier uur moest trainen en ik had 3 uur 58, deed ik er nog vier minuten bij. Dus die huidige aanpak, ik denk dat ik daaraan kapot was gegaan.”

Vorig jaar hield je een pleidooi voor mentaal welzijn in de sport, na een verscheurende post van veldrijdster Fem van Empel. Waarom deed je dat?

“Omdat mensen er niet bij stilstaan hoeveel er verwacht wordt van die rensters. Kijk ook naar Lotte Kopecky, die duidelijk aangaf dat ze zich niet goed voelde in de Tour. Ik weet het, er

“Pas toen ik een miskraam kreeg, had ik zelf door hoe slecht ik eraan toe was. Geen idee of het er überhaupt iets mee te maken had, maar voor mij was dat een kantelmoment waarop ik besefte dat m’n lijf meer moest kunnen dan enkel mager zijn”

Ine Beyen

wielercommentator

zijn nóg veeleisende jobs, maar wielrenners staan er vaak alleen voor. Negen op de tien keer is het alleen die fiets pakken, alleen door de regen rijden, alleen thuiskomen en die fiets poetsen. En telkens ergens die motivatie halen.”

“Ik vind het mooi dat renners als Kopecky of Van Empel dan durven te zeggen: Het gaat even niet. We hebben allemaal momenten dat het even niet gaat. Ik ben zelf na het WK in Rwanda vorig jaar gecrasht. Op het vliegtuig naar huis ging ik een paar keer van mijn stokje. In het ziekenhuis vonden ze wel iets, maar niet zoveel. Dus waarschijnlijk was het de weerslag van de voorbije jaren. Mijn scheiding, mijn job, mijn leven als alleenstaande moeder. Ik klaag niet. Ik ben een doorzetter. Ik heb thuis ook altijd gehoord: Hup hup, niet bij de pakken blijven zitten. Maar uiteindelijk zegt je lijf op een bepaald moment

neen. En wij moeten dan proberen om recht te staan en weer te functioneren, maar topsporters moeten trainen en presteren. En ook nog een keer blootstaan aan de meningen van iedereen.”

Toen jij stopte met koersen, ging het ook niet zo goed, he? “Neen. Ik was heel perfectionistisch als coureur. Op een bepaald moment at ik geen koolhydraten meer. Aan tafel op stage viste ik de spekjes uit mijn pasta carbonara. In het begin loonde dat. In de bergen vloog ik omhoog. Maar daarna ging het steeds slechter. Ik had geluk dat ik met Christel Herremans een vrouwelijke ploegleidster had, die dat heel rap in de gaten had. Uiteindelijk heb ik een paar maanden eerder dan voorzien mijn fiets aan de haak gehangen. Ik was goed op weg om een eetstoornis te ontwikkelen. Dat heeft te maken met perfectionisme en controledrang. Toen ik naar de psycholoog werd gestuurd, zag ik dat bijna als een overwinning. Ik dacht: Dan moet ik toch heel mager zijn. Pas toen ik een miskraam kreeg, had ik zelf door hoe slecht ik eraan toe was. Geen idee of het er überhaupt iets mee te maken had, maar voor mij was dat een kantelmoment waarop ik besefte dat m’n lijf meer moest kunnen dan enkel mager zijn.”

Vertel nog eens waarom je was gestart met fietsen.

“Mijn papa was kinesist én trainer van een wielerploeg. De renners kwamen bij ons thuis fitnessen. Er waren ook twee meisjes bij. Die vroegen mij om mee te gaan. Ik zei: Van mijn leven trek ik zo geen broek aan. Maar toen mijn zus meeging, ben ik toch overstag gegaan. Ik deed het meer voor het groepsgevoel dan voor de sport op zich, maar toch zou ik het zo opnieuw doen. Ik heb niet zo vaak gewonnen, maar de sport heeft mij wijze levenslessen bijgebracht. Over jezelf uitdagen, durven te werken en durven te verliezen.”

Waar ben je fier op?

“Ik heb een WK en een EK gereden met de nationale ploeg. Maar ik ben vooral fier op het feit dat ik ben blijven volharden in een tijd waarin het allemaal nog minder evident was. Ik heb de sport vier jaar met mijn universitaire studies gecombineerd.”

En die koersbroeken bleken nog mee te vallen?

“Ja. Nochtans: er waren toen nog niet eens vrouwenshirts. Ik herinner me haarscherp de eerste keer dat we in de nationale ploeg een gecentreerd vrouwentruitje kregen. Je voelde je meteen anders. Intussen zijn er tientallen vrouwenmerken, inclusief mijn eigen lijn. Ook die cirkel is rond.”

Sport je vandaag nog?

“Voor de fiets heb ik te weinig tijd. Maar sinds enkele weken

ben ik aan het lopen met een trainer. Drie keer in de week vijf kilometer. De begeleiding helpt mij. Als ik het zelf doe, moet ik er tien of vijftien lopen voor ik content ben met mezelf. De aard van het beestje ... Maar dat is niet vol te houden.”

We horen op tv alleen jouw stem. Zou je niet liever op het scherm komen?

“Ik vind tv heel leuk. Ik heb wel wat programma’s gedaan, zoals De Tafel van Gert. Ik heb ook een paar keer screentest gedaan, voor nieuwsanker bij VTM en sportanker bij VRT. Helaas grijp ik er telkens naast. Ik ben heel blij met mijn job. Ik zit graag in de commentaarcabine, maar voor een dagelijks avondprogramma vanuit de Tour de France mogen ze altijd bellen.” (lacht)

“Op mijn achttiende heb ik een zware crash gehad. De tranen van mijn mama deden toen bijna meer pijn dan de pijn op zich”

Ine Beyen, wielercommentator

“In mijn hoofd rijpt ook een plan voor een programma waarin ik jonge meisjes begeleid bij de start van hun wielercarrière. Ik heb al contact met een productiehuis en enkele investeerders. Ik hoop dat ik het ooit kan maken.”

Wat zeg je als je dochters, nu acht en tien, willen koersen?

“Zolang ze sporten, vind ik alles goed. Misschien zie ik hen liever op de mountainbike of in de cross dan op de weg. Maar ik zal hen niet tegenhouden. Ik weet wel: de dag dat ik stopte, was de schoonste dag van mijn moeders leven. Op mijn achttiende heb ik een zware crash gehad, waardoor ik tanden ben verloren en een tijdje in het ziekenhuis ben beland. De tranen van mijn mama deden toen bijna meer pijn dan de pijn op zich.”

Je zegt dat moeder worden wonderen gedaan heeft voor je zelfbeeld. Kun je dat uitleggen?

“Door kinderen te krijgen kon ik veel loslaten. Ik kon eindelijk zeggen: Neen, ik ben niet perfect, maar ik heb ervoor gezorgd dat die kinderen er zijn, dus nu ben ik er voor hen. Dat heeft me supersterk gemaakt. Ik stond er vaak alleen voor, omdat hun papa veel in het buitenland zat. Maar ik trok mijn plan. Ik ging met de kindjes in de rugzak naar de Tour. Het was soms zwaar. Maar ook een hele mooie tijd, die ik vaak samen beleefde met mijn mama.”

Ben je vier jaar na je scheiding gelukkig in de liefde?

“Ja. Ik heb misschien wel voor het eerst in mijn leven het gevoel dat ik kan thuiskomen bij iemand. Als we hier zijn, met zijn kinderen en de mijne, en zien dat iedereen overeenkomt, dat zijn gelukkige momenten. Als je net gescheiden bent, kom je niet thuis. Als de kinderen bij hun papa waren, vluchtte ik weg. Nu kan ik niet rap genoeg naar huis gaan.”

Hoe fijn is het om een juwelier als partner te hebben?

“Ha! (lacht) Heel fijn. Ik was niet vertrouwd met het vak. Ik was nog niet eens zo vaak bij een juwelier geweest. Maar het is een dankbare job. Ik heb de hele kerstperiode geholpen in de winkel.”

Het lijkt me vooral fijn op je verjaardag.

“We zullen het hem nog eens zeggen.” (lacht)

Waarom wilde je zo graag een huis bouwen?

“Ik woon al drie jaar in een huurwoning. Ik wil graag iets van mijzelf. Maar het heeft ook een diepere betekenis. Ik heb dat stukje grond al lang. Op een heel moeilijk moment ben ik eens naar daar gereden om mijn diepste verdriet uit te huilen. Ik heb toen tegen mijzelf gezegd: Op een dag bouw ik hier een huis voor mijzelf en mijn dochters, dat zal een overwinning zijn.”

Je doet het goed, je wordt gerespecteerd, je ziet er goed uit, kun je intussen een beetje tevreden zijn met jezelf?

“Ik wil het nog altijd té goed doen. Ik heb ’s avonds vaak bedrijfspresentaties. Als alleenstaande moeder vind ik niet altijd de balans. Maar ik besef ook: ik ben 38 jaar, ik bouw een huis, ik heb een goede partner, mijn kinderen zien er gelukkig uit en ik heb in mijn leven nog geen drie dagen tegen mijn goesting gewerkt. Dat is veel om blij mee te zijn.”

En de koers begint! Een pronostiekje voor de Omloop? Kopecky?

“Ze lijkt weer de Lotte van vroeger. Ik denk dat haar relatie (met Axel Merckx, red.) haar deugd doet. Ze kiest ook weer de doelen die het beste bij haar passen. Dus ja, laat ons Kopecky nemen. Hoe mooi zou het zijn als ze onmiddellijk raak schoot?”

Op 1 maart is het Complimentendag dus vroegen we weerman Bram Verbruggen welk compliment hij graag wil krijgen. Of hij nu het weer voorspelt op tv, lezingen geeft over het klimaat of zijn dochters probeert te inspireren, Bram voelt zich het meest gezien wanneer iemand echt ziet wat hij doet. “Het doet me veel als iemand zegt dat ik hen heb kunnen inspireren en me daarover een compliment geeft.”

Wat is het mooiste compliment dat je ooit kreeg?

“Dat ik aangenomen werd als weerman bij VRT. Het was een erkenning voor mijn werk, zeker omdat er meerdere kandidaten waren. Maar ik moet ook denken aan mijn tijd in Afghanistan, waar ik als enige niet-Amerikaanse weervoorspeller werkte. Ook daar kreeg ik van mijn collega’s erkenning. Ze bedankten me, gaven certificaten en een Amerikaanse vlag die met een straaljager was meegevlogen. Dat was een bijzonder moment.”

En het raarste compliment?

“Ik kreeg een tijdje handgeschreven brieven van een anonieme bewonderaar. De laatste keer zat er een briefje van 10 euro bij. Ik had geen idee wat de bedoeling erachter was en wat ik daarmee moest doen. Ik wilde het niet in mijn portefeuille steken en heb het meteen weggegooid. Heel vreemd, zo’n compliment.”

Wat is het beste compliment dat je ooit gaf?

“Een paar jaar geleden nam ik afscheid van een vriendin die net moeder was geworden van haar tweede kindje en ziek was. Het afscheid was eigenlijk een babybezoek. Het werd geen beladen afscheid vol tranen, maar ik kon haar nog complimenten geven over haar baby en hoe goed ze het als mama deed. Het deed

“Je bent een goede papa”

haar zichtbaar deugd. Het was de laatste keer dat ik haar zag.”

Geef je vaak complimenten?

“Ik geef ze niet zo vaak, terwijl ik er zelf wel graag krijg. Ik ben erkentelijk en ik bedank collega’s en mensen om me heen, maar een echt compliment geven vind ik soms moeilijk. Alleen mijn vrouw krijgt er regelmatig, over haar innerlijk en haar uiterlijk. En mijn dochters probeer ik positief te stimuleren door te zeggen wat ze goed doen.”

Kun jij complimenten goed ontvangen?

“Ja, vooral als het over mijn werk gaat. Ik bewaar e-mails met complimenten in een apart mapje, omdat ze wel wat voor me betekenen. Na een lezing komen sommige mensen uit het publiek speciaal naar me toe om iets te zeggen. Alleen al dat ze moeite doen om iets te komen zeggen, voelt echt voor mij. Ik spreek graag over het klimaat en het maakt me blij als ik merk dat ik anderen kan inspireren. Dus die complimenten ontvang ik ook met open armen, ze zijn een erkenning voor mijn werk.”

Van wie komen complimenten het hardst binnen?

“Mijn dochters zijn nog wat jong om het in te zien, maar ik hoop dat ze op een dag tegen me zeggen: Je bent een goede papa. Ik doe mijn best om een goede vader te zijn, en het zou me veel doen als ze dat op een dag zullen erkennen.” COMPLIMENTENDAG

“Van mijn vrouw. Ik ben iemand die bevestiging nodig heeft. Na televisieopnames of programma’s waarin ik te gast ben, wacht ik altijd haar reactie af. Als ze niks zegt, begin ik subtiel te vissen. We zijn elkaars grootste supporters.”

Welk compliment kreeg je als kind vaak?

“Ik was altijd een uitslover: de beste willen zijn in sport of op school. Daar kreeg ik vaak complimenten over. Misschien sloofde ik me deels wel uit om erkenning en complimenten te krijgen.”

Wanneer wordt een compliment ongepast?

“Via sociale media krijg ik, vooral van mannen, complimenten over mijn uiterlijk. Die vind ik vreemd en soms ongepast, zeker als ze seksueel getint zijn. Voor mij zijn prestaties belangrijker.”

En als uitsmijter: welk compliment wil je vandaag krijgen?

Eieren zijn altijd heerlijk. Maar nu de roep om veel proteïnen te eten steeds luider klinkt, mogen we niet vergeten dat een simpel ei een mooie bron is van die krachtige stof. Christine Legeret maakte een schitterend boek over eieren, boordevol verrassende recepten maar ook handige weetjes. Want wat betekent die code op je eitje nu precies?

Oneindig lekkere eitjes!

Bibimbap met rauwe eidooier

Voor 4 personen - Voorbereiding 35 min - Bereiding 5 tot 6 min - Rusttijd 1 uur

Nodig

•4 eidooiers

•250 g rundvlees (lende of ossenhaas), in dunne reepjes

•6 el geroosterde sesamolie

•4 tenen knoflook, geraspt

•1 el sesamzaad

•neutrale olie, om in te bakken

•150 g paddenstoelen naar keuze: shiitakes, portobello’s ... in dunne plakjes

•150 g wortels, julienne

•250 g bladspinazie

•ca. 12 broccoliroosjes

•800 g gekookte rijst

•200 g kimchi

•gochujang (Koreaanse chilipasta), om erbij te serveren

•eventueel een bibimbapkom in natuursteen

Voor de marinade

•4 tenen knoflook, geraspt

•2 el geroosterde sesamolie

•1 el sojasaus

•2 tl honing

Doen

1. Meng het vlees in een kom met alle ingrediënten voor de marinade en zet circa 1 uur in de koelkast. Verwarm de oven voor tot 180 °C. Verhit er dan circa 20 minuten de kommen in met in elk 1 eetlepel sesamolie. Meng in een kom de overige sesamolie, de geraspte knoflook en het sesamzaad en zet opzij.

2. Verhit wat olie in een koekenpan en bak de paddenstoelenplakjes circa 1 minuut op halfhoog vuur. Meng ze in een kom met 1 theelepel van de sesamknoflookolie. Zet opzij.

3. Veeg de pan schoon, schenk er wat olie in en fruit daarin de wortel circa 1 minuut op halfhoog vuur. Haal de wortel eruit en meng met 1 theelepel van de sesam-knoflookolie. Zet opzij.

4. Blancheer de spinazie 1 minuut in kokend gezouten water. Schep de groente met een schuimspaan uit de pan en laat schrikken in een kom koud water. Laat uitlekken, knijp met je handen zo veel mogelijk vocht eruit en snijd het blad grof. Meng met 1 theelepel van de sesam-knoflookolie. Zet opzij.

5. Blancheer de broccoliroosjes circa 3 minuten in hetzelfde gezouten water: je moet er de punt van een mes in kunnen steken, maar ze moeten knapperig blijven. Schep ze uit de pan met een schuimspaan en laat schrikken in een kom koud water. Laat uitlekken en meng met 2 theelepels van de sesamknoflookolie. Zet opzij.

6. Warm de rijst op als die koud is. Schep hem op het midden van de vier warme kommen, maak er een kuiltje in en leg daar de eidooier in. Schik daaromheen een kwart van het vlees, de groenten en de kimchi en wissel daarbij de kleuren af. Of het gerecht nu warm of koud is, meng aan tafel met een grote lepel alles door elkaar zodat van de hele schikking die je vooraf hebt gemaakt niets overblijft! Serveer met de gochujang.

OPMERKING

Bibimbap is een erg populair Koreaans gerecht. Je kunt het warm eten in een verhitte stenen kom. Daarin wordt de rijst op de bodem geroosterd en garen het vlees en het ei een beetje als je alle ingredienten mengt. De kleuren van de groenten worden afgewisseld: bij dit gerecht is de presentatie prijzenswaardig! Je kunt de stenen bibimbapkom verhitten in de oven (ca. 20 tot 30 min. op 200 °C), of op een pit van een gasfornuis (dat gaat sneller). Heb je geen bibimbapkom, dan kun je het gerecht serveren in een klassieke kom zonder die te verhitten.

Onze gastvrouw Christine Legeret

Christine Legeret is auteur, styliste en culinair fotografe. Ze woont en werkt in Frankrijk en heeft twee kinderen. Ze streeft naar een gezonde, evenwichtige keuken, met oog voor het klimaat. Haar gerechten zijn niet alleen lekker, ze zijn ook een streling voor het oog. Omdat eieren een uitstekende bron zijn van proteïnen, wijdde ze er een heel boek aan.

‘Ei! Een culinaire ode aan het meest veelzijdige ingrediënt’, Christine Legeret, Good cook, 19,95 euro

Hibiscus- en citrusmeringue

Voor ca 300 g meringue - Voorbereiding 20 min -

Bereiding 6 tot 7 min

Nodig

• eiwitten, op kamertemperatuur

(ca. 100 g)

• 100 g suiker

• 1 snuf zout

• 1 kneepje citroensap

• 100 g poedersuiker

• Voor de hibiscusversie:

5 tl hibiscuspoeder

• Voor de citrusversie:

4 tl citrusrasp

• Ook nodig: een thermometer

Doen

OPMERKING

Deze meringues zijn knapperig vanbuiten en supersmeuïg en iets zuur vanbinnen. De hibiscus geeft een heerlijke smaak die doet denken aan rood fruit. De versie met citrus krijgt een bijzonder subtiele smaak, vooral als je geraspte bergamotschil gebruikt.

1. Klop de eiwitten in een kom au bain-marie op met de suiker, het zout en het citroensap. Klop eerst 1 minuut langzaam, dan op halve snelheid tot er golven ontstaan en tot slot een paar seconden op volle snelheid om de eiwitten stijf te slaan. Houd de temperatuur van de meringue goed in de gaten, want die mag niet hoger worden dan 50 °C. Zet het vuur uit zodra deze temperatuur is bereikt en haal de kom van de pan. Blijf nog enkele seconden kloppen tot de meringue compact en glanzend is.

2. Spatel met een pollepel rustig poedersuiker en hibiscuspoeder of de citrusrasp erdoor.

Onigiri

met eidooier, ingelegd in sojasaus

Voor 6 onigiri - Voorbereiding 20 minBereiding 20 min - Rusttijd 48 uur

Nodig

• 3 verse eidooiers

• 300 g Japanse kortkorrelige rijst

• 300 ml water

• 1 snuf grof zout

• 1 snuf fijn zout

• geroosterde sesamolie

• ingelegde dooier

Doen

• 6 el sojasaus

• 6 repen nori

• 6 snufjes furikake (Japans condiment op basis van sesamzaad en zeewier)

• 6 snufjes gedroogd zeewier voor de garnituur

1. Twee dagen van tevoren: leg de eidooiers in. Leg ze met de sojasaus in potjes. De dooiers moeten helemaal zijn bedekt. Sluit de potjes en zet ze in de koelkast.

2. Op de dag zelf: spoel de rijst af tot het water helder blijft. Kook de rijst in een pan met het water met een snuf grof zout op laag vuur en afgedekt circa 20 minuten. Zet het vuur uit en laat 10 minuten rusten.

3. Haal de ingelegde eidooiers uit de potjes en halveer ze (gebruik een helft voor elke onigiri). Snijd een klein deel van elke dooierhelft af om te garneren. Zet opzij.

4. Als de rijst is afgekoeld tot lauwwarm, bevochtig dan je handen en wrijf ze in met wat fijn zout.

5. Leg een grote lepel rijst op je handpalm, druk in het midden een kuiltje voor een halve ingelegde dooier en sluit die dan in door een rijstballetje te vormen. Geef dat de vorm van een driehoek door de rijst met twee handen stevig aan te drukken.

6. Vorm op die manier zes onigiri.

7. Schenk een beetje sesamolie in je handpalm en wrijf de onigiri ermee in zodat ze de smaak van de olie opnemen.

8. Leg een reep nori rond de onderkant van de onigiri, bestrooi ze met furikake of zeewierpoeder en leg op elk driehoekje een klein stukje ingelegde eidooier.

9. Serveer direct. De onigiri zijn kort na de bereiding altijd het lekkerst.

TIP

Met vochtige handen kun je gemakkelijker balletjes maken zonder dat de rijst aan je vingers plakt. En de snuf zout geeft de onigirismaak.

Vergeten doe je ‘t nooit

Achterdeuren open, ontbijten met voeten in zee. En dan weer de zon achterna. Maar ook: nul komma nul bereik als je nét even wilt scrollen. En geen campingbaas die het chemisch toilet voor je gaat legen.

Gun jezelf een vakantie met minder bereik en méér contact. Kies uit meer dan 28.000 campers, in heel Europa. Boek nu met €50 korting met de code NEVERFORGET50 (geldig t.e.m. 15/04/2026).

Je bent er fan van, of je hebt er een *****hekel aan. Maar vergeten doe je ‘t nooit.

FAIREBEL. EERLIJKE MELK, VAN LANDBOUWERS DIE HET HEFT ZELF IN HANDEN NEMEN.

DOE HETZELFDE IN DE WINKEL.

Eerlijke melk, mee gecreëerd door Vlaamse landbouwers. Wij zorgen voor een eerlijke prijs, lokale productie en duurzame kwaliteit. Fairebel is melk met waarden en met smaak! Kies in de winkel voor onze eerlijke melk, kies voor Fairebel.

Een lezeres vertelt hoe ze opgegroeid is in heel moeilijke omstandigheden: haar vader had een ernstig alcoholprobleem, haar moeder verbleef voortdurend in de psychiatrie. Ze leerde vroeg voor zichzelf te zorgen, maar heeft het daardoor moeilijk met relaties.

“Ik laat niemand echt toe. Ik weet dat mijn hechtingsstijl vermijdend is, en dat ik ook mensen aantrek met een onveilige hechtingsstijl”, zegt ze.

“We zijn met velen, ruim vijftig procent van de mensen, lees ik, en als we kinderen krijgen, geven we het ook nog eens door. Ik voel me soms hopeloos.”

“Je bent geen slaaf van je patronen en je geeft ze ook niet zomaar door aan

‘Onveilig’ gehecht. Het is standaardtaal geworden voor relatiegedrag dat er ooit voor zorgde dat jij je veilig kon voelen. Daarin ligt een heel belangrijk inzicht: je bent niet beschadigd voor het leven, je hebt strategieën ontwikkeld die je geholpen hebben om op te groeien in jouw thuiscontext. Nogal wat mensen maakten dit mee, dat klopt. Toch nuanceer ik ook dat cijfer van 50 procent. We kijken vandaag naar hechting als een continuüm, een spectrum en zeker niet als een typologie. Laat het label dus a.u.b. voor wat het is. Het helpt je niet. Het zorgt ervoor dat je naar jezelf en anderen kijkt als ‘onvermogend’, ‘beschadigd’. Ik wil geen afbreuk doen aan de moeilijke context waarin jij opgroeide. Het heeft er mee voor gezorgd dat vertrouwen hebben in anderen, ze dichtbij laten komen, je kwetsbaar tonen, gevoelens van afhankelijkheid toelaten, voor jou een uitdaging zijn. Dat is jouw gevoelsrealiteit, dat voelt voor jou ook als ‘juist’ en het is nogal naief om te denken of te verwachten dat je dit zomaar kan wijzigen. Al te vaak wordt dat vandaag ook voorgespiegeld door ‘coaches’ die er goed goud mee spinnen.

je kinderen”

Maar omdat je emotioneel niet beschadigd bent, hoeft er ook niets gerepareerd te worden (het zogenaamde ‘healen’). Je bent ook geen slaaf van je patronen. En. Je geeft die patronen ook niet automatisch door. Het start eigenlijk met datgene wat er bij jou al duidelijk is: het bewustzijn dat wat je meemaakte wel je gedrag, je gevoelswereld vormgaf en de bereidheid die je hebt om daarmee aan de slag te gaan. Wat er kan? Elke stap die je zet richting ‘relatie’, is een goede. Het is net daar dat je intensief kan oefenen hoe het voelt: iets moeilijks delen, iets van je binnenkant laten zien, vragen om nabijheid en steun op het moment dat je de neiging voelt om je terug te trekken of gewoon nog maar delen dat je die drang hebt.

Een bijzonder veilige plek om dit te oefenen zijn vriendschappen. Dankzij veelvuldige, emotioneel behapbare ervaringen, evolueren mensen. Door die ervaringen krijgen je zelfvertrouwen en je vertrouwen in anderen zuurstof. Door

In de praktijk van Rika Ponnet

Om de week een straffe vraag, om de week een verrassend gemiddelde: relatie-experte en seksuologe Rika Ponnet leidt relatiebureau Duet en ontrafelt voor Billie seks en relaties.

die ervaringen leer je dat oude angsten ook maar angsten zijn die vandaag geen grond meer hebben. En dan die kinderen. (Onzekere) hechting geef je niet zomaar door. Veilig hechtingsgedrag als mama of papa gaat over afstemming, emotionele regulatie (in eerste instantie van je eigen emoties waardoor je ook de emoties van je kind kan dragen en verdragen), stabiele aanwezigheid. Daarin hoeven we echt niet perfect te zijn. Zo bleek uit onderzoek dat als we 30 procent van de tijd dat gedrag aan de dag kunnen leggen, het de basis is van een zekere gehechtheidsrelatie met onze kinderen. En lukt het ons niet?

Weet dan dat het nooit gaat over ‘ik heb het fout gedaan’, maar altijd over ‘ik ben bereid geweest, ik heb de moed gehad om naar herstel te gaan’. Ja, ik was onredelijk boos. Ja, ik ben weggelopen. Ik heb het, toen er opnieuw rust was, goedgemaakt. Ik ben teruggekomen en heb gepraat en gedeeld. In die zin is elke relatie een plaats waar we kunnen groeien. Waar we leren dat onze oude copingstrategieën geen beperking hoeven te zijn. Om ons geliefd te voelen, om ons competent te voelen in de liefde.

Winnaars en extra puzzels op nieuwsblad.be/puzzels

Win een De’Longhi Magnifica

HOOFDDEKSEL

BERICHTEN

MILJOENVOUD GAATJE UITROEP VAN SMART MEVROUW (ENG.) KOUD LOKKENDE BLIK VLAKTEMAAT

BEZITTELIJK

PROJECTIEPLAATJE GEHUWD SPORTORGANISATIE AANWIJZING MILIEUVRIENDELIJK EUROPEAAN DAMESKLEDINGSTUK 2 BAKPLAATS ONHOUDBARE TENNISSERVICE

Wedstrijd t/m 05/03/26 om 23h59.

De De’LonghiMagnifica espressomachine brengt de Italiaanse koffiecultuur naar jouw keuken. Met één druk op de knop geniet je van perfecte espresso’s en romige cappuccino’s. De machine is eenvoudig in gebruik en onderhoud, waardoor je elke dag moeiteloos kunt genieten van versgemalen koffie. Ontdek het gemak en de smaak van authentieke koffie thuis! delonghi.com

OPLOSSING WEEK 08

LEKLARE LIJMPOTFN KOENJAUH ENDOMINA ONSPETUNIA ASLAASES NOGAU ONTKENNING AUDITAI SLAKROPDAG IJLKETSRA marketing

Deelname per sms: €1 per verzonden/ontvangen sms, 5 sms’en per volledige deelname, *volledige deelname per sms €5. Deelname per vaste telefoon: €2. Wedstrijd voorbehouden voor meerderjarigen. De winnaar wordt persoonlijk verwittigd. 1 winnaar per week. Reglement op aanvraag of ter inzage op: www.copress/wedstrijdreglement. De wedstrijden zijn in regel met de wet op de kansspelen van 7 mei 1999 en met de MNO Guidelines van 1/07/23. De verwerking van persoonlijke gegevens is conform de VORDERING (EU) Gegevensbescherming 2016/679

SMS het gevonden sleutelwoord naar het nummer 6022 (€1/SMS verzonden/ontvangen*) of bel met uw vast telefoontoestel naar 0905 23 005 (€2/oproep)

Helpdesk: 03/216 46 84 - info@copress.be Wedstrijdorganisatie: Copress BV, 2018 Antwerpen, Desguinlei 90/1E, Ond. nr BE 0839 513 125

Verantwoordelijke uitgeverKoen Verwee Hoofdredactie Liesbeth Van Impe Redactiecoördinatie Liesbet Aelvoet

Design Aafje De Laet Eindredactie Ilse Ceulemans, Kristien De Geest, Nanerle Ferket Fotografie Kris De Smedt, Leoni Jones, Inge Kinnet, Nathalie Samain, Geert Van de Velde Teksten Franciska Bosmans, Serap Can, Lotte Debrouwere, Kaatje De Coninck, Talitha Dehaene, Nathalie Dirix, Rika Ponnet, Annelies Rutten, Kizzy van Horne Styling & Visagie Sabine Peeters, Erik Vernieuwe Advertentieregie Ads & Data

Billie

Laat je brunch en paasontbijt stralen

Servies 20-delig Prim

• Lente op tafel met deze vrolijke set

• Met 20 delen serveer je vlot een volledige maaltijd in dezelfde stijl

• Duurzame porseleinen set die tegen dagelijks gebruik kan

• Met frisse groene accenten, ideaal voor

Klink en geniet in stijl met de glazen uit de Saga-collectie

• Kristalglas met luxueuze ribbelstructuur: geeft meteen een wow-gevoel op tafel

• Set voor vier: meteen klaar om samen te klinken

• Vaatwasbestendig

Set van 12 waterglazen Florence

€ 19,95 i.p.v. € 27,95

Set van 4 witte wijnglazen Saga

• Compact formaat: ideaal glas voor water bij elke maaltijd

• Geeft je tafelmoment dat gouden randje gevoel

• Ook ideaal als amuseglas: perfect voor hapjes, desserts of een klein drankje

• Set van 12: altijd genoeg glazen

Set van 4 champagneglazen Saga € 19,95

€ 19,95

€ 29,95

Set van 4 rode wijnglazen Saga

De hoogste prijs is de adviesprijs van de leverancier. Het eventuele percentage of het -bedrag is het verschil tussen de adviesprijs en onze actieprijs.

OPEN DEUR WEEKEND

6 + 7 + 8/3

BRUGGE, OOSTENDE & WAARSCHOOT

13 + 14 + 15/3 AARTRIJKE, POPERINGE & VEURNE

Open op zondag

10u -18u

tijdens het opendeurweekend